24 Σεπτεμβρίου 2016

Το Αίνιγμα




 Μου έστειλε μόνο μια φωτογραφία, τίποτ’ άλλο, ούτε δύο λόγια. Κάθισα και την κοίταξα πολλές νύχτες προσπαθώντας να σπάσω το φλοιό, την επιφάνεια. Μια νύχτα, πιο ήσυχος, πιο συγκεντρωμένος, μια ιδέα μου ήρθε: Αίνιγμα! Είπα. Αυτή ήταν η απάντηση!

 Είχα ακούσει για τη ζωή γνώριζα κάπως και το χαρακτήρα της κι αυτή η ιδέα μου τα εξηγούσε όλα. Το χαμόγελο ήταν, που ήταν αινιγματικό, τι άλλο να ήθελα?

 Κοίταξα βαθιά, ένα κορίτσι σκανταλιάρικο έπαιζε με τον έρωτα, έλεγε: ψάξε ψάξε δεν θα με βρεις. Επέτρεπε κάτι να την αγγίξει ίσα που να το βιώσει, να το ζήσει, να το νιώσει, να το καταλάβει κι αμέσως την επόμενη στιγμή ξεγλιστρούσε. Πήγαινε στέκονταν απέναντι - ή σε κάποια άλλη θέση - κι από κει χαμογελούσε πάλι αινιγματικά κι έλεγε: σε γέλασα! Πιάσε με αν μπορείς! Κι έλεγε σε πόσα σημεία μπορώ ταυτόχρονα να είμαι? χα χα χα

 Επικίνδυνο παιγνίδι μα το θεό. Αρκετούς άντρες τους είχε εξαναγκάσει να τρέχουν πίσω της, να ποθούν να την αγγίξουν, γιατί αυτά συμβαίνουν μυστικά.
 Το σώμα της το έδινε, το χάριζε, την καρδιά της όμως ελάχιστα. Ο κανόνας ήταν να είναι νικήτρια πάντα στον έρωτα, να είναι πάντα υπέρ και άνω - φυσικά γι’ αυτήν ήταν πάντα μάχη και μάλιστα σκληρή. Ένας δύο νευρικοί άντρες, έμαθα πως την χτύπησαν παλιότερα, τόσο που ένιωσαν να παίζει μαζί τους.

 Μα το θεό, άπιαστη! Πως την πιάνεις αυτή την άγρια πεταλούδα? Αναρωτήθηκα. Μ' αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις? Είπα μετά. Μήπως είναι φύση της και πρέπει να το δεχθείς? Δεν θα την έχεις ποτέ, είπα, πόσο μάλλον δικιά σου. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήταν πολυγαμική. Κάθε άλλο, πιστή πιστότατη, όχι όμως δικιά σου, με κανέναν τρόπο και με το άγριο δυό φορές όχι δικιά σου.

 Για μένα όλο το ζήτημα ήταν να την ξέρω, να την καταλάβω, να μπορέσω έτσι να συντονίσω την καρδιά μου με τη δικιά της, έτσι ώστε ούτε να πληγωνόμαστε μάταια ούτε να παρεξηγιόμαστε αλλά να το δεχθούμε όπως είναι. Μα μήπως έτσι έχανε το ενδιαφέρον το παιγνίδι?

 Κοίταξα πολλές νύχτες τη φωτογραφία της προσπαθώντας να λύσω το αίνιγμα. Στο τέλος βρήκα την απάντηση. Ήταν ν’ αφήσω το μυαλό στην άκρη, ήξερα πως αυτό που χρειάζονταν ήταν να την αγαπήσω. Σ΄ αυτό δεν θα μπορούσε ν’ αντισταθεί - ίσως μάλιστα να το είχε στερηθεί όσο λίγοι. Αντί λοιπόν να λύσω το αίνιγμα θ' αντιστεκόμουν στον πειρασμό και θα την αγαπούσα, λύση είναι κι αυτή και το αίνιγμα θα λυνόταν μόνο του.

 Ετούτο το σκεπτικό, ετούτη την αντιμετώπιση δεν την είχε συναντήσει ξανά στη ζωή της, δεν έχει ούτε όπλα ούτε μνήμες αντίστοιχες, ούτε τρόπο αντιμετώπισης. Την αγάπησα και την άφησα γυμνή, άοπλη, τη στέρησα όμως όλες τις απολαύσεις της. Τη στέρησα τη μάχη. Της κατέρριψα τον κόσμο. Την αναίρεσα. Τη διέψευσα. Είχε άλλη γνώμη για τους ανθρώπους και δη τους άντρες· επί πολύ καιρό έφτανε στα χείλη της κάτι το ανείπωτο, δεν μπόρεσε να εκφράσει σε μένα ούτε μια από τις γνωστές συμπεριφορές της. Τι κρίμα! Ήταν στιγμές που τη λυπόμουν.

 Στο τέλος μ' εγκατέλειψε με μια απορία. Το ήξερα πως έτσι θα γινόταν, την ξεπέρασα σ' ένα τέταρτο της ώρας με το ρολόι του τοίχου Αγάπησα ένα αίνιγμα κι αντί λύσης μου αντιγύρισε απορία. Απολύτως φυσιολογικό. Όμως μια νύχτα θα το σκεφτεί όλο αυτό που συνέβη ανάμεσά μας και θα καταλάβει περισσότερα. Όσο για μένα ήταν όλα φανερά απ’ την αρχή. Δεν περίμενα διαφορετική εξέλιξη. Αν και τώρα τελευταία με παίρνει συχνά τηλέφωνο χωρίς να μιλά. Κάθεται περίπου ένα τέταρτο στην άλλη άκρη της γραμμής σιωπηλή· ακούω την ανάσα της· σαν να προσπαθεί ένας λυγμός να τη φτάσει. Είναι η αγάπη κάτι μαγικό, μπορεί να την αλλάξει. Είναι κάτι που αρκεί.

 - Ώστε αγάπησες το κτήνος? Είπε ο Τ. που ως τώρα δεν είχε μιλήσει. Δεν φοβάσαι μήπως έτσι το χάλασες?
- Δεν το φοβάμαι, το ελπίζω, είπε ο Κ.

- Μάλλον αισθάνεται πως γίνεται να έχει νικηθεί χωρίς να είσαι απαραίτητα κακός. Δεν μπορεί να σε βρει κακό, αυτό νομίζω είναι όλο το τωρινό της πρόβλημα και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί σε εγκατέλειψε. Ούτε αισθάνεται ηττημένη, είναι στο χάσμα. Απλώς χωρίς ανταγωνισμό δεν ξέρει πως να ζει. Έφυγε μακριά από κάτι άγνωστο, φοβήθηκε, τρόμαξε.
- Είναι σίγουρα μπερδεμένη, δεν το ξέρει, θα της πάρει καιρό να το καταλάβει.
- Μα γιατί το έκανες?
- Απλώς την ήθελα και δεν είχα άλλο τρόπο. Από άμυνα το έκανα, για να με υπερασπιστώ. Την αγάπησα κι εξόφλησα έτσι τον εαυτό μου.
- Νομίζω πως δεν την νίκησες απλώς…
- Όχι, δεν τη νίκησα μόνο…
- Είπες πως ήταν μαθημένη να νικά.
- Ναι, το έβλεπε ως μάχη.
- Πάντα?
- Φαντάζομαι ναι. Άλλωστε κι οι άντρες συνηγορούσαν σ΄αυτό.
- Λες αν συνέβαινε το ίδιο με τη Τζοκόντα να έχανε το αινιγματικό της χαμόγελο?
- Με προβληματίζει ο λόγος που την επέλεξε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, κάτι σίγουρα ήθελε να πει με αυτό, ένα μήνυμα να περάσει και ν' αφήσει στον κόσμο. Σκέψου: απ’ όλα τα χαμόγελα των γυναικών του κόσμου αποτύπωσε το αινιγματικό.
- Ίσως και σ΄αυτόν το αίνιγμα να του απαντούσε με απορία.
- Ίσως, ποιος ξέρει…

- Τι κρίμα να μην είμαι ζωγράφος, είπε ο Τ.

- ... Και τι κρίμα να υπάρχουν τόσοι ζωγράφοι που δεν την έχουν ανακαλύψει,
είναι μια γυναίκα που κυκλοφορεί ανάμεσά μας.
- Άλλα θέματα ενδιαφέρουν τώρα τους ζωγράφους. Νεκρά τοπία, νεκρές φύσεις,
ενώ αυτή η γυναίκα είναι γεμάτη από μυστική δροσερή ψυχή. Μου επιτρέπεις μια ερώτηση?
- Φυσικά φίλε μου, είπε ο Κ.
- Έκανε καλό έρωτα?
- Ας το αφήσουμε στη φαντασία αυτό φίλε μου.



Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...