23 Νοεμβρίου 2016

Οι Τιμωρημένοι







Κάθονται παράμερα και μιλούν για κάποιες αγάπες που χάθηκαν
ο καιρός περνά δίπλα τους
η ζωή δεν τους παίρνει μαζί της
συνεχίζουν τη μουρμούρα ως τα γηρατειά·
είναι όμως αρκετοί κι αυτό δεν το λένε παράμερα

κάθονται όμως παράμερα, ακόμα κι όταν ένας
διαφορετικός τους περνάει απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο
ένας γενναίος, η κάποιος τυχαίο άλογο που ξέφυγε
απ’ το κοπάδι

κάθονται όμως παράμερα, έχουν πάντα χειμώνα
ακόμα και μες στο κατακαλόκαιρο
τους φταίει το σύννεφο, η βροντή, η αλυσίδα·
η μέρα τους πέφτει πάντα έξω απ’ την καρδιά τους

κάθονται όμως παράμερα
- πολλές φορές στο ένα πόδι
σαν τιμωρημένοι - είναι τιμωρημένοι
δεν παίρνουν το μάθημα, δεν προχωρούν παρακάτω
στα μάτια τους υπάρχει πάντα μια κρυφή ανεκδήλωτη γιορτή
που τους φέρνει ελπίδα και βάσανο·
θέλουν να ξεφύγουν μα δεν ξέρουν από τί να το κάνουν

αγοράζουν λαχείο, παίζουν προπό, θέλουν να σωθούν
μα δεν ξέρουν από τί να σωθούν κι από τί κινδυνεύουν
η άγνοια μεγαλώνει την απειλή τους·
κάθονται όμως παράμερα, κάθε τόσο
μια μικρή γιορτή τους αγγίζει
ή ένας φευγαλέος έρωτας

γεμίζουν κουράγιο τα χνώτα τους
πίνουν κρασί, καπνίζουν πολύ κι αστειεύονται μεταξύ τους
με μια κομμένη γέφυρα στα σπλάχνα τους
θαρρούν συναντιούνται

τώρα περιμένουν τα Χριστούγεννα
μετά θα περιμένουν το Πάσχα
η ζωή τους παίρνει πάντα μετάθεση
και συνήθως δεν απολύονται ποτέ απ’ το στρατό·

γερνούν, πεθαίνουν, σαν όλους τους άλλους
γρήγορα ξεχνιούνται
δεν έκαναν πολλά καλά στη ζωή τους
φύλαξαν το καλό τους φύλαξαν και το κακό τους
διαφύλαξαν και την αγάπη τους
δεν έδωσαν, δεν έλαβαν, δεν μπόρεσαν
διαφυλάχτηκαν, πρόσεξαν, ασφαλίστηκαν
έγειραν, κύρτωσαν, κουλουριάστηκαν
μίκρυναν και χάθηκαν - τους πρόδωσε το σώμα τους

απόμεινε μόνο ένας σιωπηλός τάφος·
γιατί όλο αυτό;
χωρίς εξήγηση ποτέ δεν απάντησαν·

δεν είχαν ποτέ καιρό για χάσιμο
κι έτσι έχασαν τον καιρό τους.

Δημοσίευση σχολίου

Ο Χώρος κι ο Χορός

Τελειώνουν τα ψέματα τώρα πρέπει να στρωθούμε στη δουλειά και να ζήσουμε για τον εαυτό μας αρκετά χάσαμε χρόνο ονει...