14 Νοεμβρίου 2016

Υποσυνείδητο






Τις μέρες ζούμε, τις νύχτες γράφουμε, ποια ζωή είναι αληθινή κανείς δεν ξέρει.
Άνθρωποι πεθαίνουν, γνωστοί, φίλοι, ως την τελευταία στιγμή υπήρξαν μικρόψυχοι, αγωνίζονταν για μια παραμάνα, συμπεριφέρονταν ως αθάνατοι, τους ρωτούσες, μα γιατί το κάνεις αυτό; γιατί συμπεριφέρεσαι ελεεινά; γιατί συμπεριφέρεσαι σαν ζητιάνος ενώ είσαι βασιλιάς; η απάντηση είναι πάντα: δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Τόσα ξέρεις μα δεν ξέρεις πως δεν ξέρεις.

 Μα αφού ξέρεις, περαστικοί είμαστε, δεν σου αξίζει, ούτε εσένα ούτε κανέναν αυτή η κακόμοιρη συμπεριφορά. Η απάντηση ήταν πάντα, ξέρω αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Ξέρω, έλεγε, αν εντρυφήσεις στο μυαλό μου όλα τα ξέρω, και στα λάθος μου είμαι εκεί, παρών, μα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, δεν γίνεται διαφορετικά, όταν φτάσει η στιγμή της έκφρασης άγρια σκυλιά απ’ την ψυχή μου προβάλουν.

Το συνειδητό και το υποσυνείδητο.
 Να φτιάξεις το υποσυνείδητο συνειδητό, να του ρίξεις φως, να το φωτίσεις, αλλιώς τι; ποιος είσαι, ποιος μιλά για σένα και ποιος νιώθει; κόβεις βόλτες πάνω από άγρια κύματα και μαύρα σκοτάδια. Και ποιος είσαι; ποιος στ’ αλήθεια είσαι; αν όχι η κάτω σου άκρη η άγνωστή σου. Είσαι άγνωστος από σένα, μα δεν μπορεί να γίνει αυτό εύκολα κατανοητό.

 Ο υποσυνείδητος κόσμος κι ο συνειδητός. Η ζωή είναι του υποσυνειδήτου, του υποσυνειδήτου κόσμου, το συνειδητό μέρος, σ’ αυτή την υποσυνείδητη τρομαχτική δύναμη που καθορίζει τη ζωή, είναι μόνο ένα σκέρτσο κι ένα ξεγέλασμα σε αβύσσους δυνατοτήτων, καλά σκεπασμένες και μερικές φορές μουχλιασμένες. Ανενεργές απ’ την αχρηστία και ζαλισμένες απ’ την κακή χρήση.

 Το υποσυνείδητο πως; πως το κυβερνάς; αν το κυβερνάς, κι αν δεν κυβερνάς το υποσυνείδητο τί κυβερνάς με τη συνείδησή σου; για ποιον έλεγχο μιλούμε; αυτό είναι ένα αστείο με το χρόνο. Έλεγχος υπάρχει όσο προσπαθείς να κρατήσεις μέσα στη χούφτα σου νερό.
 Μήπως η κυβέρνηση του ασυνειδήτου είναι η άφεση και η παράδοση σ’ αυτό; Στην τελική – αυτοί οι λίγοι που φτάνουν στην τελική – δεν λένε γενηθήτω το θέλημά Σου; ακόμα κι οι άθεοι. Κι αυτοί που είναι στις προσευχές μέσα χωμένοι, δεν λένε τάχα στα βαθιά τους, ας γίνει αυτό που θέλεις Εσύ, που είναι το καλό μου κι εκείνο που αληθινά χρειάζομαι, γιατί αυτό που θέλω, που νομίζω πως θέλω, πάντα αλλού γι’ αλλού αρμενίζει. Θέλει και θέλει να υποσκελίσει να φτάσει εκεί, στο σκοπό, το στόχο, Θέλει να παρακάμψει. 
 Μα κι οι άλλοι, που σε κάποιο σύμπαν απευθύνονται, οι αρκετά ψαγμένοι, δεν κατανοούν άραγε κάποια στιγμή, πως αυτό που θέλουν, με αυτό που αληθινά χρειάζονται, αυτό που η ψυχή τους χρειάζεται, έχει πάντα ένα χάσμα με την ίδια τους τη θέληση; Γιατί αν ρωτήσεις κάποιον τι θέλεις, φυσικό επόμενο είναι να θέλει το καλύτερο για τον εαυτό του. Δεν γίνεται να σου απαντήσει θέλω να πονώ, είναι κόντρα στη φύση. Γι' αυτό αν χρειάζεται πόνο κάτι θα σκαρφιστεί, με μια επινόηση, με μια ντρίπλα απ’ τον εαυτό του θα τον έχει, με μια ευθύνη σ’ έναν άλλον, μα όχι καταπρόσωπό του, δεν γίνεται. Μπορεί ακόμα κι έναν έρωτα να πλέξει αν τον ζητά η μοναξιά του. Μπορεί ακόμα και μες στους πολλούς να χαθεί αν η ψυχή του λαχταρά την απομόνωση. Μπορεί ακόμα και ν' ανέβει ψηλά αν ποθεί την πτώση του.

  Όμως τι χρειάζεται για να φτάσει και να έχει το καλύτερο για τον ίδιο είναι ένα δεύτερο, βαθύτερο ζήτημα, που αισθάνεται σαν να μην τον αφορά, που όλο το παραβλέπει. Γιατί αυτό που χρειάζεσαι, που η ψυχή σου χρειάζεται, με αυτό που θέλεις… σπάνια έρχονται σε μια ευθεία γραμμή και λίγοι τα στοιχίζουν, αφού ομολογήσουν πολλές φορές στον εαυτό τους, εντάξει, δεν είναι αυτό που θέλω αλλά το βαθύτερό μου στοιχείο μού λέει, πως είναι τελικά αυτό που χρειάζομαι. Και το δέχομαι με αυτή την προοπτική. Κι αφού το δεχθείς εκείνο αλλάζει. Γιατί ήταν το ζήτημα κι ο αγώνας να μπορέσεις να το δεχθείς. 
 Κι αυτό συμβαίνει την κάθε στιγμή, όλη μέρα, όλα τα χρόνια της ζωής μου. Απλά επειδή έξω από μένα η ζωή είναι τέλεια και μόνο εγώ ο ατελείς μέσα της. Κι η ζωή με θέλει κοντά της, και για να μ' έχει κοντά της με πάει από μονοπάτια άγνωστα απ’ τη σκέψη μου.
 Κι αυτό είναι πάντα ακριβές. Κι αυτό πάντα έχει να κάνει με κάτι που υπομένεις, με κάτι που βαστάζεις. Κατά τα ευχάριστα τραβά η θέληση, κατά τα δυσάρεστα η χρησιμότητα και το καλό της ψυχής.
 Και τι να τα κάνεις όλα τα όμορφα που θέλεις με μια άσχημη ψυχή… δεν έχει λογική εξήγηση και γούστο.Να ζεις μέσα στην ομορφιά όλη παρέα μ' ένα τέρας. Τόσο κοντά σου που κοντύτερα δεν γίνεται.

 Γιατί, οι άνθρωποι που προχωρούν και πατούν πόδι σ’ εκείνα τα μέρη - κάτι ποιητές, κάτι φιλόσοφοι, κάτι αδάμαντες - λένε πως εμείς οι άνθρωποι, στ’ αλήθεια, στην πραγματικότητα, είμαστε μόνο κάτι μακρινοί θεατές της ζωής μας, που την βλέπουμε κάτω μας να διαδραματίζεται.

 Και στα ψηλά μας, τα όποια ψηλά μας, μόνο ένα μακελειό υπάρχει. Το υποσυνείδητο, αυτή η συντροφική παντοτινή αίσθηση μυστηρίου, που να βάλεις μαχαίρι μέσα σ’ αυτό και τί να κόψεις; τι είναι ο άνθρωπος και τι υπάρχει έξω απ’ το μέτωπό του;
 Υπερτιμημένο το μυαλό στην εποχή μας. Καλό είναι για χιούμορ και αστεία.
Όμως το υποσυνείδητο είναι η ίδια η πηγή της ζωής, πολλές φορές καλά σκεπασμένη και μολυσμένη. Η ζωή αναβλύζει από μια πηγή, και δυστυχώς η ανθρώπινη νόηση, είναι τόσο μικρή μπρος σ’ αυτό το μυστήριο, που τις περισσότερες φορές στο πέρασμα του χρόνου τα κάνει θάλασσα μαζί της, μαύρη θάλασσα.

 Η ζωή που μπροστά στα μάτια μας προβάλλεται, είναι ένα πιστό αντίγραφο του υποσυνειδήτου μας, τι άλλο περισσότερο μπορείς να καταφέρεις στη ζωή σου για σένα, εκτός από ένα καλύτερο υποσυνείδητο… δεν ξέρω. 



Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...