24 Νοεμβρίου 2016

Εν Αρχή η Σχέση







 Σύμπαν μέσα σύμπαν έξω, ποια η διαφορά; Σύμπαν πάνω σύμπαν κάτω, σύμπαν δεξιά κι αριστερά, παντού σύμπαν, ακόμα και μέσα στη γάτα σου. Κι είναι το ερώτημα ένα: πόσο σύμπαν ακόμα σου λείπει για να ολοκληρωθείς ως άνθρωπος;
Όπου κι αν ρίξεις το βλέμμα σύμπαν, σύμπαν σε μορφές, σύμπαν σε πράγματα, σύμπαν σε φύση και σε νερό, σύμπαν σε καταρράχτες και βαρκούλες, σύμπαν δημιουργημένο σε πόλεις, με πάρκα από σύμπαν, σύμπαν σε μέρα και νύχτα, σύμπαν χωρισμένο σε στιγμές, σύμπαν από νόηση, σύμπαν σε λέξεις, μέσα στο κεφάλι μας μόνο σύμπαν υπάρχει.
 Εμείς μια αδιόρατη κίνηση του στήθους και της σκέψης και μια ανάσα, αποτελούμενα από σύμπαν κι αυτά. Σύμπαν μέσα στο σύμπαν κι όλο το υπόλοιπο σχέση μαζί του. Κι όλο το υπόλοιπο προσπάθεια κατανόησης, τι είναι τελικά αυτό που είναι κι είσαι. Που τελειώνει, που αρχίζεις και ποια η διαφορά.
Όχι εν αρχή ο λόγος, μα εν αρχή η σχέση - έτσι το είδα μια νύχτα. Γιατί η σχέση είναι το πλησίασμα, με την καλή σχέση πηγαίνεις κοντά, στο καθετί κοντά. Κι είδα όλα τα πράγματα να τα ελκύει η σχέση τους, να τα θέλει ετούτο το πλησίασμα. Σχέση που σημαίνει τί τρέφεις, ποια ποιότητα. Η σχέση σ' εξομοιώνει, σε κάνει ένα με αυτό που πλησιάζεις. Κι αυτό όλο σημαίνει αρχή, σημαίνει αρχές. Γι' αυτό εν αρχή η σχέση, κι ακόμα πιο εν αρχή η σχέση με τον εαυτό, επειδή ό,τι είμαστε Είναι.
 Κι όμως, παρόλο που αυτή η πρώτη σχέση είναι του εμείς προς εμάς έχει δύο πρόσωπα, έχει στήθος και πλάτη, έχει θετικό κι αρνητικό, μαύρο κι άσπρο. Αυτή η πρώτη σχέση που είναι η βάση κι η κορυφή μα κι η επέκταση όλων των άλλων σχέσεων της ζωής μας. Αυτή η μία πρώτη σχέση η καθοριστική της ζωής μας - η σχέση ρίζα.
 Αυτή η μία πρώτη σχέση, που ειπώθηκε με τον Πατέρα, ή με τη Μητέρα φύση και με πολλά παιδιά της. Αυτή η μία πρώτη σχέση που παίρνει από εμάς εμάς και μας επιστρέφει, αυτή η σχέση που απ’ τη μία μας αντλεί κι απ’ την άλλη μας γεμίζει. Που είναι ολόκληρη συνέπεια, καθρέφτης κι αντικατοπτρισμός. Αυτό το νερό που για να το καταλάβεις θα πρέπει να το δεις ως μια σταγόνα στη θάλασσα και να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση της σταγόνας, απ’ τη μία, κι απ’ την άλλη στη θέση της θάλασσας. Και να σκεφτείς: πως πλησιάζει κοντύτερα η σταγόνα στη θάλασσα; Το κάνει με σχέση. Και ποια είναι η προϋπόθεση της μίξης αυτής και του πλησιάσματος; Εδώ είναι όλο το μυστικό κι ο κόσμος που κρέμεται από μία κλωστή.
 Σε τίποτα δεν πηγαίνεις κοντά χωρίς φιλία, ούτε κοντά σε μια γάτα. Τίποτα δεν μπορείς να πλησιάσεις χωρίς αγάπη, γιατί είτε εκείνο μαζεύεται είτε εσύ είσαι μαζεμένος. Σε τίποτα δεν πηγαίνεις κοντά χωρίς εμπιστοσύνη, γιατί είτε εκείνο είναι επιφυλακτικό είτε εσύ. Τίποτα δεν ανοίγει χωρίς ευγνωμοσύνη, γιατί είτε εσύ παραμένεις κλειστός είτε εκείνο. Χωρίς αποδοχή τίποτα δεν είναι ένα, γιατί η έλλειψη αποδοχής φτιάχνει το ένα τμήμα δυο και τα χωρίζει σε μέρη. Γιατί λες εγώ, κι αυτόματα έχεις τραβηχτεί σε μια γωνιά κι απόσταση. Λες εγώ κι αποκόπτεσαι. Γιατί μόνο ο άνθρωπος μπορεί να διαχωριστεί απ’ τον εαυτό του, το σύνολο και το όλον, με τη λεξούλα εγώ, και μόνο ο ίδιος μπορεί ν’ αφήσει το εγώ και να προχωρήσει ξανά στην ένωσή του με όλα.
 Εν αρχή όχι ο λόγος αλλά η σχέση, η απεριόριστη αισθαντικότητα. Ο λόγος χωρίζει, τεμαχίζει, φτιάχνει πολλά μικρά ανθρώπινα σύμπαντα, φτιάχνει ομάδες και φτιάχνει σύνορα. Φτιάχνει κατηγορίες, απόψεις και γνώμες. Προτιμήσεις και διαχωρισμούς. Δημιουργεί συμφέροντα, ο λόγος επινόησε τον αριθμό, τα κουκιά και την πολιτική.

 Εν αρχή η σχέση, η πρώτη σχέση. Άλλοι την είπαν με τον Πατέρα, άλλοι με το Σύμπαν, άλλοι με τον Ανώτερο Εαυτό. Όπως κι αν την πεις, με ορισμένα απ’ τ’ ανθρώπινα στοιχεία μας σμιλεύουμε και πετυχαίνουμε αυτή την πρώτη σχέση, κι αυτό είναι εργασία ανθρώπινη. Εκείνο, ό,τι κι αν είναι, στο εσώτερο γίγνεσθαι αντικριστά  θ’ ανταποκριθεί. Όμως η πρωτοβουλία, η θέληση, η βούληση κι η επιλογή είναι δικά μας. Εμείς θα καθορίσουμε την ποιότητα αυτής της πρώτης σχέσης, επιλέγοντας μέσα απ’ όλα τα στοιχεία μας τα πιο πολύτιμα, τα πιο καθαρά, τα πιο θετικά κι όμορφα. Αυτό στη συνέχεια θα επεκταθεί και στους άλλους ανθρώπους, σε όλα τα πράγματα και θα φτιάξει την ορατή ζωή μας. Γιατί μόνο έτσι φτιάχνεις ζωή κι όχι ένα ζωής απομεινάρι.

 Εν αρχή η Πρώτη μας Σχέση. Κι ό,τι ονομάζουμε Αρχές στη ζωή μας αυτό είναι. Κι όταν λέμε στην εποχή μας χάθηκαν οι αρχές αυτό πάλι εννοούμε: Χάθηκαν – ή είναι στην ομίχλη – τ’ αισθήματά μας που αφορούν αυτή την πρώτη καθοριστική σχέση.  


Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...