05 Σεπτεμβρίου 2016

Το Φως & η Εντύπωσή του





 Υπάρχει το λούσο υπάρχει και το φως. Το λούσο είναι μια άδικη του φωτός λάμψη,
μια αντανάκλαση της μιζέριας, επειδή το φως δεν γίνεται να χαθεί όσο κι αν το περιορίσεις,
πάλι βρίσκει μια σχισμή κι επενδύει στη μάσκα, γυαλίζει τη φθορά, συγκρατεί τη δυσαρμονία, ξεγελά το σκοτάδι, φωσφορίζει πάνω στο δέρμα. Τελικά γίνεται μπιχλιμπίδι, αυτοκίνητο ή δεύτερος άνθρωπος και το φως, στο τέλος, από ανάσα γίνεται κρεμάλα.

Το φως από πηγαίο συστατικό γίνεται αντανάκλαση σε σαλόνι, γίνεται διαμαντένιο
περιβραχιόνιο, γίνεται επίδειξη. Γίνεται μακιγιάζ, γίνεται πασάλειμμα, γίνεται βερνίκι
περνά κανείς μ΄αυτό τις επιφάνειες που πέφτει το μάτι. Κάποτε γίνεται μια επιμέρους κατανόηση, γίνεται δεύτερη γλώσσα που τη μιλούν οι κοινωνίες. Μα το φως, το αληθινό φως, παραμένει πάντα κερί.

Μα το φως, το αληθινό φως, δεν είναι ποτέ στοιχείο προβολής, μα είναι στοιχείο ανακάλυψης από αλάνθαστα μάτια. Δεν ξεγελά, δεν τραυλίζει, δεν είναι σε πλατείες μα σε γωνιές δρόμων κι είναι πάντα εκεί για τους άλλους. Δεν φωνάζει με τον γνωστό τρόπο,
φωνάζει βέβαια με χίλιους άλλους τρόπους αλλά είναι ένα στοιχείο γι' αυτιά και μάτια έτοιμα να το διακρίνουν. Το φως σε καμία περίπτωση δεν είναι εντύπωση. Για την ακρίβεια η εντύπωση σκεπάζει το φως.

 
Επειδή η εντύπωση απευθύνεται στη σκέψη και το φως στην καρδιά. 
Έτσι όπου υπάρχει εντύπωση δεν υπάρχει φως. Όπου υπάρχει
ισχυρή εντύπωση είναι το φως που προσπαθεί να σπάσει
το φράγμα της σκέψης. Μα είναι τόσο εύκολο να ξεγελαστεί κάποιος
και να περάσει την εντύπωση για φως. Εδικά αν το κάνουν χίλιοι μαζί.
Όμως κάποιες φορές το φως χρησιμοποιεί κι αυτό την εντύπωση 
αλλά με θετικό σκοπό. 

Η εντύπωση μαζεύει γύρω της κόσμο, εκστασιάζει τη σκέψη.
Το φως είναι εκστατικό.
Η εντύπωση είναι μια ισχυρή σκέψη, το φως είναι ισχυρό.
Η εντύπωση είναι κάθε φορά μια εντύπωση, όπως κάθε σκέψη
είναι κάθε φορά μια σκέψη. Το φως είναι ένα. Απ’ την εντύπωση φεύγεις 
μ’ ένα σημάδι νωπό στη μνήμη. Στην εντύπωση ξαναγυρίζεις. Γι' αυτό η εντύπωση
χρειάζεται διαρκώς τη συντήρηση. Και το φως χρειάζεται το λαδάκι
στο καντήλι του. Όμως η εντύπωση είναι που τρεμοσβήνει. Το φως είναι σταθερό.

 Η εντύπωση είναι η πλάνη που πέφτουν οι πολλοί, είναι το σκοτάδι που ζηλεύει το φως και φτιάχνει μια φωτός εντύπωση σαν ιστό αράχνης για τις μύγες. Η εντύπωση είναι ένας προβολέας για τους αδαείς, τα αιώνια θύματα. Όμως το φως ήταν και θα είναι
πάντα κερί στο μισοσκόταδο και τη σκιά γιατί το φως είναι ήσυχο.

 Η εντύπωση πάντα ξεγελά, το φως είναι δεσμευμένο με την αλήθεια, έχει μαζί της συμβόλαιο. Η εντύπωση τρέφεται απ' το πλήθος, το φως απ΄τη μοναχικότητα και τη μοναξιά. Στη εντύπωση επικρατεί η δημόσια σχέση, στο φως η φιλία. Στην εντύπωση ανήκει το διασπασμένο χάος, στο φως η γνώση. Η εντύπωση μπορεί να σε αφήσει άφωνο
το φως είναι σιωπή. Η εντύπωση μπορεί να σε παρασύρει, το φως σε καθηλώνει. Η εντύπωση σε προκαλεί να την κοιτάξεις, το φως σε στρέφει μέσα σου. Η εντύπωση σε τυφλώνει, το φως είναι λάμψη που μέσα της ζεις. Η εντύπωση σε κρατάει, 
το φως σε αφήνει. Το φως σε προκαλεί να το ανακαλύψεις. 
Η εντύπωση είναι το κάγκελο που κρατιούνται οι άνθρωποι 
για να μην πέσουν στα άδυτα του φωτός, γιατί το φως είναι βαθύ κι η εντύπωση ρηχή. 
Γιατί η εντύπωση είναι η σκλαβιά και το φως η ελευθερία. 
Γιατί απ΄την εντύπωση ως το φως ζει ο εαυτός που πρέπει να παραμερίσει. 
Γιατί το φως είναι, η εντύπωση φτιάχνεται. Η εντύπωση χάνεται, το φως δεν μπορεί να καταστραφεί. Γιατί η εντύπωση είναι ανθρώπινη επινόηση, το φως υπάρχει. Η εντύπωση είναι έξυπνη, το φως ευφυή.  

 Η εντύπωση είναι τέχνη της εντυπώσεως που εξουσιάζει τη γη. Η εντύπωση έχει μόνο λιγοστό απ’ το φως, χρησιμοποιεί το φως προς ίδιο όφελος και συμφέρον. Η εντύπωση παίρνει ένα μικρό μερίδιο φωτός και το τονίζει, είναι ένας προβολέας, μια παγίδα. Χρησιμοποιεί το φως, που το ποθούν όλοι, για δόλωμα. Είναι περίπλοκη στην κατασκευή της, το φως ανήκει στην απλότητα. Η εντύπωση εξιδανικεύει, το φως είναι ιδανικό. Η εντύπωση προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή, το φως γυρίζεις και το κοιτάζεις. Η εντύπωση αναζητά το επόμενο θύμα της, το φως τον ευεργέτη του. 

Πως ξέρει κάποιος πότε το κέντρισμα που τον φτάνει και για λίγο τον σταματά είναι φως ή εντύπωση? Όταν το ερέθισμα είναι μια τονισμένη σκέψη μέσα στις χαώδεις σκέψεις, που για λίγο του κλέβει το ενδιαφέρον, τον μαγνητίζει και τον σταματά… είναι εντύπωση. 
 Όταν το ερέθισμα σταματά τους δύο πόλους της σκέψης (θετικό αρνητικό) σε μια στιγμιαία ακινησία, κι αυτό που τον φτάνει είναι συγκίνηση, ανάμικτη ίσως με κάποιο φόβο, που νιώθει όμως να τον προκαλεί να κοιτάξει μέσα του και για αυτό ακριβώς το αποφεύγει… τότε το ερέθισμα είναι φως. Απ΄το φως φεύγεις μακριά όταν το συναντήσεις. Φεύγεις μακριά του ακριβώς για να μπορέσεις να φτάσεις μια μέρα στο φως. Γιατί το φως μοιάζει πάντα μακρινό, να κατοικεί μακριά, ενώ τούτο το μακριά μέσα μας είναι και δεν υπάρχει τίποτα πιο μακρινό απ΄το παρόν. 

 Στην εντύπωση ενδίδει κάποιος εύκολα επειδή τον εξομοιώνει, στο φως ενδίδει δύσκολα επειδή τον απομονώνει για να τον πλατύνει. Το φως είναι ατομικό και συλλογικό ταυτόχρονα. Η εντύπωση μόνο επί μέρους συλλογική. Το φως ενώνει. Η εντύπωση φτιάχνει οπαδούς κι ομάδες διαχωρισμού. Η εντύπωση δεν διαρκεί, λίγο κρατά και σβήνει γι' αυτό οι εντυπωσιαστές την ταΐζουν διαρκώς με κάρβουνο. Το κάρβουνο όταν καίγεται βγάζει μια λάμψη που περνιέται για φως. Δεν είναι όμως τίποτα άλλο από δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις. 
 Το φως είναι αιώνιο, αμετάκλητο, επειδή δεν είναι άποψη ούτε γνώμη. Δεν είναι ούτε θέση ούτε επιλογή. Είναι μόνο η λύση των πάντων σ’ αυτή τη ζωή. Στο φως δεν υπάρχει πρόβλημα.Το φως είναι καρδιά κι η καρδιά είναι φως. Όλο το υπόλοιπο σκέψη. 

  Όταν είσαι σε θέση να διακρίνεις το φως απ΄την εντύπωσή του λίγο απ΄το φως απέχεις.
Σημαίνει πως έχεις αποταυτιστεί απ΄τη σκέψη σου κι έχεις βιώσει τον πνευματικό διαχωρισμό. Τα επόμενα βήματά σου θα σε πάνε εκεί, στου φωτός την πηγή. Στο σπίτι σου, τη γαλήνη και την ομορφιά. Στην αρμονία, στο εξαίσιο, στη ζωή.





Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...