21 Οκτωβρίου 2016

Τα Πρώτα μας Μάτια






Γιατρεύεται η ψυχή, θεραπεύεται ο άνθρωπος
κλείνουν οι πληγές, τι μένει (;)
γίνεται ξανά κάτι καινούργιο
η παιδική ηλικία επιστρέφει (;)
φωταγωγημένη καθώς οι παιδικές ηλικίες
ασκούν το χρόνο τους.
Τί τελειώνει, τί αρχίζει και πού
αν περάσει το γιατί (;)
Βλέπει κανείς το τέλος του φόβου
- είναι κάτι που το βλέπει (;) -
επιστρέφει ξανά στην αθωότητα
γίνεται πίσω ν’ αποκτηθεί
πόσο βαθιά φτάνει το χτύπημα του Εγκέλαδου (;)
- Ιδιαίτερα εκείνο που ποτέ δεν δέχθηκες -
το αγνό - αν το αναμίξεις με τη λογική και την τρέλα
με την παράνοια ίσως - ας μη φοβόμαστε να το πούμε για τον κόσμο μας -
λεκιάζει παντοτινά (;)
ή μήπως τ’ ανθρώπινα στοιχεία που μια φορά υπήρξαν
υπάρχουν πάντα κι η νοθεία δεν πλησιάζει
το βάθος των ερμηνειών
όπως το λάδι δεν ενώνεται με το νερό
κι απλώς ένας δεύτερος άνθρωπος αποκομμένος
ζει μετά τις εφηβείες·
ένας πονηρός μικρότερος άνθρωπος
των περιστάσεων, των πραγμάτων, των υποθέσεών του·

κάτι απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα προσπάθησα να δώσω
και τί φτάνει απ’ τα μετέπειτα του ανθρώπου ως το κόκαλο
τί καθαρίζει αν το πλύνεις
αν η λευκότητα επιστρέφει
αν το χαμόγελο επανέρχεται - αν η θλίψη ξεψυχά
αν η ζωή διορθώνεται
αν η μοναξιά επιστρέφει
αν τα σκουριασμένα γυαλίζουν
αν φεύγει το πουρί απ’ το χρυσό
αν η γαλήνη επικρατεί
αν τα δέντρα ξανά πρασινίζουν
κι οι θάλασσες γαλαζιάζουν για δεύτερη φορά
πως φαίνεται ο ουρανός απ’ το κέντρο μας
κι αν ο αγέρας σταματάει το θρήνο του.
Αν ο άνθρωπος επουλώνεται κι η χαρά κυριαρχεί
αν το παιδί γιατρεύεται κι οι ραγισμένες κούκλες του
επιστρέφουν στην αγκαλιά του·
αν όλα μπορούν να ξαναγίνουν όπως τότε
με τη θέληση, τη βούληση, την εργασία
αν το πνεύμα ελευθερώνεται - αν η ψυχή ελευθερώνεται
αν τα μάτια έρχονται στην πρώτη τους θέση
και πως φαίνεται ο κόσμος με τα πρώτα μας μάτια.
Αυτά, κυρίως με απασχόλησαν
κι είναι - ας τ' ομολογήσω - ενθαρρυντική η απάντηση
που μου αποκόμισαν οι νύχτες.

Γυρίζει ο άνθρωπος, η ψυχή αφήνει πάντα πίσω της σημάδια για το δρόμο.
Γυρίζει, ίσως όχι όπως πρώτα ξανά
μα χάνει το αποκτηθέν βάρος του
κι ελαφρύς μπορεί να ελπίζει σε μια δεύτερη κοιλάδα χρωμάτων
απαλλαγμένος απ’ το βάρος του χρόνου·
χάνει ακόμα κι εκείνη την εμπειρία του
στην πάλη με τη μνήμη του.

Γυρίζει ο άνθρωπος, επιστρέφει στα νιάτα της ψυχής του
λιγάκι με σώμα επιβαρυμένο
σε μια πορεία καθόδου.

Τέλος πάντων αυτά προσπάθησα
και να μοιραστώ τα συμπεράσματα
με τους νοσταλγούς της πρώτης τους νιότης. 

Κι είναι τα συμπεράσματα ενθαρρυντικά
πως τίποτα δεν χάνεται οριστικά, τελικά·
υπάρχει πάντα εκεί ο θησαυρός για τους αρχαιολόγους. 



Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...