15 Νοεμβρίου 2016

Οι Άλλοι







- Εγώ κουράσθηκα. Η ζωή είναι μια υπόθεση για μόνους. Χωρίς αυτό ν’ αποκλείει την κοινωνικότητα, τη φιλία, τις σχέσεις. Μάλιστα η μοναξιά είναι προϋπόθεση αυτών. Αν δεν είσαι μόνος όλα έχουν στη βάση τους το ρυθμό ενός υποδόριου καταναγκασμού και της ανάγκης - όλα στερούνται έναν βαθμό επιλογής.

-Έλα, πάψε τώρα, αρκετά είπες. Η θέση μου είναι πως είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, ας μην πούμε γεμάτα αδυναμίες κι ας πούμε Με αδυναμίες, που μας οδηγούν σε λάθη. Με τη σειρά τους σε μετανιώματα - ίσως λίγες έχθρες - συγχώρεση, κατανόηση και ξανά απ’ την αρχή. Πρέπει ν’ αφήνεις το σχοινί κάπως λάσκα με τους ανθρώπους, να τους επιτρέπεις να είναι Και ο κακός εαυτός τους, αλλιώς πως θα τον αναγνωρίσουν; Θα πρέπει να τους επιτρέπεις Και να στον δείχνουν, να φανερώνονται, θα πρέπει να τους επιτρέπεις ακόμα Και να σε αδικούν. Όταν τους το επιτρέπεις, όταν είναι δικιά σου απόφαση, δεν πονάει τόσο.

 Αρκεί να μην φεύγεις απ’ το κέντρο της αγάπης. Αν ζεις εκεί μπορείς σαν μαέστρος, με το αίσθημα σου να καθοδηγείς Και κάπως τους άλλους, με κάποια καλή σου πρόθεση, με την κυβέρνηση του εαυτού σου κυβερνάς και λιγάκι τον άλλον. Θα πρέπει να το δεις ως δύναμη κι αδυναμία και να διαλέξεις στρατόπεδο. Η αδυναμία λοξοδρομεί, Κρυφοκοιτάζει,δεν μοιράζει αλλά αδικεί. Η αδυναμία δεν επαρκεί, δεν αυτονομείται, δεν πληρούται, δεν βολεύεται. Κι έχεις δύο επιλογές στη ζωή σου: ή θα αρπάξεις ή θα ζητήσεις. Με τη δεύτερη τα καταφέρνεις πάντα καλύτερα. Όλοι είναι πρόθυμοι να σου δώσουν αρκεί να το κάνουν εκείνοι, αρκεί να μην τους το πάρεις. Τρέμουν μη συμβεί κάτι ερήμην τους – κάτι άλλο δηλαδή εκτός απ΄τη ζωή τους που ερήμην τους τη ζούν.

Θα στραβώσουν θα ισιώσουν κι οι άλλοι. Θα φύγουν λιγάκι μακριά τους θα επιστρέψουν. Που θα πάνε; στο σώμα τους κατοικούν. Άλλωστε για τα περισσότερα πράγματα που γίνεται ο καυγάς κι η φασαρία είναι χωρίς αληθινή σημασία. Είναι η κακιά στιγμή που λένε - αλλιώς το λένε όποιον πάρει ο χάρος. Μείνε ήρεμος, συγκεντρώσου, χαλάρωσε, διαλογίσου, δεν είναι αυτό το κύμα που σε συνεπαίρνει εσύ κι η ζωή σου. Δεν είσαι αυτό που αισθάνεσαι, δεν είσαι αυτό που σκέφτεσαι. Είσαι στο κενό ανάμεσα στις σκέψεις σου.

 Μα αν σκεφτείς τους λόγους των περισσοτέρων συγκρούσεων διαπιστώνεις πως πρώτα προβάλει διάθεση σύγκρουσης – μάλλον δεν προβάλει αλλά είναι η μόνη σταθερή τους άμυνα -  και μετά επιφορτίζεται ένα λόγο να τρέξει. Άλλωστε ο περισσότερος θυμός είναι παρελθόν. Αν εκφράζεσαι σωστά, με ακρίβεια και στην ώρα σου, δεν μένει τίποτα απωθημένο να γίνει θυμός κι οργή. Μετά, πολλοί άνθρωποι στη θέση του θυμού έχουν το κλάμα. Αν φουσκώσει η ψυχή τους ρίχνουν ένα κλάμα και την γιατρεύουν.
Για να θυμώσεις θα πρέπει να νιώσεις αδικία, να νιώσεις πως εξαπατήθηκες, κι αν είσαι άνθρωπος μ’ επίγνωση και ζεις στην ώρα σου... δεν γίνονται πολλά πράγματα που σε αφορούν ερήμην σου.

 Ακόμα κι αυτά που δεν είναι επιλογές σου μπορείς να τα επιλέξεις και να τα δεχθείς, ως να μετατοπιστείς στο φάσμα των καθαρών επιλογών σου. Ό,τι είναι επιλογή σου τελειώνει κι κλείνει αυτολεξεί και στη στιγμή. Ό,τι δεν είναι επιλογή σου αφήνει πάντα ουρά. Αν δεν είναι η δουλειά σου επιλογή σου μπορείς να την κάνεις επιλογή σου, για όσο χρειαστεί κι έχε στο νου σου την καθαρή επιλογή σου. Μα δεν χρειάζεται το αυτόμαστίγωμα - όχι τόσο.
 Υπάρχει πολλή ματαιοπονία εκεί έξω, κυκλοφορεί πολύ γιατί, πολύ αναπάντητο γιατί, που όλο καταλήγει να γίνει θυμός και ξεσπά σε αθώους.

 Γίνε λιγάκι, πως να το πω, επιεικής.
Κοίτα ένα άνθρωπο, ακόμα και τον εαυτό σου. Καταρχήν δεν επέλεξε να γεννηθεί, ούτε τους γονείς του επέλεξε αν δεν πάμε την κουβέντα στα μετά- φυσικά, στις μετενσαρκώσεις και τα σχετικά.  Από κει και πέρα συντρέχει μια αλυσίδα γεγονότων μη επιλογής του. Αποφάσισαν το σχολείο του, αποφάσισαν τη μόρφωσή του, αποφάσισαν τα ξαδέρφια του και τους συγγενείς τους. Τι αποφάσισε αυτός; δεν αποφάσισε ούτε το ίδιο του το αίμα, ούτε την κληρονομικότητά του, ούτε καν το φύλο του. Να μην επεκταθούμε βέβαια και στο βαρύ σταυρό της ιστορίας. Ούτε τη θρησκεία του αποφάσισε ούτε το κράτος του. Ξέρεις τί βαριά φορτία είναι όλα αυτά για την ψυχή και το πνεύμα; ήρθε στον κόσμο μια καθαρή ψυχούλα κι ένα αγνό άγιο πνεύμα και το καταπλάκωσε μια ολόκληρη ετοιμοπαράδοτη, λυσσασμένη ανθρωπότητα, τι αποτέλεσμα περιμένεις;  θα πρέπει κανείς σε όλη τη ζωή του να κατανοεί και να φιλιώνει με όσα βρήκε μετά τη γέννησή του. Θα πρέπει ν' αρχίσει να δέχεται τα πράγματα στην εφηβεία του και να τελειώσει στη μέση ηλικία του ή λιγάκι πριν τα γηρατειά - τόσα φορτία που φορτώθηκε ο άνθρωπος, κι εσύ μου λες... λυγίζει.

- Εγώ κουράστηκα.
- Από τι?
- Απ΄τους άλλους. Κι εσύ τόση ώρα μου τους δικαιολογείς.
- Μα αγάπη μου, μην δοκιμάσεις ποτέ να ζήσεις χωρίς τους άλλους. Άκουσέ με, δεν υπάρχει ζωή μακριά τους, η παραμικρή ζωή. Μάθε την τέχνη να ζεις Με του άλλους, βρες το κλειδί, υπάρχει ένα κλειδί. Μα μην επιδιώξεις ποτέ τη ζωή χωρίς τους άλλους, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Μακριά απ΄τους άλλους υπάρχει μόνο μια απέραντη άγονη κοιλάδα, μια έρημος χωρίς σημασία. Ένας τόπος για θηρία, ένα τίποτα ακόμα και για τα λιοντάρια.  
 Δεν υπάρχει καρδιά μου για τον άνθρωπο ζωή χωρίς τους άλλους, το δοκίμασα.  


 
Δημοσίευση σχολίου

Η Μοίρα των Ζωγράφων

Υπάρχει μια μοίρα όταν γράφεις να στρέφεσαι προς τα μέσα είναι η μοίρα της απομόνωσης αν αντιστέκεσαι σ’ αυτή...