03 Οκτωβρίου 2016

Αλλαγή Πλεύσης







 Αυτό το blog αργά κλείνει - με τον ίδιο τρόπο που εγώ αργά ανοίγω. Επιτέλεσε τον σκοπό του και το ρόλο του. Ένα ρόλο ίσως της καταφυγής, ίσως του κρησφύγετου και των συνοδευτικών αναγκών αυτών. Όμως εγώ συντομεύω, δεν χρειάζομαι πια παράπλευρες κυβερνήσεις κι ανεξέλεγκτες αιτίες· είναι καιρός για μικρά ποιήματα. Δεν χρειάζομαι πια ανάλωση, μπορώ να κουλουριαστώ σαν την κάμπια χωρίς στεναχώρια, μπορώ να φτεροκοπώ στο ίδιο μέρος διανύοντας μεγάλες αποστάσεις αληθινού ονείρου. Δεν έχω πληθυσμούς να μετακινήσω πάρα έναν μικρό μεγάλο κόσμο ακίνητο.

 Χρειάζομαι την ακρίβεια και τη λεπτομέρεια. Κάτι να γράψω, αν το δω, να το ξαναδώ, να το δουλέψω, να το κρατήσω ή να το πετάξω. Χρειάζομαι πιο δικό μου εμένα. Πιο ολοκληρωμένο, πιο πληρέστερο και πιο σαφή. Χρειάζομαι και τη ζωή μου πιο συγκεκριμένη, πιο συγκεντρωμένη, πιο ζωή μου. Δεν χρειάζομαι πια να ψάχνω, ν' αναζητώ και να πλατειάζω, χρειάζομαι να στρέφομαι προς τα μέσα χωρίς να γυρεύω να τους στρέψω όλους προς το μέρος μου.

 Μπορώ ν’ αφήσω τον κόσμο ήσυχο να συνεχίσει την τρελή και ξέφρενη πορεία του, αρκετά διορθώθηκα. Αρκετά με διόρθωσε εκείνο στο οποίο εναντιώθηκα κι η εναντίωση πια δεν μου χρειάζεται γιατί όλα τ’ απομακρύνει, χρειάζομαι την αποδοχή που όλα τα φέρνει κοντά.

 Χρειάζομαι μια ήσυχη μακάρια γωνιά να τη φτιάχνω πέλαγος κι όχι ένα πέλαγος να το φτιάχνω γωνιά. Χρειάζομαι τη φλόγα ενός κεριού κι όχι τη φωτιά. Χρειάζομαι την ησυχία και την δημιουργία, τα σκουπίδια του μπορεί πάντα να τ’ αφήνει ο κόσμος έξω απ’ την πόρτα μου. Δεν χρειάζομαι να ανακατώνομαι με τα πίτουρα.

 Χρειάζομαι τη φωνή μου και τις καθαρές λέξεις μου και μερικούς ανθρώπους όχι τόσο λαθραία λαβωμένους, που το βλέμμα τους είναι ικανό να υποσκελίσει τη συμφορά και να δει μες στο πηγάδι το φτεροκόπημα ενός φιδιού. Ή ένα σπασμένο αυγό όρθιας και κατακόρυφης νυχτερίδας.

 Χρειάζομαι ένα δέντρο για έμπνευση και μια πλατεία για διδαχή, για ν' αποφεύγω όσα κατατρώνε τον άκαιρο πληθυσμό. Χρειάζομαι λίγη σοφία σπουργιτιού κι όχι τόσο τους σοφούς. Χρειάζομαι τη σιωπή της καρδιάς μου κι όχι τη φλυαρία της. Γι’ αυτό, αυτό το blog αργά κλείνει κι εγώ θα γράφω πλέον σε χαρτί όσο μπορώ μικρά ποιήματα και καλοδουλεμένα, καθώς και άλλα κείμενα που δεν ξέρω την κατάληξή τους. 
 Κατά τ’ άλλα θ' ασχοληθώ με τις δουλειές μου, τα εφήμερα και τα επίγεια. Θ' ασχοληθώ περισσότερο με τη Ζωή κι όχι τόσο με την Αθανασία της. Θα φροντίσω να ερωτευτώ κι ίσως αυτό μου φέρει ζώσα την περιγραφή του έρωτα. Θα φροντίσω να μάθω τη ζωή από μέσα.





Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...