10 Νοεμβρίου 2016

Καθαρές Κουβέντες

  


Είναι ώρες που δεν αντέχω - χωρίς να υπάρχει στη ζωή τίποτα σκληρό -
εκτός απ’ τους άλλους.
Τότε θέλω να κλείσω τα μάτια και να παραδοθώ
σ' έναν που θέλει να με σκοτώσει
μα δεν το κάνει
θέλει μόνο να με τυραννά·
μα εγώ δεν γίνομαι το ποντίκι καμιάς γάτας
- ούτε γάτα για επίδοξα ποντίκια -

θέλω μόνο να κλείσω τα μάτια
ν’ αδειάσω το μυαλό απ’ τις σκέψεις
και να πλαγιάσω στο κρεβάτι με το στήθος γυμνό
κοιτάζοντας με άδειο βλέμμα τον τοίχο·
τη φασαρία των ανθρώπων δεν ενθαρρύνω
γίνομαι αυστηρός
μπορεί κάποιος να παίζει αλλά όχι εις βάρος μου
γίνομαι κοφτός
βάζω όριο. Ως εκεί. Καλά είσαι.
Κοίτα τι θα κάνεις με την μπαλωμένη  βάρκα σου
τα κύματά σου μόνο προσπαθούν να με χτυπήσουν
δεν είμαι βράχος, πονώ
κι έχω το δικαίωμα να σου υποδείξω τη συμπεριφορά σου·
γιατί ξεφεύγεις, γιατί χάνεσαι, γιατί πλησιάζεις άτσαλα
δεν έχεις στυλ, δεν έχεις τρόπο, δεν έχεις ευγένεια
τα μάτια σου μουγκρίζουν- δεν είσαι ιππότης, είσαι νταλίκα
δεν είσαι φυσαρμόνικα, είσαι τενεκές 
κι αν έχεις κάποια μόρφωση σου λείπει η αγωγή
περπατάς ακόμα στα τέσσερα - γράμματα που έμαθες
γιατί έρχεσαι πάνω μου και κολλάς σαν βδέλλα
κι εγώ δεν έχω άλλο αίμα να ξοδέψω σε βρικόλακες
και δεν γίνομαι τροφή για νυχτερίδες·
γιατί λειτουργό με ανάσα – αν θυμάσαι
κι αυτά τα χέρια που βλέπεις δεν είναι μεταλλικά
γιατί όποτε τ’ απλώνω να σε χαϊδέψω
σκέφτεσαι θα με πνίξει κι αυτός
- κι εδώ καίει κι εκεί καίει -
κατεβαίνεις ευθύς δυό πατώματα
και μου χαντακώνεις όλη την καλή πρόθεση
κι ενώ έχω διάθεση να μοιραστώ μαζί σου γυρίζω πίσω·
δεν ξέρω ποιο τρένο σε πάτησε
μα δεν ήταν της δικιάς μου γραμμής.

Κουμπώθηκες ως το λαιμό και σήκωσες και τους γιακάδες σου
δεν φεύγει λέπι απ’ την καρδιά σου
τα μάτια σου μαρτυρούν παγωνιά
ακόμα και μες στο κατακαλόκαιρο·
κι αφού σε κανένα σημείο δεν ανταμώνουμε
και καμιά γλύκα δεν μας συνεπαίρνει….
τι το κουράζουμε;
θα πας εσύ από κεί κι εγώ από δω
γιατί εγώ και το συμφέρον μου το τινάζω στον αέρα
αν λείπει βλέμμα καθαρό απ’ τα μάτια σου·
κι αφού τα στήθια μας χωριό δεν κάνουν
ας γνωριστούμε με τις πλάτες μας·
γιατί αυτές οι σπίθες οι ηλεκτρικές που βγάζουν οι ματιές μας
μόνο φως δεν είναι.

Κι αφού μαζί δεν κάνουμε να είσαι βέβαιος
πως χώρια  μπορούμε.
Πως αλλιώς να το πω...
δεν είμαι ο τύπος εκείνος του ανθρώπου 
που σέρνει πίσω του αγόγγυστα έναν τιτανικό.  

Να σέρνεις πίσω σου πράγματα
κανέναν δεν τιμά
μόνο μια καρδιά σου μένει μαζί της να ζεις
βαριά.

Άντε γεια. 
 


 
Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...