30 Νοεμβρίου 2016

Η Καταγωγή





- Μπαίνει μες στο αίμα σου, είναι το αίμα σου, είναι η σάρκα σου και το κύτταρό σου, είναι η καταγωγή.
- Τι είναι η καταγωγή?
- Η καταγωγή σου είσαι εσύ.
- Κάνε το λιγάκι λιανά, γιατί εγώ εμένα πάντα δεν με καταλαβαίνω. Όλα τ' άλλα καταλαβαίνω εμένα όχι. Καταλαβαίνω από μένα και μετά. Αν πούμε το καταλαβαίνω ως ένα σταθερό σημείο που καταλαβαίνει, ως ένα εργαλείο. Είμαι ένα εργαλείο που καταλαβαίνει γύρω του μα δεν έχει ιδέα για το ίδιο.
- Υπάρχουν πολλοί τρόποι να καταλάβει κανείς την καταγωγή μα κυρίως δύο: η αγάπη και το μίσος. Κι άλλος ένας: το βάσανο. Αν θέλεις να φτάσεις κάπου που δεν πήγε ο πατέρας σου την καταγωγή σου εχθρεύεσαι, την καταγωγή σου πολεμάς. Σπάνια κάποιος ξεπερνά τους γονείς του, σπάνια ξεφεύγει απ’ την καταγωγή του, σπάνια ρίχνει το βήμα του παραπέρα. Η καταγωγή είναι τόσο φυσική όσο και το χέρι σου. Είναι περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεις, η καταγωγή είναι αλήθεια.

 Ένας άλλος τρόπος για να καταλάβει κανείς, κοινωνικά αυτή τη φορά την καταγωγή, είναι η κοινωνική σκάλα. Ας πούμε πως όλοι προσπαθούν να φτάσουν στο τελευταίο σκαλοπάτι και τα σκαλοπάτια είναι εκατό. Υπάρχουν καταγωγές όπου το παιδί γεννιέται στο πενήντα, ή το εβδομήντα σκαλοπάτι κι ανεβαίνοντας άλλα τριάντα φτάνει στο εκατό. Υπάρχουν όμως και καταγωγές, που το παιδί γεννιέται στο μείον δέκα σκαλοπάτι, πράγμα που σημαίνει πως γεννιέται στο υπόγειο ενός ουρανοξύστη κι έχει όλον τον ουρανοξύστη στο στήθος του να το πιέζει. Χρειάζεται λοιπόν τιτάνια προσπάθεια για να φτάσει μόλις στους πρώτους ορόφους, χρειάζεται τη μέγιστη προσπάθεια για να φτάσει απλώς κάτω από μερικούς ορόφους μιας άλλης γέννησης.

- Είναι αδύνατον να ξεφύγεις απ’ την καταγωγή σου, είναι αλυσίδα, σε δένει, η καταγωγή είναι το πεπρωμένο.  Είναι ο κόσμος σου, σε κρατά. Είναι το αίμα σου, το ματωμένο σου αίμα. Είναι η σάρκα σου, δεν αλλάζεις ποτέ σάρκα. Με την ίδια σάρκα που γεννιέσαι γερνάς και πεθαίνεις. Είναι το ίδιο σου το υποσυνείδητο, κανείς δεν αλλάζει υποσυνείδητο. Μπορείς να μορφωθείς όσο θέλεις, να μάθεις πολλά κι ακόμα περισσότερα, πάντα θα τα τοποθετείς πάνω απ’ την καταγωγή σου, πάντα θα είναι σαν ένας Μίκυ Μάους πάνω απ’ το μαύρο σου πέλαγος. Κάθε που θα βήχεις θα βήχεις καταγωγή. Θα φτύνεις και καταγωγή θα βγαίνει στον νιπτήρα. Έχεις καταπιεί μια γιαγιά που δεν την ξερνάς απ’ τα σπλάχνα σου όσο κι αν κάνεις εμετό. Όλοι οι άλλοι αναγνωρίζουν εύκολα την καταγωγή σου εκτός από σένα - ιδιαίτερα όταν καμαρώνεις γι’ αυτήν, μαρτυράς ίσως πως γερά σε τσάκωσε.

 - Κοίτα, καταρχήν μη γίνεσαι προσβλητικός κι υποτιμάς τον Μίκυ Μάους με τέτοιες παρομοιώσεις. Μετά δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο άνθρωπος είναι περίεργο ον. Είχες σίγουρα έναν πατέρα και μία μητέρα. Αυτοί είχαν έναν χαρακτήρα, έναν τρόπο σκέψης και μια ψυχολογία. Αυτοί σίγουρα ήταν κάποιοι, που σαν και σένα, θα μπορούσαν να είναι και καλύτεροι, ίσως κι άριστοι. Δεν ήταν - δεν πειράζει. Όμως το παιδί - που συνήθως μοιάζει στον πατέρα του ή τη μητέρα του σαν δίδυμο - μπορεί να μοιάσει πάλι τον πατέρα του και τη μητέρα του αλλά στην καλύτερη ή άριστη εκδοχή τους, κάτι που αυτοί ποτέ δεν υπήρξαν. Το παιδί μπορεί να ξεθάψει την μέγιστη δυνατότητα, ακόμα και το κρυφό ανεκδήλωτο ταλέντο του γονιού. Όμως το παιδί, πρέπει να φαντασθεί τον γονιό του, όπως θα ήταν αν εκείνος είχε τη μέγιστη αυτογνωσία κι είχε αξιοποιήσει στο έπακρο τον εαυτό του. Τότε το παιδί θα εκπλαγεί, θα διαπιστώσει πως ο πατέρας του ήταν ένας βασιλιάς κι η μητέρα του μια αληθινή πριγκίπισσα. Μα πρέπει το παιδί να μπορεί να κοιτάξει πέρα απ’ τις αδυναμίες και τα προβλήματα των γονιών του αν θέλει το ίδιο να προχωρήσει παραπέρα απ’ αυτούς και να λύσει τα δικά του προβλήματα. Αν δεν λύσει τα προβλήματα των γονιών του – ακόμα και πεθαμένοι να είναι – τα δικά του θα παραμείνουν άλυτα.  Αν δεν το κάνει κάπου εκεί γύρω στα προβλήματα των δικών του θα περάσει τη ζωή του.

  Η καταγωγή είναι ένα φρένο στην ανάπτυξη κι εξέλιξη του παιδιού, που μπορεί λανθασμένα να του βγει σε περηφάνια ενώ στο βάθος θα είναι μειονεξία. Όμως ο άνθρωπος είναι ψυχή και πνεύμα, η καταγωγή έπεται. Δεν είναι πρωταρχική υπόθεση του υποσυνειδήτου, το παιδί δεν γεννήθηκε Με καταγωγή. Έπεσε αυτή μέσα στο υποσυνείδητο, έτυχε, άρα στάθηκε στο μυαλό κι από κει μπορείς να τη δουλέψεις.
 Συνήθως κάποιος την αποδέχεται κι ησυχάζει. Όμως μαζί με αυτή αποδέχεται κι ένα κάρο πράγματα που την αφορούν και τοποθετεί τον εαυτό του, βάσει αυτής, στην κοινωνική κλίμακα. Όμως είτε τοποθετείς τον εαυτό σου χαμηλά βάσει της καταγωγής, είτε ψηλά, είσαι το ίδιο ένα κοινωνικό θύμα. Είσαι το ίδιο κάτι στα μάτια των άλλων. Η καταγωγή, όπου προβάλει περιορισμό στην ανάπτυξη, μπορεί αυτός να καταρριφθεί μέσω της επίγνωσης. Δεν μπορείς ν' αλλάξεις πατέρα και μάνα, όμως η καταγωγή σε καμία περίπτωση – πλην της ασυνείδητης ζωής – δεν είναι δεσμευτική. Η επίγνωση σε απελευθερώνει από όλα τα δεσμά του παρελθόντος, είναι απλώς ένα ζήτημα τρόπου να το κάνεις.

- Κληρονόμησα. Είμαι ένας κληρονόμος. Πόσα πράγματα κληρονόμησα, ένα ολόκληρο βουνό άλυτων υποθέσεων και φοβάμαι – υποψιάζομαι μάλλον – πως τα κληροδοτώ στο παιδί μου. Κι έχω ακόμα την υποψία, πως αυτή είναι μια αλυσίδα που ποτέ δεν σπάζει, εκτός κι αν ένας κρίκος της σηκώσει μπαϊράκι κι επανάσταση. Μα και πάλι μια οικογένεια σώζεται. Μα τι να σου κάνει ένας κρίκος μπροστά σε μια ολόκληρη ανθρώπινη αλυσίδα? Και μετά, η καταγωγή των γονέων είναι μόνο μέρος του προβλήματος. Κληρονόμησα μια κοινωνία, μια ιστορία και μια ολόκληρη ανθρωπότητα. Και τώρα, για να ξεπλύνω όλη αυτή την Αμαρτία, θα πρέπει να κατέβω στη Θάλασσα και να νιώσω ξανά σαν άσπρη μέδουσα. Πέρασαν τόσα απ’ την αφύλαχτή μου συνείδηση  που το κύτταρό μου στενάζει πια. Βρήκαν, με τη γέννησή μου, μια πύλη ορθάνοιχτη και τη γέμισαν σαβούρα. Αυτό, ίσως, αισθάνομαι κάποιες νύχτες στο στομάχι μου ως σκόνη. Είμαι ένας ήλιος που ζει στην ομίχλη.

- Αγαπητέ μου, κόψε τη φλυαρία και δώσε έμφαση και δύναμη στην επίγνωσή σου. Μη σπαταλήσεις τη δεύτερή  σου ευκαιρία κλαίγοντας την πρώτη που ποτέ δεν υπήρξε ευκαιρία σου μα τύχη εν ατυχία. Κι υπάρχει τύχη μέσα στην ατυχία σου. Κάρφωσε το βλέμμα σου στην όμορφη σου στιγμή του παρελθόντος σου, όποια κι όση κι αν είναι. Δεν γίνεται, μια όμορφη στιγμή στη ζωή σου θα υπάρχει οπωσδήποτε. Αυτή η μία όμορφη στιγμή του παρελθόντος σου είναι γεννοβόλα, είναι θηλυκιά, όσο τη βλέπεις γεννά κι αυξάνεται. Κι αν έχεις στραμμένο το βλέμμα σου σε αυτή τη μία όμορφη στιγμή θα πάρει με τον καιρό όλο το χρόνο σου, και τότε χρόνο για κλάψες δεν θα έχεις. 

 Η καταγωγή σου, η πραγματική αληθινή καταγωγή σου, είναι απ΄τ'  άστρα. Είσαι αστερόσκονη. Και που ακούστηκε η αστερόσκονη, για την καταγωγή της Αχ και Βαχ να κάνει?



29 Νοεμβρίου 2016

Πέτρα & Πούπουλο






- Ο χειμώνας έπεσε.
- Γιατί το λες 'έπεσε'? γιατί το λέμε 'πέφτει'? Θα μπορούσες να το πεις ο χειμώνας ανέβηκε, αναρριχήθηκε.
- Ο χειμώνας είναι χαμηλά.
- Ο χειμώνας είναι ψηλά.
- Εγώ προσπαθώ να είμαι ευχαριστημένος και μέσα στο χειμώνα.
- Γιατί το λες 'μέσα' στο χειμώνα? Θα μπορούσες να το πεις έξω στο χειμώνα. Κι επιπλέον γιατί λες πως προσπαθείς? Υπάρχει κάτι που σε τραβάει κάτω, μια μυστική ίσως έλξη, μια βαρύτητα μαύρου? Μήπως αυτό που σε τραβάει κάτω καταφέρνει και σε κρατάει κάτω? Μα γιατί το λες κάτω? Θα μπορούσες να το πεις με τραβάει πάνω.
- Το πάνω είναι ελαφρύ. Το πάνω με σηκώνει. Είναι όπως πιέζω ένα μπαλόνι με ατμόσφαιρα μέσα στο νερό.
- Τι είναι αυτό που σε τραβάει κάτω, το ξέρεις?
- Είναι η ίδια μου η σκέψη.
- Και τι είναι αυτό που σε σηκώνει πάνω, το ξέρεις?
- Πάνω με σηκώνει ένα τίποτα. Πάνω σηκώνομαι μόνος μου. Συμβαίνει απλώς όταν η σκέψη μου με αφήσει. Κάτι άλλο με κρατά κάτω.
- Όχι, μόνο η σκέψη σου σε κρατά.
- Μα πως, αφού το ξέρω.
- Δεν το ξέρεις, το έχεις βαπτίσει με διάφορα ονόματα. Μα όλα τα πράγματα που σε κρατούν κάτω έχουν πάρει τη σκέψη σου.
- Φόρτωσα με πολλά πράγματα τη σκέψη μου. Με πολλά βάρη.
- Πρέπει να λύσεις το γρίφο. Πρέπει ν' απαντήσεις στην ερώτηση. Για να σ΄αφήσει η σκέψη σου να σηκωθείς πρέπει να την ικανοποιήσεις. Να τη χορτάσεις. Πρέπει να της ξεφύγεις, να σταθείς πιο έξυπνος απ΄την ίδια σου τη σκέψη.
- Η σκέψη μου είναι αληθινή.
- Πως το ξέρεις?
- Απ΄το αισθάνομαι.
- Δοκίμασες ποτέ ν' αμφισβητήσεις τη σκέψη σου? Ξέρεις, αμφισβητείς έτσι μαζί και το αισθάνομαι. Πες σε μια θλιμμένη σκέψη δεν είσαι πραγματική και θα δεις, πως σε πρώτη φάση θα δημιουργήσεις αμφισβήτηση στο ίδιο σου το αισθάνομαι. Στην ίδια σου την πραγματικότητα.
- Δεν γίνεται ν' αισθάνομαι λάθος, άρα δεν σκέφτωμαι λάθος.
Είναι μια εξίσωση αυτή χωρίς ενδιάμεσο.
- Ο χειμώνας όμως δεν πέφτει, εσύ πέφτεις το χειμώνα και τον παρασέρνεις μαζί σου.
- Γιατί η σκέψη με τραβάει κάτω?
- Γιατί η δουλειά της σκέψης είναι να σε τραβάει κάτω. Η σκέψη σε πιάνει, σε γαντζώνει.
- Αν αυτή είναι η δουλειά της σκέψης εγώ τι είμαι?
- Εσύ, τον περισσότερο καιρό της ζωής σου, είσαι η αντίσταση στην ίδια σου τη σκέψη. Για αυτό λες 'προσπαθώ' και για κανέναν άλλο λόγο. Όσο προσπαθείς ενάντια στη σκέψη σου προσπαθείς.
- Αν το αφήσω αυτό το πράγμα ελεύθερο πέφτει.
- Ναι, αλλά αν δεν το αφήσεις ελεύθερο σε κρατά.
- Έζησα καιρό με τη σκέψη μου, τώρα ποια είναι αυτή ποιος είμαι εγώ δεν ξέρω. Μη μου μιλάς για "άλλα πράγματα". Εγώ είμαι αυτό το κυκλικό πράγμα που αισθάνομαι. Αυτό το πάνω κάτω. Που είναι τόσο αληθινό κάτω όσο και πάνω. Κάτι πάντα με περιμένει κάτω, δεν θέλω το κάτω, δεν μ΄αρέσει το κάτω. Κάτι άλλο με περιμένει πάνω. Ά εκείνο μ΄αρέσει, είναι ωραία εκεί. Γιατί δεν μένω πάντα πάνω? Γιατί χρειάζεται να κατέβω κάτω?
- Γιατί είσαι αυτό, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Κατεβαίνεις κάτω για να δεις τί υπάρχει κάτω. Ανεβαίνεις πάνω, κάθε φορά που λίγο απ΄αυτό που σε κρατά κάτω χάνετε, διαλύεται.
- Τι το διαλύει?
- Κυρίως η συγχώρεση. Αυτό που υπάρχει κάτω, ό,τι κι αν είναι, ψέμα είναι.
- Είναι το πιο αληθινό μου ψέμα. Είναι η πιο αληθινή μου πλάνη. Είναι η μισή μου διάθεση.
- Μπορεί να είναι και περισσότερη απ΄τη μισή. Τα τρία τέταρτα ας πούμε. Και με το ένα τρίτο της διαθέσεως σου ελεύθερο πάλι ζεις. Και λιγάκι αν κοροϊδεύεις τον εαυτό σου το φτάνεις στη μέση, κι όσο νά 'ναι, μισή ζωή τη ζεις. Όμως αυτό, το άλλο μισό, η σκιά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά λογαριασμός ανεξόφλητος.
- Ζω παρέα με έναν ανεξόφλητο λογαριασμό. Δεν κάνει καλή παρέα.
- Έτσι γίνεται. Δεν το ήξερες? Δεν το ήξερες αγαπητέ μου πως χρωστάς? Σού το λέω πως οφείλεις.
- Σε ποιον οφείλω?
- Σε σένα φυσικά και στην ενοχή σου.
- Μα εγώ στο κράτος και τους δανειστές μου χρωστώ.
- Αυτό που χρωστάς στο κράτος και τους δανειστές σου σε σένα το οφείλεις.
- Όλη η Ελλάδα χρωστά.
- Όλη η Ελλάδα οφείλει. Στον Εαυτό της οφείλει. Δεν έχεις μόνο εσύ το "προνόμιο" της οφειλής.  Όλη η Ελλάδα δεν κοιτάζει στα μάτια της τον εαυτό της, όλη η Ελλάδα από παρελθόν ανεξιχνίαστο αποτελείται. Γι' αυτό η Ελλάδα έπεσε και πέφτει. Γιατί όπως λειτουργεί ένας άνθρωπος λειτουργεί κι ένα έθνος και μια ανθρωπότητα. Συλλογικά οι άνθρωποι πέφτουν και παρασύρουν μαζί τους τα κράτη.
- Μα δεν πέφτουν τα κράτη πρώτα και παρασύρουν κάτω τους ανθρώπους τους?
- Τα κράτη από ανθρώπους αποτελούνται. Χωρίς τους ανθρώπους τους τι μένει σε ένα κράτος?
- Έλα, ανέβασέ με λιγάκι τώρα, πες μου κάτι όμορφο κι ευχάριστο.
- Να το ακούσει η σκέψη σου να σε πάρει για μια στιγμή μαζί της. Μα πόσο θα διαρκέσει αυτό? Για πόσο μπορείς να κρατήσεις μια σκέψη μου. Μισό λεπτό ή ένα λεπτό? Κι αν χαθεί αυτή η σκέψη μου μετά τι θ' απογίνεις?
- Θα προσπαθήσω να διαβάσω και ν' ακούσω μια άλλη σκέψη που θα με κρατήσει ψηλά.
- Όμως η δικιά σου σκέψη, αν την αφήσεις να σου μιλήσει τί σου λέει? Η καρδιά σου, που παράγει τη σκέψη σου, αν την αφήσεις ελεύθερη στο σκοτάδι και στη σιγαλιά τί σου λέει? Τι σου ανεβάζει ψηλά? Τι σου μαρτυρά? Μήπως έρχεται λιγάκι μαύρο στην οθόνη σου. Ζήσε λοιπόν αυτό το μαύρο όσο βαθύτερα μπορείς. Μόνο έτσι περνάει κι οριστικά φεύγει. Το ζεις και τελειώνει. Αλλιώς το κουβαλάς πάντα μέσα σου και καθορίζει τη ζωή σου απ΄το μέγιστο βάθος.
- Δεν μπορώ να φτάσω στην πηγή του κακού. Στην πηγή του κακού μου.
- Ο εαυτός σου ξέρει. Από σένα χρειάζεται μόνο να τον ζεις όπως έρχεται και να μην τον σκεπάζεις. Θα περάσει ο ένας εαυτός σου θα διαφανεί ο άλλος.
- Είμαι σκεπασμένος από εβδομήντα εαυτούς.
- Μπορεί και περισσότερους, ζήσε τους όλους μέχρι να φανείς εσύ. Ζήσε αυτό που δεν είσαι και θα φτάσεις να ζεις αυτό που είσαι. Γιατί κι αυτό που δεν είσαι δικό σου είναι και σαν δικό σου το ζεις και περνάει. Ζήσε τις φλούδες σου και φτάσε στο ζουμί σου, είσαι ένα πορτοκάλι. Ένα γλυκό πορτοκάλι μα κι η ξινάδα δικιά σου είναι. Σπάσε το τραχύ σου περίβλημα, το τσόφλι σου, είσαι αυγό, μόνο η αγάπη σου μπορεί να σε γιατρέψει. Ζήσε συντροφιά με την καλύτερη παρέα που μπορείς να έχεις. Γίνε φίλος σου, φίλα το χέρι σου αλλιώς θα σε χαστουκίζει. Βίωσε τον εαυτό σου και θα περάσεις εσύ. Και θα φανείς εσύ απ΄τα βάθη της καρδιάς σου αστραποβόλος και μοσχομυρισμένος σαν άγγελος, γενναίος κι υπέροχος στρατιώτης μέσα απ΄την κοιλάδα των δακρύων σου θα αναδυθείς γι' έναν τελευταίο χορό στη ζωή σου. Και δεν θα πεθάνεις ποτέ ξανά.

- Να βιώσω τον εαυτό μου, να περάσω εγώ. Να διαφανώ πάλι εγώ, χωρίς θλίψη, χωρίς πόνο, αβαρής κι ελαφρύς σαν πούπουλο, ελεύθερος απ΄την ίδια μου τη σκέψη και τη δυναστεία της. Τι παράξενα λόγια που είναι τούτα? Να βιώσω εμένα, να ζήσω εμένα, για να φτάσω σε μένα, μα ποιος είμαι εγώ?
- Είσαι ο άνθρωπος φλούδες. Θα το βρεις, θα το δεις, θα είναι εκεί, σε περιμένει.
- Θαρρώ χάθηκε.
- Δεν γίνεται να χαθεί. Σε περιμένει.
- Ο κόσμος που γνώρισα με σκέπασε πια.
- Είσαι κάτω απ΄τον κόσμο που γνώρισες. Σκάψε λιγάκι με τα νύχια σου. Μη φοβηθείς μη σπάσεις κάποιο νύχι. Μη φοβηθείς, σχίσε το καλτσόν να φανεί η σάρκα. Σε πίεσε τόσο πολύ ο κόσμος που εσύ έχεις φτάσει στις φτέρνες σου.
- Αξίζει άραγε αυτό να το προσπαθήσω? Θαρρώ είναι προτιμότερο να ζήσω συντροφιά με τον εφιάλτη μου. Μού είναι τόσο γνωστός, συνήθισα τώρα. Χωρίς τον εφιάλτη μου νιώθω μισός. Η μοναξιά με περιμένει σε μια γωνιά άγρια να μου χιμήξει. Κι εγώ έχω μάθει να φεύγω και ν' αποφεύγω. Ετούτη η ανατροπή που μου μιλάς θα μου κόστιζε σε αίμα. Δεν ξέρω πια τι είναι σταθερό.
- Ο Θεός είναι σταθερός.
- Ο Θεός για λίγο μου φανερώνεται πολύ τον χάνω.
- Όταν φύγεις απ΄το μυαλό σου, απ΄τη ζωή της σκέψης σου και φτάσεις στην καρδιά σου... θα δεις πως ο Θεός χαμογελάει.
- Ο Θεός είναι θυμωμένος.
- Ο Θεός χαμογελάει. Μόνο εσύ έχεις θυμό, γιατί μόνο εσύ κρατάς τον εαυτό σου και σου είναι θυμωμένος.
- Ο Θεός αλλάζει συχνά πρόσωπα.
- Ο Θεός δεν έχει πρόσωπο. Μόνο εσύ μπορείς ν' αλλάζεις αισθήματα κι εικόνες. Κι ο Θεός είναι κατ εικόνα κι ομοίωσή σου.
- Εμείς είμαστε κατ εικόνα κι ομοίωση του Θεού.
- Ποια η διαφορά?

 - Θέλω τώρα να κλάψω, να μετανιώσω για τη μισή ζωή μου. Είναι σκληρό να μετανιώσω για τη μισή ζωή μου. Γι' αυτό δεν το κάνω.
- Διόλου μην ανησυχείς, σε όλους συμβαίνει, όλοι αυτό κάνουν αν αυτό σε παρηγορεί. Για αυτό υπάρχει η μετάνοια, γι' αυτό υπάρχει η συγχώρεση. Ούτε ένας άνθρωπος υπάρχει στη γη που δεν χρειάζεται, να χρειάζεται να συγχωρέσει τον εαυτό του - αν αυτό σε παρηγορεί.
Συγχώρεσε τον εαυτό σου για να μην σου φταίει. Δεν είναι μυστικά αυτά, δεν είναι κρυφά, δεν είναι κρυφά ευαγγέλια, δεν είναι για τις κάμαρες μέσα να σέρνονται ύπουλα σαν φίδια οι κατάρες. Είναι για τις πλατείες, για τους ανοιχτούς αγέρηδες. Δεν είναι η έκφραση για να τη μασάς αλλά για να τη φωνάζεις.
 Δεν είσαι μόνος σου. Είναι μια ολόκληρη στρατιά ανθρώπων, που σε καταλαβαίνει, σε νιώθει, σε υποστηρίζει και σε υπερασπίζεται στον αγώνα σου. Κι ένας ολόκληρος ουρανός είναι μαζί σου. Κι η ίδια σου η θάλασσα, απ΄τα ατελεύτητα βάθη της, μαζί σου είναι όταν γυρίζει. Το κύμα της μόνο είναι ψηλό και σε φοβίζει. Μα όταν ανοίγει ο καιρός και γαλήνη επικρατεί, το διαπιστώνεις καθαρά πως είναι μαζί σου. Εκείνο που επιδιώκεις, που προσπαθείς να πετύχεις, που προσδοκάς κι ονειρεύεσαι. Γιατί όσο το θέλεις να το συναντήσεις, αλλά τόσο κι Εκείνο το θέλει. Είναι δικό σου, μακριά σου δεν μπορεί. Στον νοητό σου κόσμο με το σώμα σου θα βρεθείς. Έτσι συνέβαινε πάντα κι έτσι θα συμβαίνει ως το τέλος του κόσμου. Για όλους τους ανθρώπους χωρίς καμία εξαίρεση. Ο νόμος είναι η ευκαιρία σου. Κι ο νόμος λέει εσύ είσαι η ζωή σου. Μ' εσένα καλύτερο τα χειρότερα μην περιμένεις. 
 Μα αν υπάρχουν χειρότερα να τα ζήσεις, μην τα φοβηθείς, μην τ' αρνηθείς, γιατί μένουν σαν πέτρα στη θάλασσα. Ζήσε τα χειρότερά σου, επίτρεψέ τα να περάσουν από πάνω σου, να σε διασχίσουν με το βίωμα. Επίτρεψέ τα να σου μάθουν τη ζωή. Κι αυτά θα χαθούν και θα εξαφανιστούν σαν ένας μόνο πυκνός άνεμος που τον κράτησε η ψυχή σου. Κι αφού περάσει αυτή η περίοδος, η ευτυχία σου αργά θα σε σηκώσει. Γιατί η ευτυχία είναι βαθιά, είναι κάτω από όλα. Κι όλα είναι για να περνούν, η ευτυχία μένει. 
 Και μην ακούς στιγμές πως είναι. Η σκέψη έτσι μιλά. Η ευτυχία είναι εσωτερική κατάσταση. Μην την ψάχνεις έξω από σένα. Και τώρα, αυτή τη στιγμή, ευτυχισμένος είσαι, αλλιώς δεν θα ζούσες. Μια μυρουδιά μόνο ευτυχίας αρκεί για δέκα χρόνια βασάνων. Το κουράγιο της βαστάζει βουνά με δάκρυα.
 Ζήσε εσένα, όπως κι αν είσαι. Κι εσύ από κάτω πάνω θα βρεθείς, αφού περάσεις απ’ το πρόσωπό σου κι αγαπήσεις τη ρυτίδα σου.

 - Θέλω. Όμως μπορώ? Κι επιπλέον μ’ αφήνουν?
- Δεν είναι αυτά τα διλήμματα μόνο δικά σου αγαπητέ μου, μην τα οικειοποιείσαι. Όλοι τ’ αντιμετώπισαν. Φυσικά θέλεις. Φυσικά μπορείς. Φυσικά σού το επιτρέπουν. Λες να θέλουν στον κοινό κόσμο το βάρος σου που προσθέτεις? Το βάρος σου, να ξέρεις, πως όλοι από ένα γραμμάριο επωμίζονται. Σε θέλουν καλύτερο, σε θέλουν χαρούμενο κι ευτυχισμένο, γιατί αυτά είναι μεταδοτικά. Όλα σου τα στοιχεία είναι μεταδοτικά. Λες να θέλουν τη γρίπη σου?
 Σε θέλουν το καλύτερο που μπορείς να είσαι για τον εαυτό σου και τη ζωή σου, και σ’ αυτή την προσπάθειά σου όλοι σε βοηθούν, αρκεί να έχεις τα κατάλληλα μάτια να το βλέπεις. Το κάνουν συνήθως με λάθος τρόπο, μα δεν είναι λάθος, είναι ο σωστός για σένα όπως κι αν φαίνεται. Είναι ο τρόπος που χρειάζεσαι, είναι τέλειος κάθε στιγμή ο κόσμος μας κι όλες οι περιστάσεις σωστές. Είναι για να τις διαχειρίζεσαι.

- Αυτά για μένα είναι πάντα πολλά. Τώρα θα πάω για έναν καφέ να ξεσκάσω λιγάκι γιατί με βαλάντωσες. Θα καπνίσω και μερικά τσιγάρα. Μετά, εκεί στο καφενείο, θα ορμίσω λιγάκι στον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη, (εγώ είμαι απ’ τους άλλους). Και μη θαρρείς δεν ακούω τα λόγια σου. Όπως βλέπεις συνεχίζω να είμαι και να ζω τον εαυτό μου. Κι αν μου περάσει αυτός – που καθώς τον λες εσύ γρίπη είναι – θα ζήσω τον άλλον, τον ευτυχέστερο. Μα τώρα αυτόν έχω να ζω αυτόν ξέρω. Σωστός ή λάθος μην το ψάχνεις. Σημασία έχει να πέσει ο Τσίπρας, αυτός φταίει για όλα. Θα κοιτάξω μέσα μου μια άλλη μέρα, κι αν δεν μου φτάσει αυτή η ζωή τότε στην επόμενη.

- Εγώ πάω από κει.
- Εγώ από δω.
- Δεν ανταμώνουμε.
- Μισό λεπτό. Ποιος θα πληρώσει τους καφέδες?
- Εσύ. Εσύ πάντα πληρώνεις γιατί εσύ χρωστάς κορόιδο.
- Την τύχη μου μέσα…
- Είναι η μοίρα σου φίλε μου να πληρώνεις. Η κακιά σου η μοίρα. Πάω από κει. Απ΄το άλλο πεπρωμένο.
- Μισό λεπτό, περίμενε ρε φίλε να το σκεφτώ λιγάκι, ίσως έρθω κι εγώ από κει. 
- Έλα, μα θα έρθεις με όλα αυτά που κουβαλάς και μαζί σου θα τα σέρνεις, στο δρόμο τα ξεφορτώνεσαι. 
- Και πως ξέρω πως απο κει είναι σωστά?
- Δεν το ξέρεις, το υποψιάζεσαι από κάτι αβάσταχτο που κρύβεις μέσα σου. Αρχικά μόνο το πιστεύεις, μετά η πίστη σου δεν θα σου χρειαστεί. 
- Από κει ρε φίλε... αχ! δηλαδή τώρα χρειάζεται να επιλέξω?
- Το ξέχασες κι αυτό. Ναι, χρειάζεται να επιλέξεις και ν' αναλάβεις μαζί και την ευθύνη της επιλογής σου.
- Δεν το μπορώ αυτό ρε φίλε. Δεν γίνεται να ζήσω χωρίς να επιλέγω και χωρίς την ευθήνη μου?
- Πως δεν γίνεται. Άνετα ζεις χωρίς ζωή.
- Δύσκολα μου βάζεις μωρέ φίλε.
- Τα δύσκολα είναι μέσα σου. Τα ζεις μα δεν τα ξέρεις. Τα ζεις Σαν να πρόκειται για τη ζωή σου. Τόσο αλήθεια είναι.
- Θα μείνω με τα δικά μου.
- Μην αυταπατάσαι. Με ξένα μένεις.
- Με καταρράκωσες τώρα.
- Πως αλλιώς θ' αναγεννηθείς?

- Δεν γίνεται να πάω λίγο από δω και λίγο από κει?
- Πως δεν γίνεται. Όλος ο κόσμος αυτό κάνει. 
Είναι η απόφασή του. 








 

28 Νοεμβρίου 2016

Το Σκεπτικό μιας Απόφασης








  

Κοίτα, θα ενδώσω στη ζημιά μου απολύτως συνειδητά
θα προχωρήσω με το μέρος της - παράλογο μην σου ακούγεται,
ούτε ποιητικό, είναι μαθηματικό. Είναι καθαρός ορθολογισμός.
Είναι μακρόπνοος υπολογισμός που υποσκελίζει το κοντόθωρο κέρδος. 
Είναι μετακίνηση μέσα στο χρόνο. Είναι αποτέλεσμα δεύτερο,
κάτω απ΄το φαινομενικό. 

Ο εχθρός θα εκπλαγεί
το έχω σκεφτεί το θέμα
έχει μι’ άνεση, μι’ άπλα
θα ενδώσω ν’ απομακρυνθώ
από ένα πεδίο μάχης πλουσιοπάροχο
και θα βγάλω απ’ τη ζημία κέρδος καθώς απομακρύνομαι. 
Αφού τη ζημία στύψω θα βγάλω στην ανυδρία
δυο σταγόνες νερό – με τη μία ζω την άλλη τη χαρίζω·
έχω το πλεονέκτημα, το απαύγασμα·
δίνω το νερό κρατώ την πηγή
αφήνοντας πίσω έναν χλιαρό ανούσιο πόλεμο
καταβαραθρωμένων αντικρουόμενων συμφερόντων
που μόνο το χρόνο ξέρουν να ροκανίζουν·
στην ουσία χάνω σε τρωκτικά – δεν το λες αυτό χάνω.   
Θα ενδώσω, χάνοντας μια καταστροφή 
- δεν είναι χασούρα η απώλεια ενός χαμού -
και θα τραβήξω για εκεί που ανοίγεται
ένας παράδεισος από χάος,
μια θερμή αγκαλιά μέλλοντος.
Δεν θα κρατήσω άλλο τα πράγματα τα παλιά αιχμάλωτα
θα τα ξεφύγω μ’ έναν ελιγμό.
Ό,τι με κρατά θα το αφήσω άναυδο και θα μ’ αφήσει ακέραιο
με την απλή σκέψη πως ενδίδω στη ζημία μου
που κατόπιν αποδοχής της βγάζει κέρδος απ’ την επόμενη μέρα
και χωρίς την αποδοχή της παραμένει εσαεί ζημιά να ταλανίζεται.
Ζημιά πεισματική, ζημιά από γινάτι. Ζημιά από φόβο κι ανασφάλεια.
Δεν θέλω ένα κέρδος αδιάφορο, τόσο για μένα ζημιογόνο.
Κανείς δεν την περιμένει την κίνησή μου - έχω την υπεροχή των δυνάμεων  
έχω την έκπληξη στο τσεπάκι μου. Έχω την κίνηση Ματ. Παίζω
κι από κει κι από δω απ’ το σκάκι.
Έτσι το είδα κυκλικά και σφαιρικά, ως το ελάχιστο κουρασμένος
από αντίσταση.
Είναι το συμφέρον μου ανάποδο - η λογική πάντα άλλα λέει
μα η ψυχή λέει, πρόσεξε τη ζημία σου να υπερασπίζεσαι σθεναρά
την απώλεια βαθιά ανυπολόγιστα για πληρότητα να υπολογίζεις
το νου σου στο καθαρό χρυσό, πρόσεχε τα δόντια του τσίγκου
καλύτερα στην τσέπη σου η ζημιά παρά στην καρδιά σου να είναι.

Θα ενδώσω στη ζημία μου με αθωότητα σαν αμνός
κανείς δεν θα υποψιασθεί πως κερδίζουν τα σπλάχνα μου σε λιοντάρι
αφού στα χαρτιά, τους υπολογιζόμενους αριθμούς,
φανερότατα χάνω. Μι’ αποδοχή από μέρους μου αρκεί
κι ανοίγει ο κόσμος.
Μιας αντίστασης χασούρα και πέφτω στο αγαπημένο κενό
χάνω ίσον κερδίζω, όπως κι αν φαίνεται
το έχω αποστηθίσει πια, ο κόσμος είναι γυρισμένος ανάποδα
τίποτα δεν φαίνεται όπως είναι
το είδωλο του καθρέφτη μαρτυρά την αλήθεια
εκεί όπου εγώ χάνω το είδωλο κερδίζει
εγώ θλίβομαι το είδωλο χαμογελά
εγώ πονώ το είδωλο χαίρεται
το είδωλο προστάζει κοίταξέ με στα μάτια.

Ο κύβος ερίφθει, το ζάρι έπεσε απ΄τον ουρανό
- που σημαίνει ανοίγει -
η τράπουλα έχει μόνο άσσους
·
χάθηκα βρέθηκα
έχασα κέρδισα
το πίσω είναι μπροστά 
το τίποτα όλα 
η φόδρα του σακακιού έξω
το δεξιά μου είναι αριστερά
το βλέμμα ανάποδα γυρισμένο
αρκεί να μετακινηθώ στα μάτια ενός άλλου ανθρώπου 
και με βλέπω·

είναι εύκολο να το κάνω στον κόσμο αυτόν
είναι εύκολο στην επιφάνεια να χάσω 
όλοι θέλουν να χάσω
κι εγώ μαζί τους είμαι.

Έμαθα πια
τον εαυτό μου απ’ τους δυνάστες του
να ελευθερώνω.  

Είμαι μαζί τους σ’ αυτό που φαίνεται
και χώρια τους σ’ αυτό που αισθάνομαι και ξέρω. 

Ο θάνατός μας θα δείξει
ποιος στη ζωή του ενέργησε σωστά. 



27 Νοεμβρίου 2016

Ανωτέρα Κατωτερότητα



  


 Μπαίνω στο σούπερ μάρκετ. Κατηφορίζω τον πλατύ διάδρομο. Ένας τύπος στ’ αριστερά μου, γύρω στα σαράντα, παχύς και με χοντρό κώλο, με χοντρά μυωπικά γυαλιά παλαιάς κοπής, κοιτάζει από κοντά τις σοκολάτες, θαρρείς τις μυρίζει.
 Μπροστά μου βρίσκεται μια γυναίκα, περίπου σαράντα σαρανταπέντε ετών κι είναι φανερά εκνευρισμένη. Μου δίνει την εντύπωση, όπως την κοιτάζω κατά πρόσωπο, πως είναι θυμωμένη μαζί μου. Όμως δεν την ξέρω και κάπου εκεί σταματώ και κάνω πως χαζεύω τις πραμάτειες.

 Ο χοντρούλης τύπος πλησιάζει κι αυτός κι η γυναίκα του μιλά αυστηρά χωρίς να φοβάται μην ακούσω, κι ακούω. "Μ' εκνευρίζει να μένω μόνη σε σούπερ μάρκετ", του λέει, "δεν μπορείς να είσαι δίπλα μου και να μ’ ακολουθείς;" "Βεβαίως βεβαίως!" λέει δις ο τύπος και καθώς το λέει μου κάνει εντύπωση η χροιά της φωνής του, καθώς κι η κλίση που παίρνει το σώμα του. Είναι μια φωνή υποταχτική και καθώς μιλά, κι επαναλαμβάνει το βεβαίως σαν να προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του, το σώμα του παίρνει μια κλίση σαν να σκύβει, σαν να προσκυνά, χωρίς όμως να το θέλει το σώμα του μα μόνο εκείνος. Το κάνει με τη θέλησή του, θέλει να συμφωνήσει μαζί της μα δεν συμφωνεί μέσα του.

 Προχωρούν παρακάτω για λίγο μαζί. Όμως σύντομα ο τύπος μένει πίσω και καταλαβαίνω πως το κάνει επίτηδες για να την εκνευρίσει. Το έχει σύστημα να την εκνευρίζει, το έχει μελετήσει και σπουδάσει, ξέρει που εκείνη πονεί.
 Στο μεταξύ παρατηρώ τη μορφή της. Έχει ιδιαίτερα σκληρά χαρακτηριστικά κι είναι σίγουρα αυταρχική. Γι’ ανδρόγυνο ή ζευγάρι αυτοί οι δύο δεν μου κάνουν. Σκέφτομαι πως ίσως είναι κάποια πλούσια κι εκείνος ο νεοπροσληφθείς υπηρέτης της, που τον εκπαιδεύει στα ψώνια γιατί είναι ακόμα αδέξιος. Εκείνη πηγαίνει πάντα μπροστά με τον αέρα μιας κυρίας, εκείνος τρέχει πίσω της με τον αέρα σκυλιού. 
 Μετά σκέφτωμαι, πως ίσως είναι μια απ΄αυτές τις μοντέρνες σεξουαλικές σχέσεις αφέντρας και σκλάβου, που βγήκε παραέξω απ΄την κρεβατοκάμαρα στο σούπερ μάρκετ, να πάρει λιγάκι αέρα, ν' ανοίξει να δροσιστεί.

 Ο τύπος στο μεταξύ, έχει ξεμείνει πάλι πίσω και κοιτάζει από απόσταση αναπνοής κάτι γαριδάκια. Υπάρχει τόση ένταση σ΄αυτή τη σχέση, που τη βλέπεις στον αέρα και την κόβεις με το μαχαίρι. Τα ψώνια σ΄αυτή την κατάσταση είναι μια απλή δικαιολογία. Δεν έχουν σκέψη, δεν έχουν μυαλό παρά για ό,τι συμβαίνει μεταξύ τους. Ο άλλος κόσμος, ο έξω, γι' αυτούς δεν υπάρχει. Ο τύπος έχει το νου του σ' εκείνη, εκείνη σ΄αυτόν, ακόμα κι από είκοσι μέτρα απόσταση. Κάτι τους δένει κι έχει μανία αυτό.  Έν' αόρατο λουρί. Ψωνίζουν μηχανικά, ο τύπος γεμίζει το καρότσι ως απάνω με ό,τι βρει μπροστά του. Σ' εποχή φτώχειας σίγουρα αυτοί το φυσούν το παραδάκι.

 Όμως τίποτα δεν μπορεί να μπει ανάμεσά τους. Το κενό που τους χωρίζει είναι απολύτως ηλεκτρισμένο, ο εκνευρισμός διάχυτος. Σε αυτή την ατμόσφαιρα, δύο τύποι που ως εσχάτων βασανίζονται όπως αυτοί κι είναι έκδηλα φανερό, είναι αδύνατον να χωρίσουν, δεν τους κόβεις στα δυο ούτε με σπαθί. Έχουν εσωτερικούς υπόγειους λογαριασμούς. Ή απλώς επέλεξε ο ένας τον άλλον για να τον πνίξει. Ανάμεσά τους η ελευθερία έχει χαθεί, ακόμα κι η επιλογή έχει χαθεί. Είναι όμηροι ο ένας του άλλου. 
 Έχουν επιλέξει από έναν ρόλο. Εκείνη προσπαθεί να του επιβληθεί κι εκείνος για εκδίκηση έχει βρει τα κουμπιά της και την εκνευρίζει. Ετούτος ο κόμπος που τους δένει διαρκώς φορτίζεται ενεργειακά. Ετούτη η σχέση τους θα λυθεί μ' έναν πάταγο, μ' ένα ουρλιαχτό κι ίσως με μια καταστροφή. Δεν θα υπάρξουν νικητές και ηττημένοι. Ο ένας έχει στρέψει στον άλλον όλα τα προσωπικά του προβλήματα που κρύβει μέσα του και προσπαθεί να βρει διέξοδο μέσα απ΄τον άλλον. Όμως είναι μια σχέση με τοίχους και χωρίς πέρασμα. Χτυπούν στα τυφλά. Τους φανερώνεται μια ψευδαίσθηση, πως αν ο άλλος χαθεί ο ένας θα υπάρξει.     
 Όμως προς το παρόν δεν υπάρχει κανείς τους παρά μόνο ο ένας για τον άλλον με λάθος τρόπο. Είναι τόσο απορροφημένοι, που δεν καταλαβαίνουν πως μόνο δύο εγώ στην επιφάνεια σπαράζουν και το ένα ορμάει να κατασπαράξει το άλλο, για να μπορέσει να χαθεί εκείνο, να ελευθερώσει τον άνθρωπο ύπαρξη πίσω του, τον άνθρωπο ον.

 
Τώρα είναι στο ταμείο κι εκείνη πληρώνει. Προσπαθεί να συγκεντρωθεί όμως ο νους της δεν είναι εκεί. Είναι δέκα μέτρα πέρα, σ' έναν πάγκο που βρήκε απάγκιο ο χοντρούλης τύπος κι έχει μια έκφραση στο πρόσωπο να τη χλευάζει, να την κοροϊδεύει. Εκείνη πασχίζει γι' αποδοχή, εκείνος δεν της την παρέχει. Δεν την παραδέχεται. Εκείνη κρυφά φωνάζει είμαι ανώτερή σου. Εκείνος το δηλώνει μα λέει ψέμματα. Το κάνει για ένα κρυφό του συμφέρον που έχει. Δεν είναι ανώτερή του, δεν είναι κατώτερός της, δεν υπάρχουν αυτά στον κόσμο των υπάρξεων και των οντοτήτων. Ίσως κάποια ταξική αντίληψη τους βασανίζει και τους θερίζει. Ανώτερα και κατώτερα μόνο τα εγώ των ανθρώπων έχουν το μαράζι να αισθανθούν και πονάει τόσο η μία περίπτωση όσο κι η άλλη. Κι έχει τόσο βάσανο η μία περίπτωση όσο κι η άλλη. Κι έχει τόσο κόμπλεξ κατωτερότητας η ανώτερη περίπτωση όσο κόμπλεξ ανωτερότητας η άλλη.
 Κι έχουν διαρκώς στο πρόσωπο εκείνη την έκφραση που λέει: θα σου δείξω εγώ! Όμως αργότερα αυτό, στην έκδηλη μάχη γιατί τώρα υφίσταται η σιωπηλή πλευρά της, η ανεκδήλωτη. Γιατί, σίγουρα υποψιάζονται - ίσως από συνήθεια υποψίας - πως είναι μέσα στον κόσμο. Όμως αργότερα, με ό,τι μάζεψε ο καθένας στην αποθήκη του από ετούτον τον βασανισμό που ξεχείλισε πια και πήρε τους δρόμους... θα κονταροχτυπηθούν ως εσχάτων για μια πουτάνα, χαμένη αξία τους, που την περιμένει ο ένας να του την αποδώσει ο άλλος. Και γι' αυτό ακριβώς δεν του την αποδίδει και τον κρατά αιχμάλωτο στην αναξιότητα και στη φτήνια.

 
Ίσως πάλι, σε κάποιο κρεβάτι με μαύρα σεντόνια, χειροπέδες, μάσκες κι άλλα ερωτικά αξεσουάρ κι ένα μαστίγιο, (γιατί στην υπόθεσή τους υπάρχει σίγουρα ένα κρυφό μαστίγιο που παίρνει και μορφή), της δείξει αυτός τι εστί άντρας! Και γυρέψει πίσω το χαμένο του αφεντιλίκι. Κι ίσως τη διατάξει να του φέρει τις παντόφλες. Γιατί, παρόλη την κόσμια συμπεριφορά του, το ξέρω πως Και σ' έναν τέτοιο κόσμο ζω.




26 Νοεμβρίου 2016

Το Αγκάθι






 Παρόλο που γράφω πολύ δεν διαβάζω πολύ. Είναι κακό αυτό, μα έτσι είναι. Μετά, ποιος ξέρει τί είναι καλό και τι κακό; ας σηκώσει το χέρι να το πει. Παρόλο λοιπόν που λένε πως αν γράφεις πρέπει να διαβάζεις, έστω και για την ισορροπία, εγώ δεν το κάνω τόσο, γέρνω περισσότερο προς τη γραφή. Δεν διάβασα πολύ στη ζωή μου, σκέφτηκα όμως το διπλάσιο απ’ το μέσο άνθρωπο, σκέφτηκα όλη την ψυχή μου. Επειδή δεν διαβάζω πολύ δεν σημαίνει πως μαθαίνω λίγο.

 Μαθαίνω αυτό που χρειάζομαι να ξέρω, όχι περισσότερο. Κι όταν έρθει η ώρα να το μάθω το βρίσκω παντού. Δεν είναι κάτι άλλο, δεν είναι μια περιττή πληροφορία, είναι κάτι δικό μου. Το καταλαβαίνω επειδή μπαίνει σ’ ένα κουτάκι, κλείνει ένα κενό, μου εφαρμόζει, με ολοκληρώνει. Επειδή εμένα μαθαίνω και καμιά φορά με βρίσκω σε άλλων λόγια.
 Μα εγώ είμαι ο σκοπός μου και δεν με αφορούν όλα. Μα μόνο κάποια που έρχονται και κουμπώνουν κι εφαρμόζουν στην καρδιά, κάποια δικά μου πράγματα που τα μαζεύω πίσω από δεξιά κι αριστερά του κόσμου. Τα βρίσκω παντού, ακόμα και μέσα στα σκουπίδια.
 Περισσότερο μέσα στα σκουπίδια, αρκεί να ρίξω εκεί τον προβολέα. Τ’ άλλα, τα θαυμαστά κι εξαιρετικά λόγια, μπορεί κάλλιστα να μη μου κάνουν, να μη με αφορούν, ακόμα και να μη με αγγίζουν. Δεν υιοθετώ, δεν θέλω να γίνω παραπαίδι, δεν θέλω να μοιάσω σε κάποιον κι επιπλέον, δεν με αφορά και τόσο το σωστό.
 Άλλωστε ποιος ξέρει τί είναι σωστό; όποιος ξέρει ας σηκώσει το χέρι να το πει. Και μετά, τα σωστά πολλές φορές μάς "έκαψαν".

 Γνωρίζω πως αυτή η νοητική στάση μπορεί να σε κάνει κάπως μοναδικό. Τόσο που να μην σε αναγνωρίζουν οι άλλοι, τόσο που να μην έχεις οφθαλμοφανές "κοινό στοιχείο". Όμως ή ακούς την καρδιά σου ή δεν την ακούς. Είμαι λάθος;
 Περιγράφω τόση ώρα έναν τρόπο να γίνεσαι ο εαυτός σου. Γιατί, κι όλοι οι άλλοι που υπήρξαμε ποτέ δεν ήταν αρκετό και δεν μας έφτανε. Περιγράφω λοιπόν την πληρότητα κι όχι την επικοινωνία. Η πληρότητα, αν την επιδιώξεις, μπορεί να σε απομονώσει περιστασιακά. Για να ενωθείς όμως με τους άλλους αργότερα, από ένα βαθύτερο συνειδησιακό περιβάλλον, εκείνο της αλήθειας. Από εκείνο το βάθος σε αναγνωρίζουν όλοι και σε καταλαβαίνουν όλοι, ένα βάθος άμεσο, της καρδιάς.

 Η σκέψη μας αφορά πάντα κάτι. Η καρδιά μας όλα.
Στο δρόμο της ταλαιπωρίας και του βασάνου - δηλαδή στο δρόμο της εσωτερικής αναζήτησης - υπάρχουν κάποια πράγματα, που ενώ όλοι τα ξέρουμε, πρέπει κανείς να τα μάθει απ’ την αρχή. Όμως συνήθως, ο περισσότερος κόσμος τα μαθαίνει και μένουν ψηλά στο κεφάλι, στο επίπεδο της πληροφορίας. Για να σταλάξουν στην καρδιά, να πάρουν τη σωστή τους θέση, είναι μια άλλη υπόθεση, το επίπονο της υποθέσεως. Αυτά τα λόγια τα χρυσά - τα πολλές φορές ευρέως διαδεδομένα και πλασαρισμένα - που βλέπεις όμως πως δεν έχουν πάντα εφαρμογή στον άνθρωπο και τη ζωή, δη στην κοινωνία… για να φτάσουν στον πυρήνα, συμβαίνει μόνο μ’ έναν τρόπο: το δικό μας, ένα καθαρά ατομικό τρόπο.
 Κανείς πυρήνας δεν δέχεται "ξένα λόγια" με τον τρόπο που τα έχει εκστομίσει άλλος πυρήνας, τα θεωρεί εχθρικά ακόμα κι αν το νόημά τους είναι εξαιρετικά αγαπητό και προσφιλές για τον ίδιο. Όμως υπάρχει μόνο μια στενή διάβαση να φτάσουν αυτά τα λόγια εκεί που είναι η θέση τους. Μια στενή διάβαση που μπορεί ακόμα και μια λέξη να χρειαστεί έναν μικρό αναγραμματισμό για να φτάσει να τη δεχθεί ο πυρήνας. Είναι ένας τρόπος που μόνο εσύ μιλάς και μόνο εσύ καταλαβαίνεις πέρα από τον κώδικα επικοινωνίας.
 Ο κώδικας επικοινωνίας είναι μια δεύτερη γλώσσα που την δουλεύει το μυαλό. Όμως η κατανόηση, που είναι το ζητούμενο, είναι κυρίως υπόθεση αισθαντική. Καταλαβαίνεις αλλά καταλαβαίνεις με την καρδιά σου, ή έχει φτάσει ο νους σ’ εκείνο το βάθος, που η καρδιά σκέφτεται κι η σκέψη αισθάνεται.

 Το διάβασμα, η ανάγνωση, η απ’ έξω πληροφορία, στο πνευματικό μονοπάτι, παίζει μόνο ένα μικρό αλλά σημαντικό ρόλο. Είναι η "υπόθεση κλειδί" που ανοίγει την πόρτα. Όμως εσύ ο ίδιος θα προχωρήσεις απ’ το κενό της που ανοίγει, εσύ, με το δικό σου βλέμμα, θα δεις μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο, που σκοτεινό πρωτοεμφανίζεται. Με το δικό σου φως θα το φωτίσεις. Ο φωτισμένος άνθρωπος που θα σου το δείξει αυτό σταματάει έξω απ’ την πόρτα σου. Μέσα στο δικό μας δωμάτιο, μέσα στο χώρο μας, είναι όλα όσα μας αφορούν, που μπορεί να είναι τόσο ατομικά όσο και κοινά.
 Κυρίως όμως είναι παρελθόν, το δικό μας παρελθόν. Και δύο παρελθόντα όμοια ανθρώπων δεν υπάρχουν. Μπορεί να υπάρχουν όμως κοινά στοιχεία παρελθόντων. Τα κοινά στοιχεία των παρελθόντων είναι κυρίως όσα αφορούν το κοινό περιβάλλον ανάπτυξης κι η κοινή κοινωνία. Σ’ αυτά τα στοιχεία αναγνωριζόμαστε στα προβλήματά μας. Μα υπάρχουν κι άλλα τόσα ατομικά προβλήματα όπως τα εξέλαβε, τα υιοθέτησε και τα κράτησε, αφού τα επεξεργάσθηκε ή όχι, (συνήθως όχι γιατί το έκανε μιμητικά), το κάθε παιδί χωριστά. Και το κάθε παιδί χωριστά μπορεί μόνο να τα μάθει και να βάλει το νυστέρια βαθιά.
 Μόνο το κάθε παιδί χωριστά μπορεί να φτάσει στη ρίζα του και να ξεριζώσει την λανθασμένη πεποίθηση που κυβερνά τη ζωή του. Γιατί το κάθε παιδί χωριστά τη φύτεψε στο χωράφι του. Η πληροφορία λοιπόν σ’ αυτή τη διαδικασία φτάνει ως εκεί που λέει: αυτό συμβαίνει. Από κει και πέρα ο τρόπος ώστε να πάψει να συμβαίνει και να καθοδηγεί μυστικά απ’ το παρασκήνιο τη ζωή, είναι του καθενός χωριστά. Κανείς άλλος δεν μπορεί να κατεβεί στο υπόγειο με τις ατομικές αράχνες και να καθαρίσει το χώρο απ’ τα ζιζάνια, όσο σοφός κι εύστοχος κι αν είναι. Μπορεί μόνο να δείξει και να πει: εκεί φωλιάζει. Μα δεν μπορεί να φοβηθεί για εμάς.

 Δεν διάβασα πολύ, δούλεψα όμως αρκετά με τα λίγα που διάβασα, κι είπα η ουσία δεν είναι να ξέρω, η ουσία είναι να κάνω. Δεν περίσσεψε τίποτα απ’ αυτό, ό,τι ξέρω το έκανα. Χωρίς αυτή τη δράση θα ήταν βάσανο να ξέρω. Η πληροφορία είναι για να τη μοιράζεσαι, εμείς είμαστε για να μας ζούμε. Η πληροφορία είναι για να λες στους άλλους αυτό το ξέρω, εμείς είμαστε για να λέμε στους άλλους, χωρίς να το λέμε, αυτό το ξέρω επειδή το έκανα. Κι αυτό δεν το λες, είσαι αυτό κι ο άλλος το παίρνει. Δεν είναι κάτι που φαίνεται μα κάτι που νιώθεται. Δεν μπορείς πάντα να το πεις, είναι βίωμα. Γιατί, αν όσα ξέρεις δεν σε κάνουν κάτι που είσαι και δεν σε κάνουν κάτι που γίνεσαι... δεν υπάρχει κανένα όφελος γι' εμάς κι η ζωή γίνεται απλώς καφενείο. Χωρίς την πράξη της η πληροφορία σαπίζει στο μυαλό.

Σκέφτηκα όλη την ψυχή μου μα ελάχιστα καινούργια έμαθα. Είχαν προηγηθεί άλλοι που σκέφτηκαν πιο μπροστά ή πιο πίσω την ψυχή τους. Άλλαζε μόνο ο τρόπος να πεις τα ίδια πράγματα. Θα μπορούσα να μάθω αυτά τα ίδια πράγματα απ’ έξω και να τα φέρω μέσα, ή να τα μάθω από μέσα και να τα φέρω έξω. Αν και πολλές φορές, σε περιόδους αβεβαιότητας, χρειαζόμαστε την επιβεβαίωση ενός δοκιμασμένου τύπου για να πούμε: νά, αυτό που σκέφτηκα το σκέφτηκε κι εκείνος, άρα έτσι είναι. Μπορείς να  το σκεφτείς πρώτος και το βρεις κι άλλου, ή να το πάρεις έτοιμο κι αν πραγματικά σου ταιριάζει… θα το δείξει ο χώρος που έχεις έτοιμο να το βάλεις. Αν ταιριάζει στο χώρο που υποσυνείδητα ετοίμασες γι’ αυτό τότε είναι δικό σου, κράτησέ το. Αν κλωτσάει ίσως θέλει αναθεώρηση ή αναγραμματισμό.

 Δεν ταιριάζουν όλα σε όλους. Ούτε καν όλα τα λόγια του Χριστού σ’ έναν χριστιανό. Ούτε όλα τα λόγια του Βούδα σε βουδιστή. Γιατί μπορείς να είσαι μόνο εσύ, μα κι αυτό δεν μπορεί να είναι από μια παρθενογένεση. Μπορείς να είσαι μόνο εσύ που τους περιλαμβάνεις όλους, μπορείς να είσαι ένα δικό σου κράμα. Δεν μπορείς να είσαι κάτι καινούργιο, πατάς πάνω σε άλλους, μπορείς να είσαι μόνο ένας νέος τρόπος. 
 Ούτε νέος. Μπορείς να είσαι μόνος ο τρόπος σου. Αν δεν είσαι ο τρόπος σου δεν είσαι εσύ, κι αν δεν είσαι εσύ δεν είσαι ο τρόπος σου. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν αφοράς κι άλλους, μα προτιμότερο απ΄το ν' αφοράς κι άλλους είναι να είσαι εσύ. Επειδή το ένα σημαίνει ζωή, το άλλο πολλές φορές η ζωή χάθηκε.

 Και τελικά μπορείς το πιο δύσκολο: να τους αμφισβητήσεις όλους και να προχωρήσεις τη σκέψη σου λιγάκι παραπέρα. Όμως να τους αμφισβητήσεις όλους τους "μεγάλους", όσο μεγάλοι κι αν είναι, όποια έδρα κι αν έπιασαν,  όποια κορυφή κι αν κατέκτησαν. Μπορείς; μπορείς να αμφισβητήσεις όλους τους μεγάλους; να δεις πάνω και κάτω απ’ αυτούς; Αν δεν μπορείς οι "μεγάλοι" σε σκεπάζουν. Μα αν δεν μπορείς αυτό τί μπορείς; να κυκλοφορείς σαν ψάρι μέσα στα σπλάχνα ενός ή πολλών "μεγάλων" και ν’ ανασαίνεις με τα πνευμόνια τους.

25 Νοεμβρίου 2016

Εποχή των Παγετώνων






 Ο Χειμώνας πυκνώνει, μαζί του πυκνώνει κι ο άνθρωπος, ποιος ξέρει πίσω απ’ τις οθόνες τί γίνεται, τί κραυγές, τί αλληλοσπαραγμοί, τί γέλια υποδόρια. Ποιος ξέρει πίσω απ’ τα μάτια τί γίνεται, ποιος ξέρει μέσα στις τσέπες τί γίνεται.
 Πως είναι τα πράγματα και πως φαίνονται, τί δείχνουν και τί δεν μαρτυρούν. Μα σήμερα γιορτάζουν οι Κατερίνες κι είναι πολλές μαμά.
 Υπάρχει μια καλοσύνη που σέρνεται σαν ιός, μα είναι αδύναμη μαμά και δεν μπορεί να νικήσει. - Στο μεταξύ, το έχουν περιφράξει της γης το οικόπεδο, δεν μας αφήνουν να μπούμε μέσα - λένε κτήμα τους.

 Είναι λίγοι μαμά, μα κάνουν ό,τι θέλουν. Πολλές φορές, εδώ κάτω στη γη, νιώθουμε σαν ένα άλογο που μας έχουν καβαλήσει και κρατούν τα γκέμια μας. Τιναζόμαστε μα δεν μπορούμε να τους γκρεμίσουμε απ’ την πλάτη μας. Έχουμε χάσει θαρρώ την αγριάδα μας, εξημερωθήκαμε άγρια μαμά κι αυτό μας κοστίζει. Σε κάποια υποταγή ενδώσαμε άθελά μας - ίσως επειδή μας ταΐζουν. Μας έχουν κλέψει την ελευθερία μαμά, μα δεν ξεχνώ πως μιλώ σε μια πεθαμένη.

 Ο χειμώνας πυκνώνει. Είναι θράσος να ζεις - μερικοί δεν το μαρτυρούμε, το κάνουμε κρυφά. Έχουμε ακόμα κι αρκετούς πεθαμένους ανάμεσά μας, τους σκότωσαν νωρίς αυτούς - τυχεροί που γλίτωσαν - άλλους θα τους σκοτώσουν αργότερα. Έχουν μέθοδο αυτοί, το κάνουν έτσι που επέρχεται φυσικός ο θάνατος και για δικαιολογία μας φτιάχνουν νοσοκομεία. Κι εμείς δεν φωνάζουμε για υγεία μαμά, μα για νοσοκομεία, περισσότερα νοσοκομεία. Δεν φροντίζουμε για την κατάργησή τους μα για την ακμή τους.  
 Μετά μαμά, εδώ, σήμερα, είναι η εποχή των ψυχολόγων!

 Σημείωση: στο χωριό παντρεύονται ακόμα, άσχετα αν εκεί που κάποτε κατοικούσε ο έρωτας τώρα φώλιασε η ανάγκη. Παντρεύονται για να ζήσουν, ενώνουν τις δυνάμεις τους, μα ζουν στην ίδια κάμαρα χωριστά. Και τα σπίτια – που κάποτε ήταν κοντά κοντά χτισμένα – τώρα μετακινήθηκαν και χτίστηκαν μακριά. Τα σπίτια μαμά, αν τα δεις, έχουν αλλάξει όλα πόρτες για τους κλέφτες, μα οι κλέφτες ζούνε μέσα. Κι έχουν γεμίσει οι κήποι σκυλιά, μα και τα σκυλιά μέσα μας ζούνε, κι όσο πιο άγρια τα βλέπεις στους κήπους τόσο αγριότερα δαγκώνουν στο στήθος τον ιδιοκτήτη τους. 
Μετά μαμά, εδώ, τώρα είναι η εποχή του φόβου! 

 Κι ύστερα, στην πόλη προχθές, είχε μια τεράστια ουρά από νεαρά κορίτσια, έξω από ένα πολυκατάστημα που έδινε δώρο ένα φημισμένο κραγιόν. Παιδιά θα μου πεις, ναι μα σ’ αυτά εμείς ελπίζουμε κι ένιωσα πως τα κυρίεψε από τώρα η δύση.
 Θα ψάχνουν αργότερα κι αυτά να βρουν που πέφτει η ανατολή, η ανατολή τους, γιατί η δύση μαμά, η δύση τους, τα έβαλε από νωρίς στο τσεπάκι της. Παιδιά θα μου πεις, ναι αλλά εμείς σ’ αυτά ελπίζουμε.

 Μα εσύ πρόλαβες και πέθανες, χωρίς να μου μάθεις τη ζωή και τώρα κάθομαι τις νύχτες και τη μαθαίνω μόνος. Κι ο χειμώνας πυκνώνει, ποιος ξέρει τί να γίνεται πίσω απ’ τις οθόνες, πίσω απ’ τα μάτια, ποιος ξέρει τί να γίνεται πίσω μας γενικά. Ποιο μακελειό. Καμιά φορά  δεν ξέρω ούτε τι γίνεται πίσω απ’ την πλάτη μου μαμά, συνήθως είμαι ο τελευταίος που το μαθαίνω.

 Θυμάμαι που έλεγες σαν το λουλούδι είναι ο άνθρωπος, φυτεμένο σε μια γλάστρα. Θέλει πότισμα, θέλει τάισμα, θέλει φροντίδα κι αγάπη. Με τη διαφορά πως ο άνθρωπος μπορεί να μεταφυτευτεί από μόνος του και ν’ αλλάξει γλάστρα, να πάει σε μια μεγαλύτερη και να κυνηγήσει τη βροχή και τον ήλιο. Αυτό, έλεγες, είναι ιδιωτική ανάπτυξη χωρίς να περιμένεις να σε ποτίσουν. Κι όμως, σήμερα γιορτάζουν οι Κατερίνες κι είναι πολλές.
 Χαιρετισμούς στη γιαγιά. Εκείνη έζησε σε σκληρές εποχές που όμως το μαρτυρούσαν, ήταν γυμνές και δεν είχαν φάκα.

 ... κι έχω ένα κερί αναμμένο τις νύχτες να λιώνω τους πάγους μαμά.




Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...