08 Σεπτεμβρίου 2016

Ένα Ον Γεμάτο Σημασία







 Ίσως αυτά που μας συμβαίνουν να μην συμβαίνουν σ' εμάς κι αυτά που μας αφορούν να μην τόσο μας αφορούν. Ίσως μόνο να τα παίρνουμε πολύ στα σοβαρά και για αυτό να μας συμβαίνουν. Ίσως όσα καταλαβαίνουμε να είναι μόνο πλάσματα του νου μας, φαντασίες κι άλλα πράγμα του μυαλού μας και να στεναχωριόμαστε διαρκώς άδικα υποθέτοντας, νομίζοντας, θεωρώντας τον εαυτό μας κι όσα αισθανόμαστε γι’ αλήθεια.

 Ίσως εμείς, οι αληθινοί εμείς, να είμαστε μόνο πάνω από μια βάρκα χωρίς κουπιά, σ’ ένα ήσυχο σταθερό πέλαγος κι εμείς να είμαστε μόνο κάτοχοι μιας ανάγκης για τρικυμία.           
 Ίσως, πάνω απ’ αυτά που μας συμβαίνουν αν βγούμε κι αν σταθούμε, να μην μας συμβαίνουν πραγματικά και να συμβαίνουν μόνο σ’ ένα αστείο, πλην τραγικό πρόσωπο, που θεώρησε λανθασμένα πως είναι αυτός που σκέφτεται κι αισθάνεται.

 Ίσως αν ανοίξεις ένα κενό ανάμεσα σε σένα και τις σκέψεις σου να είναι πάντα καλά, πάντα όμορφα, πάντα τώρα, πάντα σήμερα και να ζει κάποιος άλλος τη ζωή μας, που μας δένει μαζί του ένα λεπτό αόρατο νήμα κι ίσως, τότε, να αντιλαμβανόμαστε πως του συμβαίνουν διαρκώς (εκείνου) αστεία πράγματα και καταστάσεις, που έχει πάντα
μια αδυναμία να τις γελά επειδή τις παίρνει πολύ σοβαρά και τραγικά ίσως,
γιατί έτσι συμφέρουν περισσότερο εκείνο που δεν είμαστε.

 Κι αυτά όλα, που σαν δικά μας μοιάζουν, κάποιος να τα ζει, να τα βιώνει, να τα περνά, επειδή τα χρειάζεται και τα έχει ανάγκη. Ίσως πολλές φορές περισσότερο κι απ’ όσο αντέχει.
 Θέλω να πω, ίσως αυτά που μας συμβαίνουν να είναι μόνο ένα ζήτημα ταύτισης μαζί τους, ίσως ακόμα ένα φλερτ με όσα μας συμβαίνουν ή ένας έρωτας, ακόμα και μια συνήθεια, με δυστυχίες, θρήνους, κακουργήματα, αστεία και κωμωδίες, όλα περίπου αληθινά επειδή πηγαίνουμε κοντά τους.

  Μα ίσως, όλα αυτά που μας συμβαίνουν και σαν δικά μας μοιάζουν, να συμβαίνουν σε μια απόσταση δύο μέτρων, ή δύο χιλιομέτρων από εμάς. Ίσως το πνεύμα μας να έχει το μέγεθος μιας κάμαρας, ενός λεωφορείου, ή ενός σύμπαντος κι όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια, τα διαολάκια, τα στενάχωρα να είναι μη εξέχουσας σημασίας. 
 Ίσως η συνείδησή μας, που άμεσα εμπλέκεται με όλα αυτά, να είναι μόνο ένας κρύσταλλος έξω από εμάς και να σκεφτόμαστε αληθινά έξω μας. Θάνατος και ζωή
ένα να είναι, πεθαμένοι να ζούμε και ζωντανοί να πεθαίνουμε. Έξω απ’ τον εγκέφαλό μας να υπάρχει η αληθινή σκέψη μας, που παρατηρεί τη σκέψη μας να σκέφτεται και τα αισθήματά μας να νιώθουν. Κι αυτό, εκτός από ένα δεύτερο επίπεδο να έχει κι ένα τρίτο πιο μακρινό.

 Αυτός που ζει τη ζωή μας να είναι εμείς στο ένα του τρίτο, το δεύτερο τρίτο του να τον εξετάζει και το τρίτο του να είναι εντελώς αμέτοχο σ’ αυτή τη ζωή του.
 Ίσως ο άνθρωπος, αυτό το μικρό, μεγάλο, υπέροχο πλάσμα με τα τρία πατώματα της φαντασίας και της συνείδησης, να είναι μόνο ένα ον αδικίας κι ίσως, αυτό το υπέροχο ον που είναι ο άνθρωπος, να χρειάζεται όλα αυτά να τ' ανακαλύψει, να τα ζήσει, βιωματικά κι εμπειρικά. Να πάψει έτσι να βασανίζεται, να πάψει να υποφέρει, νομίζοντας πως είναι αυτός που ανακατώνεται με τα πίτουρα και τον τρώνε οι κότες. Να διακρίνει μέσα του, λιοντάρια, παιδιά, γλάρους κι αετούς, πράγματα περήφανα. Ίσως, αυτή η μικρή ζωή εδώ που ζούμε, να έχει πάρει μια ευτέλεια που σε κανέναν δεν αξίζει.

 Κι αν η ταύτιση με τη σκέψη και το συναίσθημα είναι η μόνη ζωή που γνωρίζουμε, ας υποθέσουμε για αρχή πως υπάρχει κι άλλη μια ζωή, την ίδια στιγμή, στον ίδιο χρόνο που ζούμε τη ζωή μας. Παράλληλα κι ένα σκαλοπάτι ψηλότερα από εμάς τους ίδιους.  Ταυτόχρονα με τη ζωή μας και πως υπάρχει μέσα μας ένα τούνελ που τη φτάνεις. Αυτή τη δεύτερη ζωή την πιο δικιά μας, που είναι η πιο ξένη μας, που είναι το ίδιο όπως κι αν την πεις. Δικιά μας ή ξένη, εμείς ή κάτι άλλο, που είναι πάλι εμείς ή όχι, και το αόρατο νήμα που μας δένει μ' εμάς, με τη ζωή μας, με τις καταστάσεις της, με όσα μας συμβαίνουν. Γιατί με αυτά που μας συμβαίνουν, είτε με αλυσίδα συγγενεύουμε μαζί τους, είτε με πετονιά. Μπορεί να συγγενεύουμε μαζί τους ακόμα και μ' ένα κενό, ακόμα και με μια μικρή ή μεγάλη απόσταση κενού, και το εκπληκτικό είναι, πως πάλι δικά μας είναι και ταυτόχρονα σ' έναν άλλο συμβαίνουν.

 Αυτό το υπέροχο ον που είναι ο άνθρωπος, το πάνω και κάτω απ΄τον εαυτό του, το έξω απ΄τον ίδιο, το πλησιέστερο του και το πιο απόμακρό του. Το ένα, που είναι όλα αυτά μαζί.

 Αυτό το υπέροχο ον που είναι ο άνθρωπος και η μεγάλη του μικρή αμφιβολία,
αν τελικά πεθαίνει, αν τελικά ζει. Και το τίποτα, που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο, που το γεμίζουμε με κάτι που το λένε σημασία. 



Δημοσίευση σχολίου

Η Μοίρα των Ζωγράφων

Υπάρχει μια μοίρα όταν γράφεις να στρέφεσαι προς τα μέσα είναι η μοίρα της απομόνωσης αν αντιστέκεσαι σ’ αυτή...