03 Αυγούστου 2016

Με τα Μάτια ενός Παιδιού





Δεν ξέρω, όμως μερικές φορές έχω την αίσθηση
πως καθώς γεννιόμαστε
το πρώτο πράγμα που προσπαθούμε
- καθώς έχουμε προβάλει στον κόσμο μέσα απ’ τη ζεστή
κοιλιά της μητέρας -
είναι να χτυπήσουμε μια αόρατη πόρτα
να γυρίσουμε πίσω

Δεν ξέρω. Μα έρχονται νύχτες που προσπαθώ
να σπάσω τον κώδικα ενός βρέφους
να του βάλω στο στόμα του λόγια
το θολό του κόσμο να ξεδιαλύνω

Δεν ξέρω. Μα κάτω απ’ τη μνήμη θαρρώ
κρύφτηκε το μυστικό μου
και δεν ξέρω πια, ποια απ’ όλες ήταν
η πρώτη επώδυνη εμπειρία

Όμως θυμάμαι ένα μικρό, ήσυχο και φρόνιμο παιδί
ιδιαίτερα σοβαρό, γεμάτο αγάπη και μοναξιά
να του τσιμπούν τα μάγουλα κοκκινομάγουλες κυρίες·
να το βάζουν στο κέντρο και να το παίζουν
σαν ένα παιγνίδι, σαν ένα κρυφτό, σαν την τυφλόμυγα ·
από τότε ψάχνω να βρω ποιος με χαστούκισε πρώτος

Κι αργότερα - καθαρά θυμάμαι
να χτίζω γύρω μου μια γερή τετράγωνη φυλακή
με τα δόντια
τη φυλακή της πρώτης λογικής·
γιατί άξαφνα - με την έλευση της συνείδησης
ένας παραλογισμός εισέβαλε σαν σίφουνας
μέσα σε όλα τα δωμάτια και τα έκανε άνω κάτω.

Ξέρω τώρα. Ήταν κάποτε μια παιδική, αθώα
πλήρης ισορροπημένη φύση
που πήγαινε με τις διαθέσεις της πανσελήνου
της συννεφιάς, της μελαγχολίας της βροχής
του χειμώνα, του φθινοπώρου, του καλοκαιριού
του μεσημεριού, της αυγής και της νύχτας·
μια τόσο ισορροπημένη φύση ξύπνησε ένα πρωινό στον κόσμο μας
στον κόσμο των ρολογιών 
στο μέσον μιας καθολικά παράλογης και θυμωμένης κοινωνίας
ενός περιβάλλοντος που έχει πάντα για τα μάτια ενός παιδιού
το αισθαντικό ακαταλόγιστο·
ακόμα περισσότερο τον καθαρό αισθαντικό παραλογισμό
που περνάει απ’ τις χαραμάδες της ψυχής μέσα μας
κι αργότερα γίνεται κτήμα μας κι αιτία όλων των προβλημάτων μας

Ξέρω τώρα. Κάποτε υπήρξε ένα παιδί που σαν άνοιξε τα μάτια
κι είδε και γνώρισε τον κόσμο που βρέθηκε...
τα έκλεισε για να προστατευτεί. 
Μα ήταν αργά για να γυρίσει πίσω
καθώς το περιβάλλον πυροβολούσε...
εκείνο κατέφυγε στον κόσμο του για να μην το βρίσκουν
οι σφαίρες των μυδραλίων·
επιπλέον κάτι σφαγμένα αρνιά, κάτι κραυγές φαρμακωμένων σκύλων
κάτι το αίμα των κοκοριών
κάτι άλλες κραυγές φαρμακωμένων ανθρώπων·

γενικά να μη το βρουν
και κατάφερε με τον τρόπο αυτό
να γίνει αόρατο·

κι η ιστορία μας δεν τελειώνει εδώ
είμαι βέβαιος πως στον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μου
θα προσπαθώ να βάλω τα σωστά λόγια στο στόμα του βρέφους
γιατί μόνο έτσι θα χαθεί η πρώτη ομίχλη
κι η παντοτινή·

ή γεννήθηκα γέρος
ή προχωρώ προς τη βρεφικότητα.




Δημοσίευση σχολίου

Ανάταση Πτώσεως

Μη μου πέφτεις τώρα επιστράτευσε όλες τις ζωγραφιές κοντά είναι ο κήπος με τα κυπαρίσσια Λύγισε αν θες, άφησε να ...