22 Σεπτεμβρίου 2016

Σιγανό Φθινόπωρο







1. Φθινόπωρο, αργό, ήσυχο, βροχή σιγανή
ψιχάλες στο τζάμι - πουλιά χωρίς έκπληξη
όλα γνωστά από μνήμες - ήσυχα.
Τίποτα δεν ουρλιάζει - ούτε μια πατημένη γάτα.

Ένα φύλλο πέφτει αργά σαν βαμβάκι απ’ το δέντρο
πεθαίνει, μόνο του, κανείς δεν του κρατά το χέρι
κανείς δεν το βλέπει που ξεψυχά
κίτρινο απ’ τον πυρετό·
η ίδια γη που το ανάθρεψε είναι ο παράδεισός του
τώρα στη ρίζα επιστρέφει.
Κανείς δεν ψέλνει. Μηδέν αλληλούια.  

Όμως ακούγεται στο βάθος ένα Ωσαννά!

Ένας κορυδαλλός μόνο λυπάται
λόγο σύναψης μιας καλοκαιρινής σχέσης.
Αυτός ξέρει το θάνατο καλύτερα.  

Πάντα τα πιο σημαντικά περνούν απαρατήρητα - τι κρίμα
να μας ξεφεύγουν. 

Οι διαβάτες το πατούν - ίσως ουρλιάζει στα σπλάχνα του·
μα δεν το κάνει αν δεν το ακούμε. 

Αυτά δεν έχουν σημασία για τον έξω κόσμο. Ξύπνα η κοιμήσου.

2. Αλλάζει η ατμόσφαιρα - κάθε οργανισμός προσαρμόζεται
εκτός απ’ τις σκέψεις μας - αυτές πάντα τρέχουν
στα προμηνύματα.
Τι θέλουν να πουν οι καιροί; Αν το βρεις κερδίζεις κουτάλι
να φας τη σούπα που σε τρώει·
όπως καθετί το απέναντι που σε θρέφει.

Γλυκό, μελαγχολικό, νοσταλγικό Φθινόπωρο
να μπορούσες ανεπιφύλαχτα να το δεχθείς
τις βαθιές ορμές του - όπως περνάει πάνω απ’ το δέρμα
ο αιθέρας του και ξεσηκώνει την ανατριχίλα - θυμίζει χειμώνα.

Τι θα φτιάξουμε φέτος; Μας επισκέφτηκε η ικανότητα
να μην πνιγόμαστε στη μαντεία;
Ρωτώ την Πυθία - εκστασιασμένη με κοιτάζει·
πάντα μου λέει δεν είναι έτσι.

Πως είναι δεν ξέρω. Αισθάνομαι κι αυτό έχει μια αλήθεια.
Το παρακάτω με κάνει να μην δίνω τόση σημασία
στο τσιγάρο που καπνίζω και πολλές φορές περνάει
ο καφές χωρίς γεύση.

Η σκέψη μας παίρνει. Κι ο έρωτας μας παίρνει
και το πρόβλημα μας παίρνει·
προσπαθώ να κρατήσω τη φαντασία εδώ.
Σαν να το υπομείναμε όλο μοιάζει
λες κι εξαντλήσαμε την υπομονή
που κι αυτή χρόνος μας είναι.

Χωρίς υπομονή τι απομένει να υπομένεις;
Σαν να μας εξάντλησε κάτι και να το εξαντλήσαμε
σ’ έναν αγώνα δρόμου.
« Κράτα μου λιγάκι το χέρι με τη σκέψη σου », της έλεγε
« … και θα το καταλάβω ».

Αυτό που χωρίς εμάς συμβαίνει.

Προσπαθήσω να κρατήσω τη φαντασία εδώ
- το προσπαθώ μα δεν το θέλω -
ως να πάρει μια γλύκα η ζωή
μια ικανοποίηση
η φαντασία μας θα δραπετεύει.

Αν δεν καλπάζει δεν είναι φαντασία.



Δημοσίευση σχολίου

Ο Χώρος κι ο Χορός

Τελειώνουν τα ψέματα τώρα πρέπει να στρωθούμε στη δουλειά και να ζήσουμε για τον εαυτό μας αρκετά χάσαμε χρόνο ονει...