26 Σεπτεμβρίου 2016

Ο Τόπος μας






Ο τόπος μας είναι στενός
οι άνθρωποι αμυδροί, ίσα που ξεχωρίζουν στο σκοτάδι
οι πλατείες στεγνές από περιστέρια·
ένας γηραιός πλάτανος υπάρχει μόνο
με γεμάτα τα χοντρά κλαριά του από απειλές σε παιδιά
που δεν έτρωγαν το φαγητό τους ή δεν διάβαζαν το μάθημά τους
παιδιά που κρεμάστηκαν αργότερα για δικούς τους λόγους
και περπατούν τώρα κρεμασμένα. 
Οι άνθρωποι στον τόπο μας περνούν πάντα βιαστικοί απ΄τη ζωή
και βιαστικοί πεθαίνουν
τα παιδιά μοιάζουν στους πατεράδες τους και τα κορίτσια στις μητέρες
(τ’ αγόρια στον τόπο μας τα λένε ακόμα παιδιά, τα κορίτσια
δεν έχουν δικιά τους ονομασία).
Ο τόπος μας είναι στενός
οι άνθρωποι διαδέχονται
ελάχιστοι ξεφεύγουν απ’ τους κανόνες.
Στον τόπο μας  οι άνθρωποι ακολουθούν το συρμό
γερνούν πρόωρα
παίρνουν διδακτορικά στην πρέφα, στη γκρίνια, στο θυμό
και το παράπονο. Στο τόπο μας οι γυναίκες υποβαστάζουν
τους συζύγους τους κι εκείνοι τους γέροντες γονείς τους.
Στον τόπο μας υπάρχει συνεπείς αλληλουχία· οι άνθρωποι δεν φυτρώνουν, γεννιούνται, όμως μεταξύ τους κάποιοι φύτρωσαν.
Στον τόπο μας οι άνθρωποι αναζητούν πάντα το ενδιαφέρον
- δεν το έχουν, το αναζητούν - γι’ αυτό στον τόπο μας οι άνθρωποι λατρεύουν τις καταστροφές. Για να εκστασιάζονται και να ζωηρεύουν. Για να θυμούνται
το φόβο τους. Για να μην ξεχνούν τον Μωυσή.  
Στο τόπο μας οι άνθρωποι σηκώνονται νωρίς το πρωί
πηγαίνουν στη δουλειά τους και γυρίζουν πάντα στα σπίτια τους οι ίδιοι.
Δεν αλλάζουν ποτέ απ’ τη γέννηση ως το θάνατό τους, όμως η γυναίκα τους δεν τους ξέρει.
Στον τόπο μας τα παιδιά κατηγορούν τους γονείς μα τους μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό. Στο τόπο μας όλα κυλούν αργά κι οι άνθρωποι είναι επιφυλακτικοί στην πρόοδο. Στο τόπο μας όλα μένουν πάντα ίδια, έναν άνθρωπο αν ξέρεις απ’ τον τόπο μας τους ξέρεις όλους.
Στο τόπο μας οι συμπεριφορές είναι συγκεκριμένες κι έχουν συγκεκριμένο αντίκρυσμα· στον τόπο μας δεν ξεφεύγει μύγα, είναι ένας τόπος στερημένος από εκπλήξεις.

Ο τόπος μας είναι στενός και κλειστός ολόγυρα με κυπαρίσσια. Το νεκροταφείο είναι στο ψηλότερο μέρος του τόπου. Από κει έχουμε την αίσθηση πως οι νεκροί μας κοιτάζουν.

Ο τόπος μας πνίγει. Θα ήταν λάθος να γεννηθείς στον τόπο μας. Αν και, κατόπιν της εμπειρίας της ζωής μου κατέληξα, πως θα ήταν λάθος γενικότερα να γεννηθείς αυτήν την εποχή. 




Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...