Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2016

Η Καταγωγή

Εικόνα
- Μπαίνει μες στο αίμα σου, είναι το αίμα σου, είναι η σάρκα σου και το κύτταρό σου, είναι η καταγωγή. - Τι είναι η καταγωγή? - Η καταγωγή σου είσαι εσύ. - Κάνε το λιγάκι λιανά, γιατί εγώ εμένα πάντα δεν με καταλαβαίνω. Όλα τ' άλλα καταλαβαίνω εμένα όχι. Καταλαβαίνω από μένα και μετά. Αν πούμε το καταλαβαίνω ως ένα σταθερό σημείο που καταλαβαίνει, ως ένα εργαλείο. Είμαι ένα εργαλείο που καταλαβαίνει γύρω του μα δεν έχει ιδέα για το ίδιο. - Υπάρχουν πολλοί τρόποι να καταλάβει κανείς την καταγωγή μα κυρίως δύο: η αγάπη και το μίσος. Κι άλλος ένας: το βάσανο. Αν θέλεις να φτάσεις κάπου που δεν πήγε ο πατέρας σου την καταγωγή σου εχθρεύεσαι, την καταγωγή σου πολεμάς. Σπάνια κάποιος ξεπερνά τους γονείς του, σπάνια ξεφεύγει απ’ την καταγωγή του, σπάνια ρίχνει το βήμα του παραπέρα. Η καταγωγή είναι τόσο φυσική όσο και το χέρι σου. Είναι περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεις, η καταγωγή είναι αλήθεια.
Ένας άλλος τρόπος για να καταλάβει κανείς, κοινωνικά αυτή τη φορά την καταγωγή, είναι η κοινωνική σ…

Πέτρα & Πούπουλο

Εικόνα
- Ο χειμώνας έπεσε. - Γιατί το λες 'έπεσε'? γιατί το λέμε 'πέφτει'? Θα μπορούσες να το πεις ο χειμώνας ανέβηκε, αναρριχήθηκε. - Ο χειμώνας είναι χαμηλά. - Ο χειμώνας είναι ψηλά. - Εγώ προσπαθώ να είμαι ευχαριστημένος και μέσα στο χειμώνα. - Γιατί το λες 'μέσα' στο χειμώνα? Θα μπορούσες να το πεις έξω στο χειμώνα. Κι επιπλέον γιατί λες πως προσπαθείς? Υπάρχει κάτι που σε τραβάει κάτω, μια μυστική ίσως έλξη, μια βαρύτητα μαύρου? Μήπως αυτό που σε τραβάει κάτω καταφέρνει και σε κρατάει κάτω? Μα γιατί το λες κάτω? Θα μπορούσες να το πεις με τραβάει πάνω. - Το πάνω είναι ελαφρύ. Το πάνω με σηκώνει. Είναι όπως πιέζω ένα μπαλόνι με ατμόσφαιρα μέσα στο νερό. - Τι είναι αυτό που σε τραβάει κάτω, το ξέρεις? - Είναι η ίδια μου η σκέψη. - Και τι είναι αυτό που σε σηκώνει πάνω, το ξέρεις? - Πάνω με σηκώνει ένα τίποτα. Πάνω σηκώνομαι μόνος μου. Συμβαίνει απλώς όταν η σκέψη μου με αφήσει. Κάτι άλλο με κρατά κάτω. - Όχι, μόνο η σκέψη σου σε κρατά. - Μα πως, αφού το ξέρω. - Δεν το ξέρεις,…

Το Σκεπτικό μιας Απόφασης

Εικόνα
Κοίτα, θα ενδώσω στη ζημιά μου απολύτως συνειδητά θα προχωρήσω με το μέρος της - παράλογο μην σου ακούγεται, ούτε ποιητικό, είναι μαθηματικό. Είναι καθαρός ορθολογισμός. Είναι μακρόπνοος υπολογισμός που υποσκελίζει το κοντόθωρο κέρδος.  Είναι μετακίνηση μέσα στο χρόνο. Είναι αποτέλεσμα δεύτερο, κάτω απ΄το φαινομενικό. 
Ο εχθρός θα εκπλαγεί το έχω σκεφτεί το θέμα έχει μι’ άνεση, μι’ άπλα θα ενδώσω ν’ απομακρυνθώ από ένα πεδίο μάχης πλουσιοπάροχο και θα βγάλω απ’ τη ζημία κέρδος καθώς απομακρύνομαι.  Αφού τη ζημία στύψω θα βγάλω στην ανυδρία δυο σταγόνες νερό – με τη μία ζω την άλλη τη χαρίζω· έχω το πλεονέκτημα, το απαύγασμα· δίνω το νερό κρατώ την πηγή αφήνοντας πίσω έναν χλιαρό ανούσιο πόλεμο καταβαραθρωμένων αντικρουόμενων συμφερόντων που μόνο το χρόνο ξέρουν να ροκανίζουν· στην ουσία χάνω σε τρωκτικά – δεν το λες αυτό χάνω.    Θα ενδώσω, χάνοντας μια καταστροφή  - δεν είναι χασούρα η απώλεια ενός χαμού -
και θα τραβήξω για εκεί που ανοίγεται
ένας παράδεισος από χάος, μια θερμή αγκαλιά μέλλοντος. Δε…

Ανωτέρα Κατωτερότητα

Εικόνα
Μπαίνω στο σούπερ μάρκετ. Κατηφορίζω τον πλατύ διάδρομο. Ένας τύπος στ’ αριστερά μου, γύρω στα σαράντα, παχύς και με χοντρό κώλο, με χοντρά μυωπικά γυαλιά παλαιάς κοπής, κοιτάζει από κοντά τις σοκολάτες, θαρρείς τις μυρίζει. Μπροστά μου βρίσκεται μια γυναίκα, περίπου σαράντα σαρανταπέντε ετών κι είναι φανερά εκνευρισμένη. Μου δίνει την εντύπωση, όπως την κοιτάζω κατά πρόσωπο, πως είναι θυμωμένη μαζί μου. Όμως δεν την ξέρω και κάπου εκεί σταματώ και κάνω πως χαζεύω τις πραμάτειες.
 Ο χοντρούλης τύπος πλησιάζει κι αυτός κι η γυναίκα του μιλά αυστηρά χωρίς να φοβάται μην ακούσω, κι ακούω. "Μ' εκνευρίζει να μένω μόνη σε σούπερ μάρκετ", του λέει, "δεν μπορείς να είσαι δίπλα μου και να μ’ ακολουθείς;" "Βεβαίως βεβαίως!" λέει δις ο τύπος και καθώς το λέει μου κάνει εντύπωση η χροιά της φωνής του, καθώς κι η κλίση που παίρνει το σώμα του. Είναι μια φωνή υποταχτική και καθώς μιλά, κι επαναλαμβάνει το βεβαίως σαν να προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του, το σώμα τ…

Το Αγκάθι

Εικόνα
Παρόλο που γράφω πολύ δεν διαβάζω πολύ. Είναι κακό αυτό, μα έτσι είναι. Μετά, ποιος ξέρει τί είναι καλό και τι κακό; ας σηκώσει το χέρι να το πει. Παρόλο λοιπόν που λένε πως αν γράφεις πρέπει να διαβάζεις, έστω και για την ισορροπία, εγώ δεν το κάνω τόσο, γέρνω περισσότερο προς τη γραφή. Δεν διάβασα πολύ στη ζωή μου, σκέφτηκα όμως το διπλάσιο απ’ το μέσο άνθρωπο, σκέφτηκα όλη την ψυχή μου. Επειδή δεν διαβάζω πολύ δεν σημαίνει πως μαθαίνω λίγο.
Μαθαίνω αυτό που χρειάζομαι να ξέρω, όχι περισσότερο. Κι όταν έρθει η ώρα να το μάθω το βρίσκω παντού. Δεν είναι κάτι άλλο, δεν είναι μια περιττή πληροφορία, είναι κάτι δικό μου. Το καταλαβαίνω επειδή μπαίνει σ’ ένα κουτάκι, κλείνει ένα κενό, μου εφαρμόζει, με ολοκληρώνει. Επειδή εμένα μαθαίνω και καμιά φορά με βρίσκω σε άλλων λόγια. Μα εγώ είμαι ο σκοπός μου και δεν με αφορούν όλα. Μα μόνο κάποια που έρχονται και κουμπώνουν κι εφαρμόζουν στην καρδιά, κάποια δικά μου πράγματα που τα μαζεύω πίσω από δεξιά κι αριστερά του κόσμου. Τα βρίσκω παντού,…

Εποχή των Παγετώνων

Εικόνα
Ο Χειμώνας πυκνώνει, μαζί του πυκνώνει κι ο άνθρωπος, ποιος ξέρει πίσω απ’ τις οθόνες τί γίνεται, τί κραυγές, τί αλληλοσπαραγμοί, τί γέλια υποδόρια. Ποιος ξέρει πίσω απ’ τα μάτια τί γίνεται, ποιος ξέρει μέσα στις τσέπες τί γίνεται.  Πως είναι τα πράγματα και πως φαίνονται, τί δείχνουν και τί δεν μαρτυρούν. Μα σήμερα γιορτάζουν οι Κατερίνες κι είναι πολλές μαμά.  Υπάρχει μια καλοσύνη που σέρνεται σαν ιός, μα είναι αδύναμη μαμά και δεν μπορεί να νικήσει. - Στο μεταξύ, το έχουν περιφράξει της γης το οικόπεδο, δεν μας αφήνουν να μπούμε μέσα - λένε κτήμα τους.
 Είναι λίγοι μαμά, μα κάνουν ό,τι θέλουν. Πολλές φορές, εδώ κάτω στη γη, νιώθουμε σαν ένα άλογο που μας έχουν καβαλήσει και κρατούν τα γκέμια μας. Τιναζόμαστε μα δεν μπορούμε να τους γκρεμίσουμε απ’ την πλάτη μας. Έχουμε χάσει θαρρώ την αγριάδα μας, εξημερωθήκαμε άγρια μαμά κι αυτό μας κοστίζει. Σε κάποια υποταγή ενδώσαμε άθελά μας - ίσως επειδή μας ταΐζουν. Μας έχουν κλέψει την ελευθερία μαμά, μα δεν ξεχνώ πως μιλώ σε μια πεθαμένη.
 …