Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2016

Ουρανός

Εικόνα
Έλα λοιπόν τύχη τι περιμένεις? Χρειάζομαι λίγη εύνοια έλα λοιπόν θεέ κι ουρανέ με μι' άκρη της λάμψης σου σαν αχτίδα την τύχη σου νιώθω σαν μια τεράστια λεπτομέρεια απ’ ολοκάθαρη σημασία.
Έλα λοιπόν ουρανέ, τι περιμένεις? Αρκετά μονομαχήσαμε. (Δεν λέμε ποιος νίκησε ουρανέ τα γνωρίζουμε αυτά μεταξύ μας κι οι άλλοι τα ξέρουν δεν λέμε ποιος νικά - ούτε τα υπεράνω ούτε τα κάτωθί μας αγαπητέ ουρανέ. Ξέρουμε. Ζητούμε τη συμφωνία ζητούμε μαζί σου τη συμμαχία. Αν κάτι προσπαθούμε είναι να μας αξίζει το λευκό σου και το γαλάζιο. Αχ Ουρανέ! Πως μας ξέρεις εσύ παιδί της κοιλάδας μας!
Έλα λοιπόν ουρανέ, άνοιξε τα σπλάχνα μας και κοίτα· τι βλέπεις? Το γαλάζιο σου στοίχειωσε· το ερειπωμένο λευκό σου. Αχ Ουρανέ! Φτιάξε μας πάλι παιδιά! Μι' άκρη σου να βλέπουμε αρκεί για να ζούμε ολοκάθαρε ξέγνοιαστε, φωτεινέ ουρανέ! Μην μας εγκαταλείπεις στις λίμνες των δακρύων μας, πίσω απ’ τα πέπλα τ’ ανέλπιδα.
Ουρανέ, που στάζεις μέλι στις καρδιές μας μην μας λησμονάς χωρίς εσένα και τη δόξα σου τι? Ουρανέ, που τελειώνουμε και π…

Ο Τόπος μας

Εικόνα
Ο τόπος μας είναι στενός οι άνθρωποι αμυδροί, ίσα που ξεχωρίζουν στο σκοτάδι οι πλατείες στεγνές από περιστέρια· ένας γηραιός πλάτανος υπάρχειμόνο με γεμάτα τα χοντρά κλαριά του από απειλές σε παιδιά που δεν έτρωγαν το φαγητό τους ή δεν διάβαζαν το μάθημά τους παιδιά που κρεμάστηκαν αργότερα για δικούς τους λόγους και περπατούν τώρα κρεμασμένα.  Οι άνθρωποι στον τόπο μας περνούν πάντα βιαστικοί απ΄τη ζωή και βιαστικοί πεθαίνουν τα παιδιά μοιάζουν στους πατεράδες τους και τα κορίτσια στις μητέρες (τ’ αγόρια στον τόπο μας τα λένε ακόμα παιδιά, τα κορίτσια δεν έχουν δικιά τους ονομασία). Ο τόπος μας είναι στενός οι άνθρωποι διαδέχονται ελάχιστοι ξεφεύγουν απ’ τους κανόνες. Στον τόπο μας οι άνθρωποι ακολουθούν το συρμό γερνούν πρόωρα παίρνουν διδακτορικά στην πρέφα, στη γκρίνια, στο θυμό και το παράπονο. Στο τόπο μας οι γυναίκες υποβαστάζουν τους συζύγους τους κι εκείνοι τους γέροντες γονείς τους. Στον τόπο μας υπάρχει συνεπείς αλληλουχία· οι άνθρωποι δεν φυτρώνουν, γεννιούνται, όμως μεταξύ τους κάποιοι φ…

Το Αίνιγμα

Εικόνα
 Μου έστειλε μόνο μια φωτογραφία, τίποτ’ άλλο, ούτε δύο λόγια. Κάθισα και την κοίταξα πολλές νύχτες προσπαθώντας να σπάσω το φλοιό, την επιφάνεια. Μια νύχτα, πιο ήσυχος, πιο συγκεντρωμένος, μια ιδέα μου ήρθε: Αίνιγμα! Είπα. Αυτή ήταν η απάντηση!

 Είχα ακούσει για τη ζωή γνώριζα κάπως και το χαρακτήρα της κι αυτή η ιδέα μου τα εξηγούσε όλα. Το χαμόγελο ήταν, που ήταν αινιγματικό, τι άλλο να ήθελα?

 Κοίταξα βαθιά, ένα κορίτσι σκανταλιάρικο έπαιζε με τον έρωτα, έλεγε: ψάξε ψάξε δεν θα με βρεις. Επέτρεπε κάτι να την αγγίξει ίσα που να το βιώσει, να το ζήσει, να το νιώσει, να το καταλάβει κι αμέσως την επόμενη στιγμή ξεγλιστρούσε. Πήγαινε στέκονταν απέναντι - ή σε κάποια άλλη θέση - κι από κει χαμογελούσε πάλι αινιγματικά κι έλεγε: σε γέλασα! Πιάσε με αν μπορείς! Κι έλεγε σε πόσα σημεία μπορώ ταυτόχρονα να είμαι? χα χα χα

 Επικίνδυνο παιγνίδι μα το θεό. Αρκετούς άντρες τους είχε εξαναγκάσει να τρέχουν πίσω της, να ποθούν να την αγγίξουν, γιατί αυτά συμβαίνουν μυστικά.
 Το σώμα της το έδινε, τ…

Ο Κύκνος

Εικόνα
Προχώρησε πολύ είπαν, έπρεπε να το σταματήσει όσο ήταν νωρίς. Να βάλει έναν επίγειο στόχο ή απλώς ν’ αρχίσει να σκέφτεται, μα εκείνη γύρεψε μια άγνοια όλη γνώση κι αποπειράθηκε να πιάσει τη μελωδία.  Έπρεπε να το σταματήσει, αποφάνθηκαν, προχώρησε πολύ στα λευκά κι έγινε Νύμφη, Κρίνος, Κύκνος, έγινε Ιέρεια κανενός Κυρίου, έγινε μοναχή εκτός μονής.
Έπρεπε να το σταματήσει με τη λογική, με τα φρένα της, μα την κυρίεψε κάτι σαν ευδαιμονία μέσα στη φτώχεια της και της άρεσε ν' ατενίζει· είχε πάντα για κείνη λιγάκι ψηλότερα και δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Στην αρχή το είπε μοίρα, μετά πεπρωμένο, μετά τ' απαρνήθηκε και τα δύο. Έχασε ακόμα και την πίστη της μα συνέχιζε.
Έπρεπε να το σταματήσει όσο ήταν νωρίς με μι' απασχόληση, μ’ ένα κυνήγι θησαυρού· έστω με λίγη απογοήτευση ή απελπισία. Με κάποια πίκρα ή ακόμα και με αρκετή ματαιότητα, μα να το σταματήσει. Έπρεπε να το ρίξει έξω, εκείνη το έριξε μέσα, το έριξε έξω, μέσα, έξω, μέσα, το έφτιαξε ένα. Αντί για το κυνήγι ενός θησαυρού…

Σιγανό Φθινόπωρο

Εικόνα
1. Φθινόπωρο, αργό, ήσυχο, βροχή σιγανή ψιχάλες στο τζάμι - πουλιά χωρίς έκπληξη όλα γνωστά από μνήμες - ήσυχα. Τίποτα δεν ουρλιάζει - ούτε μια πατημένη γάτα.
Ένα φύλλο πέφτει αργά σαν βαμβάκι απ’ το δέντρο πεθαίνει, μόνο του, κανείς δεν του κρατά το χέρι κανείς δεν το βλέπει που ξεψυχά κίτρινο απ’ τον πυρετό· η ίδια γη που το ανάθρεψε είναι ο παράδεισός του τώρα στη ρίζα επιστρέφει. Κανείς δεν ψέλνει. Μηδέν αλληλούια.  
Όμως ακούγεται στο βάθος ένα Ωσαννά!
Ένας κορυδαλλός μόνο λυπάται λόγο σύναψης μιας καλοκαιρινής σχέσης. Αυτός ξέρει το θάνατο καλύτερα.  

Πάντα τα πιο σημαντικά περνούν απαρατήρητα - τι κρίμα να μας ξεφεύγουν. 

Οι διαβάτες το πατούν - ίσως ουρλιάζει στα σπλάχνα του· μα δεν το κάνει αν δεν το ακούμε. 

Αυτά δεν έχουν σημασία για τον έξω κόσμο. Ξύπνα η κοιμήσου.
2. Αλλάζει η ατμόσφαιρα - κάθε οργανισμός προσαρμόζεται εκτός απ’ τις σκέψεις μας - αυτές πάντα τρέχουν στα προμηνύματα. Τι θέλουν να πουν οι καιροί; Αν το βρεις κερδίζεις κουτάλι να φας τη σούπα που σε τρώει· όπως καθετί το απένα…

Αποδημία

Εικόνα
  Κάθε μέρα χτυπάει η καμπάνα. Οι άνθρωποι όσο απελπίζονται φανερώνουν μια επιτυχία· ζήστε! ζήστε! Φωνάζουν στους άλλους κι αρπάζονται απ’ την πίστη και την πειθώ τους. Κάθε άνθρωπος ένα έγκλημα. Κάθε έγκλημα μια μετάφραση· στοίβες μαζεύεται ο έρωτας κι εκλιπαρούν να τους σκορπίσει· παγίδα το σώμα και τα μάτια μικρά. Σύμπαν που βαριά ανασαίνει. Περιορισμένη εξήγηση.

 Το αμετανόητο επιστρέφει. Είναι οδυνηρή η κατανόηση. Κλείστε τις σχισμές, βάλτε στους αρμούς στόκο. Αφήστε με εδώ, λέει, σ΄αυτή τη ξέφρενη γυαλιστερή επιφάνεια, η γεύση μου πια δεν υπακούει. Ποιος δαίμονας, λέει, βάζει πάντα στον δρόμο μου αυτό που προσπαθώ ν' αποφύγω!

 Αφήστε με, λέει, στα γνωστά, λίγο ακόμα και θα τα φτιάξω σωστά. Μα το γνωστό, αν ήταν σωστό, δεν θα πλήγωνε. Δεν θα στεναχωρούσε, δεν θα γύρευε να το αλλάξεις. Και το άγνωστο είναι κρύο - ούτε καλό ούτε κακό - μα δεν έχει αλλού να προχωρήσεις. Δεν θέλω να χάσω το γνωστό μου! Λέει ο άνθρωπος και γαντζώνεται από μια εκτροχιασμένη θαλπωρή, από μια θανάσιμ…

Κλεμμένη Παράσταση

Εικόνα
- Είμαι πολύ αναστατωμένος σήμερα, είπε ο Τ. λ. - Τι σε τάραξε φίλε μου - εσένα που και για την ψυχραιμία σου φημίζεσαι - θα ήθελες να το μοιραστείς μαζί μου? Ίσως έτσι μπορέσω να πάρω απ’ τους ώμους σου λιγάκι βάρος. - Τι θα έκανα χωρίς εσένα καλή μου Τ. ζ. Είναι ο κόσμος τόσο παράξενος σήμερα και θαρρώ πως έχω την καρδιά μου αφύλαχτη. Η Τ.ζ. του έβαλε μισό ποτήρι ουίσκι χωρίς πάγο όπως το συνήθιζε. - Έλα καλέ μου φίλε, πάρε το φάρμακό σου, του είπε, και μην ξεχνάς πως πρέπει οπωσδήποτε να αντέξεις. - Αν είχα μερικούς καλούς λόγους θα με ωφελούσαν, μουρμούρισε ο Τ. λ. Όμως προς το παρόν χρειάζεται να αντέχω με την υπόσχεση πως αργότερα θα βρεθούν κι οι λόγοι. Η Τ. ζ. του χαμογέλασε αμήχανα και με κάποια ανησυχία. - Ανησυχώ για σένα που έχουν τη δύναμη να σε αναστατώνουν μικρά κι ασήμαντα πράγματα, του είπε.
- Πέρασα απ’ το κομμωτήριο, είπε εκείνος, όπως ξέρεις είναι δικιά μου επιχείρηση μα δεν εργάζομαι εκεί – και πως θα μπορούσε άλλωστε – είναι μια μπίζνα μου κι απασχολώ τέσσερα κορίτσ…

Εκείνος & Εκείνος

Εικόνα
- Δεν μπορείς να του αντισταθείς, υπάρχει κάτι στο βάθος που πρέπει να το ζήσεις για να περάσει και τότε θα ελευθερωθείς, είπε ο Α.
- Ο Β. αντέδρασε έντονα. Τι λες! Του φώναξε. Η θέληση είναι το παν, η βούληση φίλε μου, αρκεί να θέλεις και να ζωστείς με φωτιά, να ανοίγεις το δρόμο!
 Ο Α. τον κοίταξε με μάτια σταθερά που δεν έκρυβαν αμφιβολία, ο Β. έμοιαζε να μην παραδέχεται κάτι ανώτερό του.  - Υπάρχει κάτι που πρέπει να το ζήσεις για να περάσει, του επανέλαβε με μια ελαφριά χροιά επιμονής, χωρίς αυτό να σημαίνει πως κάποιος άλλος σου καθορίζει τη ζωή. Μα υπάρχει κάτι ανώτερό σου που κι αυτό μέσα σου είναι. Πρέπει να ζήσεις τον βαθύ εαυτό σου για να σου αποκαλυφθεί ο βαθύτερός σου, είπε τελικά σαν να βρήκε τα κατάλληλα λόγια.
- Ο Β. ζήτησε να μάθει περισσότερα. Τι είναι αυτό? Ρώτησε. - Διάθεση, τι άλλο. - Δεν υπάρχει μέσα μας ξένη διάθεση, έτσι ώστε να πεις πως χρειάζεται να ζήσεις κάτι αναγκαία και καταναγκαστικά, κάτι που θα χρειαστεί να το υπομένεις, του είπε ο Β. και στύλωσε το κεφάλι…

Συνειδητός Νέος

Εικόνα
Είναι ένας νέος, ήσυχος φαίνεται. Δουλεύει σ’ ένα κατάστημα κι είναι συνηθισμένος στην εμφάνιση, με κάτι όμως, που αν παρατηρήσεις προσεχτικότερα, εξτρίμ θα το έλεγες. Ωστόσο απλό, εξτρίμ απλό. Δεν κάνει τίποτα το ιδιαίτερο, ΕΙΝΑΙ κάτι το ιδιαίτερο. Έχει έναν τρόπο, ίσως ΤΟΝ τρόπο. Έναν δικό του τρόπο, ωστόσο βαθιά ανθρώπινο. Τον κάνει μοναδικό. Ωστόσο δεν είναι. Αυτό που κάνει, αυτό μόνο που κάνει, είναι να είναι συνειδητός. Αυτό είναι όλο. Σ’ αυτό διαφέρει τουλάχιστον από πολλούς ανθρώπους που κάνουν όλα τα πράγματα μηχανικά.
 Αυτός ο νέος λοιπόν, αν πας και του ζητήσεις κάτι, μια κορδέλα ας πούμε, περπατάει ως εκεί που είναι οι κορδέλες συνειδητά. Την πιάνει στα χέρια του συνειδητά, συνειδητά την κοιτάζει. Την ξεδιπλώνει συνειδητά, τη μετρά συνειδητά. Πιάνει το ψαλίδι στο χέρι του συνειδητά, την κόβει συνειδητά, την τυλίγει σ’ ένα κύκλο συνειδητά και με χάρη, θα έλεγες την αγαπά.  Περπατά ξανά συνειδητά ως το ταμείο, σε κοιτάζει με βλέμμα βαθύ, την τυλίγει συνειδητά σ’ ένα όμορφο χ…

Ένα Ον Γεμάτο Σημασία

Εικόνα
Ίσως αυτά που μας συμβαίνουν να μην συμβαίνουν σ' εμάς κι αυτά που μας αφορούν να μην τόσο μας αφορούν. Ίσως μόνο να τα παίρνουμε πολύ στα σοβαρά και για αυτό να μας συμβαίνουν. Ίσως όσα καταλαβαίνουμε να είναι μόνο πλάσματα του νου μας, φαντασίες κι άλλα πράγμα του μυαλού μας και να στεναχωριόμαστε διαρκώς άδικα υποθέτοντας, νομίζοντας, θεωρώντας τον εαυτό μας κι όσα αισθανόμαστε γι’ αλήθεια.
 Ίσως εμείς, οι αληθινοί εμείς, να είμαστε μόνο πάνω από μια βάρκα χωρίς κουπιά, σ’ ένα ήσυχο σταθερό πέλαγος κι εμείς να είμαστε μόνο κάτοχοι μιας ανάγκης για τρικυμία.             Ίσως, πάνω απ’ αυτά που μας συμβαίνουν αν βγούμε κι αν σταθούμε, να μην μας συμβαίνουν πραγματικά και να συμβαίνουν μόνο σ’ ένα αστείο, πλην τραγικό πρόσωπο, που θεώρησε λανθασμένα πως είναι αυτός που σκέφτεται κι αισθάνεται.
 Ίσως αν ανοίξεις ένα κενό ανάμεσα σε σένα και τις σκέψεις σου να είναι πάντα καλά, πάντα όμορφα, πάντα τώρα, πάντα σήμερα και να ζει κάποιος άλλος τη ζωή μας, που μας δένει μαζί του ένα λεπτ…