Πέτρα & Πούπουλο






- Ο χειμώνας έπεσε.
- Γιατί το λες 'έπεσε'? γιατί το λέμε 'πέφτει'? Θα μπορούσες να το πεις ο χειμώνας ανέβηκε, αναρριχήθηκε.
- Ο χειμώνας είναι χαμηλά.
- Ο χειμώνας είναι ψηλά.
- Εγώ προσπαθώ να είμαι ευχαριστημένος και μέσα στο χειμώνα.
- Γιατί το λες 'μέσα' στο χειμώνα? Θα μπορούσες να το πεις έξω στο χειμώνα. Κι επιπλέον γιατί λες πως προσπαθείς? Υπάρχει κάτι που σε τραβάει κάτω, μια μυστική ίσως έλξη, μια βαρύτητα μαύρου? Μήπως αυτό που σε τραβάει κάτω καταφέρνει και σε κρατάει κάτω? Μα γιατί το λες κάτω? Θα μπορούσες να το πεις με τραβάει πάνω.
- Το πάνω είναι ελαφρύ. Το πάνω με σηκώνει. Είναι όπως πιέζω ένα μπαλόνι με ατμόσφαιρα μέσα στο νερό.
- Τι είναι αυτό που σε τραβάει κάτω, το ξέρεις?
- Είναι η ίδια μου η σκέψη.
- Και τι είναι αυτό που σε σηκώνει πάνω, το ξέρεις?
- Πάνω με σηκώνει ένα τίποτα. Πάνω σηκώνομαι μόνος μου. Συμβαίνει απλώς όταν η σκέψη μου με αφήσει. Κάτι άλλο με κρατά κάτω.
- Όχι, μόνο η σκέψη σου σε κρατά.
- Μα πως, αφού το ξέρω.
- Δεν το ξέρεις, το έχεις βαπτίσει με διάφορα ονόματα. Μα όλα τα πράγματα που σε κρατούν κάτω έχουν πάρει τη σκέψη σου.
- Φόρτωσα με πολλά πράγματα τη σκέψη μου. Με πολλά βάρη.
- Πρέπει να λύσεις το γρίφο. Πρέπει ν' απαντήσεις στην ερώτηση. Για να σ΄αφήσει η σκέψη σου να σηκωθείς πρέπει να την ικανοποιήσεις. Να τη χορτάσεις. Πρέπει να της ξεφύγεις, να σταθείς πιο έξυπνος απ΄την ίδια σου τη σκέψη.
- Η σκέψη μου είναι αληθινή.
- Πως το ξέρεις?
- Απ΄το αισθάνομαι.
- Δοκίμασες ποτέ ν' αμφισβητήσεις τη σκέψη σου? Ξέρεις, αμφισβητείς έτσι μαζί και το αισθάνομαι. Πες σε μια θλιμμένη σκέψη δεν είσαι πραγματική και θα δεις, πως σε πρώτη φάση θα δημιουργήσεις αμφισβήτηση στο ίδιο σου το αισθάνομαι. Στην ίδια σου την πραγματικότητα.
- Δεν γίνεται ν' αισθάνομαι λάθος, άρα δεν σκέφτωμαι λάθος.
Είναι μια εξίσωση αυτή χωρίς ενδιάμεσο.
- Ο χειμώνας όμως δεν πέφτει, εσύ πέφτεις το χειμώνα και τον παρασέρνεις μαζί σου.
- Γιατί η σκέψη με τραβάει κάτω?
- Γιατί η δουλειά της σκέψης είναι να σε τραβάει κάτω. Η σκέψη σε πιάνει, σε γαντζώνει.
- Αν αυτή είναι η δουλειά της σκέψης εγώ τι είμαι?
- Εσύ, τον περισσότερο καιρό της ζωής σου, είσαι η αντίσταση στην ίδια σου τη σκέψη. Για αυτό λες 'προσπαθώ' και για κανέναν άλλο λόγο. Όσο προσπαθείς ενάντια στη σκέψη σου προσπαθείς.
- Αν το αφήσω αυτό το πράγμα ελεύθερο πέφτει.
- Ναι, αλλά αν δεν το αφήσεις ελεύθερο σε κρατά.
- Έζησα καιρό με τη σκέψη μου, τώρα ποια είναι αυτή ποιος είμαι εγώ δεν ξέρω. Μη μου μιλάς για "άλλα πράγματα". Εγώ είμαι αυτό το κυκλικό πράγμα που αισθάνομαι. Αυτό το πάνω κάτω. Που είναι τόσο αληθινό κάτω όσο και πάνω. Κάτι πάντα με περιμένει κάτω, δεν θέλω το κάτω, δεν μ΄αρέσει το κάτω. Κάτι άλλο με περιμένει πάνω. Ά εκείνο μ΄αρέσει, είναι ωραία εκεί. Γιατί δεν μένω πάντα πάνω? Γιατί χρειάζεται να κατέβω κάτω?
- Γιατί είσαι αυτό, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Κατεβαίνεις κάτω για να δεις τί υπάρχει κάτω. Ανεβαίνεις πάνω, κάθε φορά που λίγο απ΄αυτό που σε κρατά κάτω χάνετε, διαλύεται.
- Τι το διαλύει?
- Κυρίως η συγχώρεση. Αυτό που υπάρχει κάτω, ό,τι κι αν είναι, ψέμα είναι.
- Είναι το πιο αληθινό μου ψέμα. Είναι η πιο αληθινή μου πλάνη. Είναι η μισή μου διάθεση.
- Μπορεί να είναι και περισσότερη απ΄τη μισή. Τα τρία τέταρτα ας πούμε. Και με το ένα τρίτο της διαθέσεως σου ελεύθερο πάλι ζεις. Και λιγάκι αν κοροϊδεύεις τον εαυτό σου το φτάνεις στη μέση, κι όσο νά 'ναι, μισή ζωή τη ζεις. Όμως αυτό, το άλλο μισό, η σκιά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά λογαριασμός ανεξόφλητος.
- Ζω παρέα με έναν ανεξόφλητο λογαριασμό. Δεν κάνει καλή παρέα.
- Έτσι γίνεται. Δεν το ήξερες? Δεν το ήξερες αγαπητέ μου πως χρωστάς? Σού το λέω πως οφείλεις.
- Σε ποιον οφείλω?
- Σε σένα φυσικά και στην ενοχή σου.
- Μα εγώ στο κράτος και τους δανειστές μου χρωστώ.
- Αυτό που χρωστάς στο κράτος και τους δανειστές σου σε σένα το οφείλεις.
- Όλη η Ελλάδα χρωστά.
- Όλη η Ελλάδα οφείλει. Στον Εαυτό της οφείλει. Δεν έχεις μόνο εσύ το "προνόμιο" της οφειλής.  Όλη η Ελλάδα δεν κοιτάζει στα μάτια της τον εαυτό της, όλη η Ελλάδα από παρελθόν ανεξιχνίαστο αποτελείται. Γι' αυτό η Ελλάδα έπεσε και πέφτει. Γιατί όπως λειτουργεί ένας άνθρωπος λειτουργεί κι ένα έθνος και μια ανθρωπότητα. Συλλογικά οι άνθρωποι πέφτουν και παρασύρουν μαζί τους τα κράτη.
- Μα δεν πέφτουν τα κράτη πρώτα και παρασύρουν κάτω τους ανθρώπους τους?
- Τα κράτη από ανθρώπους αποτελούνται. Χωρίς τους ανθρώπους τους τι μένει σε ένα κράτος?
- Έλα, ανέβασέ με λιγάκι τώρα, πες μου κάτι όμορφο κι ευχάριστο.
- Να το ακούσει η σκέψη σου να σε πάρει για μια στιγμή μαζί της. Μα πόσο θα διαρκέσει αυτό? Για πόσο μπορείς να κρατήσεις μια σκέψη μου. Μισό λεπτό ή ένα λεπτό? Κι αν χαθεί αυτή η σκέψη μου μετά τι θ' απογίνεις?
- Θα προσπαθήσω να διαβάσω και ν' ακούσω μια άλλη σκέψη που θα με κρατήσει ψηλά.
- Όμως η δικιά σου σκέψη, αν την αφήσεις να σου μιλήσει τί σου λέει? Η καρδιά σου, που παράγει τη σκέψη σου, αν την αφήσεις ελεύθερη στο σκοτάδι και στη σιγαλιά τί σου λέει? Τι σου ανεβάζει ψηλά? Τι σου μαρτυρά? Μήπως έρχεται λιγάκι μαύρο στην οθόνη σου. Ζήσε λοιπόν αυτό το μαύρο όσο βαθύτερα μπορείς. Μόνο έτσι περνάει κι οριστικά φεύγει. Το ζεις και τελειώνει. Αλλιώς το κουβαλάς πάντα μέσα σου και καθορίζει τη ζωή σου απ΄το μέγιστο βάθος.
- Δεν μπορώ να φτάσω στην πηγή του κακού. Στην πηγή του κακού μου.
- Ο εαυτός σου ξέρει. Από σένα χρειάζεται μόνο να τον ζεις όπως έρχεται και να μην τον σκεπάζεις. Θα περάσει ο ένας εαυτός σου θα διαφανεί ο άλλος.
- Είμαι σκεπασμένος από εβδομήντα εαυτούς.
- Μπορεί και περισσότερους, ζήσε τους όλους μέχρι να φανείς εσύ. Ζήσε αυτό που δεν είσαι και θα φτάσεις να ζεις αυτό που είσαι. Γιατί κι αυτό που δεν είσαι δικό σου είναι και σαν δικό σου το ζεις και περνάει. Ζήσε τις φλούδες σου και φτάσε στο ζουμί σου, είσαι ένα πορτοκάλι. Ένα γλυκό πορτοκάλι μα κι η ξινάδα δικιά σου είναι. Σπάσε το τραχύ σου περίβλημα, το τσόφλι σου, είσαι αυγό, μόνο η αγάπη σου μπορεί να σε γιατρέψει. Ζήσε συντροφιά με την καλύτερη παρέα που μπορείς να έχεις. Γίνε φίλος σου, φίλα το χέρι σου αλλιώς θα σε χαστουκίζει. Βίωσε τον εαυτό σου και θα περάσεις εσύ. Και θα φανείς εσύ απ΄τα βάθη της καρδιάς σου αστραποβόλος και μοσχομυρισμένος σαν άγγελος, γενναίος κι υπέροχος στρατιώτης μέσα απ΄την κοιλάδα των δακρύων σου θα αναδυθείς γι' έναν τελευταίο χορό στη ζωή σου. Και δεν θα πεθάνεις ποτέ ξανά.

- Να βιώσω τον εαυτό μου, να περάσω εγώ. Να διαφανώ πάλι εγώ, χωρίς θλίψη, χωρίς πόνο, αβαρής κι ελαφρύς σαν πούπουλο, ελεύθερος απ΄την ίδια μου τη σκέψη και τη δυναστεία της. Τι παράξενα λόγια που είναι τούτα? Να βιώσω εμένα, να ζήσω εμένα, για να φτάσω σε μένα, μα ποιος είμαι εγώ?
- Είσαι ο άνθρωπος φλούδες. Θα το βρεις, θα το δεις, θα είναι εκεί, σε περιμένει.
- Θαρρώ χάθηκε.
- Δεν γίνεται να χαθεί. Σε περιμένει.
- Ο κόσμος που γνώρισα με σκέπασε πια.
- Είσαι κάτω απ΄τον κόσμο που γνώρισες. Σκάψε λιγάκι με τα νύχια σου. Μη φοβηθείς μη σπάσεις κάποιο νύχι. Μη φοβηθείς, σχίσε το καλτσόν να φανεί η σάρκα. Σε πίεσε τόσο πολύ ο κόσμος που εσύ έχεις φτάσει στις φτέρνες σου.
- Αξίζει άραγε αυτό να το προσπαθήσω? Θαρρώ είναι προτιμότερο να ζήσω συντροφιά με τον εφιάλτη μου. Μού είναι τόσο γνωστός, συνήθισα τώρα. Χωρίς τον εφιάλτη μου νιώθω μισός. Η μοναξιά με περιμένει σε μια γωνιά άγρια να μου χιμήξει. Κι εγώ έχω μάθει να φεύγω και ν' αποφεύγω. Ετούτη η ανατροπή που μου μιλάς θα μου κόστιζε σε αίμα. Δεν ξέρω πια τι είναι σταθερό.
- Ο Θεός είναι σταθερός.
- Ο Θεός για λίγο μου φανερώνεται πολύ τον χάνω.
- Όταν φύγεις απ΄το μυαλό σου, απ΄τη ζωή της σκέψης σου και φτάσεις στην καρδιά σου... θα δεις πως ο Θεός χαμογελάει.
- Ο Θεός είναι θυμωμένος.
- Ο Θεός χαμογελάει. Μόνο εσύ έχεις θυμό, γιατί μόνο εσύ κρατάς τον εαυτό σου και σου είναι θυμωμένος.
- Ο Θεός αλλάζει συχνά πρόσωπα.
- Ο Θεός δεν έχει πρόσωπο. Μόνο εσύ μπορείς ν' αλλάζεις αισθήματα κι εικόνες. Κι ο Θεός είναι κατ εικόνα κι ομοίωσή σου.
- Εμείς είμαστε κατ εικόνα κι ομοίωση του Θεού.
- Ποια η διαφορά?

 - Θέλω τώρα να κλάψω, να μετανιώσω για τη μισή ζωή μου. Είναι σκληρό να μετανιώσω για τη μισή ζωή μου. Γι' αυτό δεν το κάνω.
- Διόλου μην ανησυχείς, σε όλους συμβαίνει, όλοι αυτό κάνουν αν αυτό σε παρηγορεί. Για αυτό υπάρχει η μετάνοια, γι' αυτό υπάρχει η συγχώρεση. Ούτε ένας άνθρωπος υπάρχει στη γη που δεν χρειάζεται, να χρειάζεται να συγχωρέσει τον εαυτό του - αν αυτό σε παρηγορεί.
Συγχώρεσε τον εαυτό σου για να μην σου φταίει. Δεν είναι μυστικά αυτά, δεν είναι κρυφά, δεν είναι κρυφά ευαγγέλια, δεν είναι για τις κάμαρες μέσα να σέρνονται ύπουλα σαν φίδια οι κατάρες. Είναι για τις πλατείες, για τους ανοιχτούς αγέρηδες. Δεν είναι η έκφραση για να τη μασάς αλλά για να τη φωνάζεις.
 Δεν είσαι μόνος σου. Είναι μια ολόκληρη στρατιά ανθρώπων, που σε καταλαβαίνει, σε νιώθει, σε υποστηρίζει και σε υπερασπίζεται στον αγώνα σου. Κι ένας ολόκληρος ουρανός είναι μαζί σου. Κι η ίδια σου η θάλασσα, απ΄τα ατελεύτητα βάθη της, μαζί σου είναι όταν γυρίζει. Το κύμα της μόνο είναι ψηλό και σε φοβίζει. Μα όταν ανοίγει ο καιρός και γαλήνη επικρατεί, το διαπιστώνεις καθαρά πως είναι μαζί σου. Εκείνο που επιδιώκεις, που προσπαθείς να πετύχεις, που προσδοκάς κι ονειρεύεσαι. Γιατί όσο το θέλεις να το συναντήσεις, αλλά τόσο κι Εκείνο το θέλει. Είναι δικό σου, μακριά σου δεν μπορεί. Στον νοητό σου κόσμο με το σώμα σου θα βρεθείς. Έτσι συνέβαινε πάντα κι έτσι θα συμβαίνει ως το τέλος του κόσμου. Για όλους τους ανθρώπους χωρίς καμία εξαίρεση. Ο νόμος είναι η ευκαιρία σου. Κι ο νόμος λέει εσύ είσαι η ζωή σου. Μ' εσένα καλύτερο τα χειρότερα μην περιμένεις. 
 Μα αν υπάρχουν χειρότερα να τα ζήσεις, μην τα φοβηθείς, μην τ' αρνηθείς, γιατί μένουν σαν πέτρα στη θάλασσα. Ζήσε τα χειρότερά σου, επίτρεψέ τα να περάσουν από πάνω σου, να σε διασχίσουν με το βίωμα. Επίτρεψέ τα να σου μάθουν τη ζωή. Κι αυτά θα χαθούν και θα εξαφανιστούν σαν ένας μόνο πυκνός άνεμος που τον κράτησε η ψυχή σου. Κι αφού περάσει αυτή η περίοδος, η ευτυχία σου αργά θα σε σηκώσει. Γιατί η ευτυχία είναι βαθιά, είναι κάτω από όλα. Κι όλα είναι για να περνούν, η ευτυχία μένει. 
 Και μην ακούς στιγμές πως είναι. Η σκέψη έτσι μιλά. Η ευτυχία είναι εσωτερική κατάσταση. Μην την ψάχνεις έξω από σένα. Και τώρα, αυτή τη στιγμή, ευτυχισμένος είσαι, αλλιώς δεν θα ζούσες. Μια μυρουδιά μόνο ευτυχίας αρκεί για δέκα χρόνια βασάνων. Το κουράγιο της βαστάζει βουνά με δάκρυα.
 Ζήσε εσένα, όπως κι αν είσαι. Κι εσύ από κάτω πάνω θα βρεθείς, αφού περάσεις απ’ το πρόσωπό σου κι αγαπήσεις τη ρυτίδα σου.

 - Θέλω. Όμως μπορώ? Κι επιπλέον μ’ αφήνουν?
- Δεν είναι αυτά τα διλήμματα μόνο δικά σου αγαπητέ μου, μην τα οικειοποιείσαι. Όλοι τ’ αντιμετώπισαν. Φυσικά θέλεις. Φυσικά μπορείς. Φυσικά σού το επιτρέπουν. Λες να θέλουν στον κοινό κόσμο το βάρος σου που προσθέτεις? Το βάρος σου, να ξέρεις, πως όλοι από ένα γραμμάριο επωμίζονται. Σε θέλουν καλύτερο, σε θέλουν χαρούμενο κι ευτυχισμένο, γιατί αυτά είναι μεταδοτικά. Όλα σου τα στοιχεία είναι μεταδοτικά. Λες να θέλουν τη γρίπη σου?
 Σε θέλουν το καλύτερο που μπορείς να είσαι για τον εαυτό σου και τη ζωή σου, και σ’ αυτή την προσπάθειά σου όλοι σε βοηθούν, αρκεί να έχεις τα κατάλληλα μάτια να το βλέπεις. Το κάνουν συνήθως με λάθος τρόπο, μα δεν είναι λάθος, είναι ο σωστός για σένα όπως κι αν φαίνεται. Είναι ο τρόπος που χρειάζεσαι, είναι τέλειος κάθε στιγμή ο κόσμος μας κι όλες οι περιστάσεις σωστές. Είναι για να τις διαχειρίζεσαι.

- Αυτά για μένα είναι πάντα πολλά. Τώρα θα πάω για έναν καφέ να ξεσκάσω λιγάκι γιατί με βαλάντωσες. Θα καπνίσω και μερικά τσιγάρα. Μετά, εκεί στο καφενείο, θα ορμίσω λιγάκι στον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη, (εγώ είμαι απ’ τους άλλους). Και μη θαρρείς δεν ακούω τα λόγια σου. Όπως βλέπεις συνεχίζω να είμαι και να ζω τον εαυτό μου. Κι αν μου περάσει αυτός – που καθώς τον λες εσύ γρίπη είναι – θα ζήσω τον άλλον, τον ευτυχέστερο. Μα τώρα αυτόν έχω να ζω αυτόν ξέρω. Σωστός ή λάθος μην το ψάχνεις. Σημασία έχει να πέσει ο Τσίπρας, αυτός φταίει για όλα. Θα κοιτάξω μέσα μου μια άλλη μέρα, κι αν δεν μου φτάσει αυτή η ζωή τότε στην επόμενη.

- Εγώ πάω από κει.
- Εγώ από δω.
- Δεν ανταμώνουμε.
- Μισό λεπτό. Ποιος θα πληρώσει τους καφέδες?
- Εσύ. Εσύ πάντα πληρώνεις γιατί εσύ χρωστάς κορόιδο.
- Την τύχη μου μέσα…
- Είναι η μοίρα σου φίλε μου να πληρώνεις. Η κακιά σου η μοίρα. Πάω από κει. Απ΄το άλλο πεπρωμένο.
- Μισό λεπτό, περίμενε ρε φίλε να το σκεφτώ λιγάκι, ίσως έρθω κι εγώ από κει. 
- Έλα, μα θα έρθεις με όλα αυτά που κουβαλάς και μαζί σου θα τα σέρνεις, στο δρόμο τα ξεφορτώνεσαι. 
- Και πως ξέρω πως απο κει είναι σωστά?
- Δεν το ξέρεις, το υποψιάζεσαι από κάτι αβάσταχτο που κρύβεις μέσα σου. Αρχικά μόνο το πιστεύεις, μετά η πίστη σου δεν θα σου χρειαστεί. 
- Από κει ρε φίλε... αχ! δηλαδή τώρα χρειάζεται να επιλέξω?
- Το ξέχασες κι αυτό. Ναι, χρειάζεται να επιλέξεις και ν' αναλάβεις μαζί και την ευθύνη της επιλογής σου.
- Δεν το μπορώ αυτό ρε φίλε. Δεν γίνεται να ζήσω χωρίς να επιλέγω και χωρίς την ευθήνη μου?
- Πως δεν γίνεται. Άνετα ζεις χωρίς ζωή.
- Δύσκολα μου βάζεις μωρέ φίλε.
- Τα δύσκολα είναι μέσα σου. Τα ζεις μα δεν τα ξέρεις. Τα ζεις Σαν να πρόκειται για τη ζωή σου. Τόσο αλήθεια είναι.
- Θα μείνω με τα δικά μου.
- Μην αυταπατάσαι. Με ξένα μένεις.
- Με καταρράκωσες τώρα.
- Πως αλλιώς θ' αναγεννηθείς?

- Δεν γίνεται να πάω λίγο από δω και λίγο από κει?
- Πως δεν γίνεται. Όλος ο κόσμος αυτό κάνει. 
Είναι η απόφασή του. 








 
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία