Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2016

Επαναστατημένη Καρδιά

Εικόνα
Η Μ. είναι σε μια παράξενη κατάσταση απόψε. Κάθεται σε μια πολυθρόνα στο σαλόνι της με σβηστά τα φώτα κι έχει το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα. Θέλει να κλάψει, νιώθει την καρδιά της βαριά, μα κάτι περιμένει, να πιάσει την άκρη της καρδιάς της, μισεί αυτή την άχρωμη γκρίζα διάθεση που μοιάζει πάντα με πάγο.  Μόλις σήμερα, άκουσε την καρδιά της να της λέει: όχι! δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό! Μα τι έκανε τόσο καιρό που δεν μπορεί να το κάνει άλλο;  Διαρκώς υποχωρούσε, δεν μιλούσε, ανεχόταν, όμως τώρα αγγίζει μια κόκκινη γραμμή κι είναι τρομερή, τρομακτική σαν κάποια αδικημένη. Είναι έτοιμη να τα τινάξει όλα στον αέρα. Όχι από παρόρμηση, όχι από αφέλεια, όχι από μια κίνηση βιαστική κι αγανάχτησης που αργότερα θα τη μετανιώσει. Όχι απ’ αυτά, αλλά με ψυχρό υπολογισμό κι άπλετη λογική θέλει να τα τινάξει όλα στον αέρα.  Γιατί, συλλογίζεται, πως προκειμένου να επιβιώσει έχει καταρρακώσει τη ζωή της. Προκειμένου να ζήσει έχει χάσει συχνά τον αυτοσεβασμό της και την αξιοπρέπειά της και τέτοια …

Χειμώνας Εξημερωμένος.

Εικόνα
Όλα καλά, λιακάδα βγαίνει πιο συχνά, χειμώνας εξημερωμένος. Ίσως όχι όλα καλά, μα όλα βαίνουν προς το καλά. Άλλωστε τί είναι το καλά; άλλο από προσωρινά καλά. Καλά στα κύματα καλά στην πράξη καλά στην ουσία πιο ήρεμη μοναξιά λιγότερα φίδια πιο φαρδύ το δωμάτιο πιο γελαστοί οι άνθρωποι πιο σημερινό το μέλλον πιο κοντά η αλήθεια πιο παραγωγική η ώρα η δημιουργία πιο συγκεκριμένη τα αγαθά πιο αναγνωρισμένα εκείνο που θέλεις πιο κοντά πιο εσύ, εσύ, και πιο εκείνοι οι άλλοι - πιο ολόκληροι η καρδιά μας πιο γαλάζια λιγότερο βάσανο - ελάχιστο πρέπει λιγότερο τέρας, πιο τρυφερό κτήνος πιο ανοιχτός ο ορίζοντας πιο βαθιά η ανάσα - νεότερη η ψυχή πιο καθαρά τα μάτια χαρά πιο απλωμένη πιο σαπουνισμένη η νύχτα φιλικότερη η αράχνη <

Σύμβολα

Εικόνα
Ας μιλήσουμε με σύμβολα. Τι προτιμάς; Αετό, Πεταλούδα, Σπουργίτη, Δελφίνι, Ποντικό, Φίδι, Τρένο, Μαχαίρι, Φωτιά ή Πούπουλο; Ας γνωριστούμε απ’ τη σημαία μας, την κορφή μας και κατεβαίνουμε μετά στη νύχτα μας να τη χαρούμε. Μέσα στου κόσμου την απύθμενη φλυαρία ας γνωριστούμε αντί σιωπής με σύμβολα· ετούτη είναι η συναισθηματική ακρίβεια, ο πυκνός λόγος. Μια λέξη ο κόσμος όλος.
Πες μου το σύμβολό σου, αυτό που πίσω του ζεις, αυτό που σε αντιπροσωπεύει και τα ξέρω όλα για σένα από μένα.   Άλλο τίποτα μη μου λες. Μια λέξη μόνο. Σε μια φτασμένη λέξη χωράς. Θα την ανοίξω εγώ να σε δω· όπως είσαι κι όπως γίνεσαι. Κατεβαίνουμε μετά στη λεπτομέρεια να ξεντύσουμε τη νύχτα· να κεντήσουμε αστέρια στο μέτωπό μας.
Έχεις σφραγίδα, έχεις κι άνεμο έχεις καλπασμό και στάθμη. Πάρε με μαζί σου, βούλιαξέ με στην ουσία σου κάνε με ξανά ορατό να σταματήσουν οι κραυγές του κόσμου. Να χαθεί η ειρωνεία του. Δεν είσαι τύχη είσαι κίνδυνος γι’ αυτό σε ποθώ.
Ακολουθώ πάντα μια αστραπή - εσένα αν είσαι. Φέξε στο μονοπάτι μου - έχει γι…

Τα Πρώτα μας Μάτια

Εικόνα
Γιατρεύεται η ψυχή, θεραπεύεται ο άνθρωπος κλείνουν οι πληγές, τι μένει (;)
γίνεται ξανά κάτι καινούργιο η παιδική ηλικία επιστρέφει (;) φωταγωγημένη καθώς οι παιδικές ηλικίες ασκούν το χρόνο τους. Τί τελειώνει, τί αρχίζει και πού αν περάσει το γιατί (;) Βλέπει κανείς το τέλος του φόβου - είναι κάτι που το βλέπει (;) - επιστρέφει ξανά στην αθωότητα γίνεται πίσω ν’ αποκτηθεί πόσο βαθιά φτάνει το χτύπημα του Εγκέλαδου (;) - Ιδιαίτερα εκείνο που ποτέ δεν δέχθηκες - το αγνό - αν το αναμίξεις με τη λογική και την τρέλα με την παράνοια ίσως - ας μη φοβόμαστε να το πούμε για τον κόσμο μας - λεκιάζει παντοτινά (;) ή μήπως τ’ ανθρώπινα στοιχεία που μια φορά υπήρξαν υπάρχουν πάντα κι η νοθεία δεν πλησιάζει το βάθος των ερμηνειών όπως το λάδι δεν ενώνεται με το νερό κι απλώς ένας δεύτερος άνθρωπος αποκομμένος ζει μετά τις εφηβείες· ένας πονηρός μικρότερος άνθρωπος των περιστάσεων, των πραγμάτων, των υποθέσεών του·
κάτι απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα προσπάθησα να δώσω και τί φτάνει απ’ τα μετέπειτα του ανθρώπου …

Τα Πουλιά

Εικόνα
Είναι δύσκολο να είσαι ευχαριστημένος απ’ τη ζωή σου και να την ευγνωμονείς, γι’ αυτό πολλοί ξεκινούν ανάποδα, που ίσως είναι ορθά. Ξεκινούν να ευγνωμονούν τη ζωή που έχουν κι η ευγνωμοσύνη φέρνει τη ζωή τους στα μέτρα της. Να ευγνωμονώ, θα σκέφτονταν κάποιος, μια ζωή που με πληγώνει, δεν είναι όπως τη θέλω, έχει αυτό και εκείνο το βάσανο και λοιπά, μοιάζει αδύνατον. Όμως η ευγνωμοσύνη είναι μαζί και προσπάθεια καλυτέρευσης. Άλλωστε την ευγνωμοσύνη, όπως και την εμπιστοσύνη, τα τρέφεις, είναι αισθήματα που τα τρέφεις. Πράγμα που σημαίνει τα ποτίζεις κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει σπορά. Σπορά που σημαίνει καρπό, που με τη σειρά του σημαίνει αλυσίδα ζωής. Μετά η ευγνωμοσύνη είναι υγεία, και σωματική και ψυχική υγεία, και σκορπίζει, διαλύει της ύπαρξης τα μικρόβια· είναι πάντα παράξενο το πόσα δεν βλέπει κανείς και τα προσπερνά ως κεκτημένα, ως δευτερεύοντα, ως να τ' αισθανθεί για δεύτερη φορά, με δεύτερη συνειδητή ματιά, μ' επίγνωση.
Αυτό που έχεις το έχεις και τελείωσε. Μοιάζ…

Πέρασμα χωρίς Σημασία

Εικόνα
 Δεν ήταν ταιριαστός ο γάμος τους. Εκείνη, την έδωσαν τα δύο αρσενικά αδέρφια της σε κάποιον· άλλον αγαπούσε μα έτσι ήταν τα χρόνια τότε· ήταν και λιγάκι άβουλη, όπως οι περισσότερες στο χωριό, δεν σήκωναν εύκολα κεφάλι, ήταν κορίτσια.  Την πρώτη νύχτα που τον γνώρισε - στο σαλόνι του πατρικού σπιτιού της - καθώς εκείνος έφευγε, τ' αδέρφια της τής έγνεψαν να τον συνοδέψει παραέξω ως τη στράτα. Όταν γύρισε τη ρώτησαν πως της φάνηκε ο γαμβρός. "Τον φοβάμαι λιγάκι", απάντησε. Τ’ αδέρφια χαμογέλασαν ερμητικά κλειστά και το ζήτημα τελείωσε ή άρχισε εκεί.
 Παντρεύτηκαν κι έγιναν σύντομα τα μοιράσματα της προίκας της. Στη φωτογραφία του γάμου ο φωτογράφος την έβαλε ν' ανέβει σ' ένα σκαμνί, γιατί ήταν κοντούλα ή δόλια κι εκείνος ψηλός, με αποτέλεσμα να μην παίρνει μέσα στο κάδρο της φωτογραφίας το κεφάλι του γαμβρού.  Εγκατέλειψε την πατρική στέγη κι ακολούθησε τον άντρα της. Τα επόμενα χρόνια είχε δύο παιδιά, αρσενικά και τα δύο. Το δεύτερο το ήθελε κορίτσι μα δεν έστερξε…