Γυναίκα στον Πάγο



  


 Μάτια γαλανά, μαλλιά ξανθά, χαμόγελο αρκετά κουρασμένο· ηλικία λίγο πιο κάτω απ’ τη μέση. Απογοήτευση κόκκινη. Γάμπα εξαιρετική, διατηρημένη.
Ο έρωτας πέρασε από πάνω της σαν ανεμοστρόβιλος - την άφησε μόνη. Κι όμως, συνεχίζει να πιστεύει. Κρυφά μονολογεί στον εαυτό της τίποτα δεν χάθηκε. Ακόμα.

 Κάποτε είχε ένα όνειρο καστανό, σε δυο καφετιά μάτια. Την τσάκισαν. Σ’ εκείνα τα μάτια είχε ποντάρει την ελπίδα της - την πήρε πίσω κουτσή. Δεν κατάλαβε πως έγινε, θυμάται όμως ακόμα κάποιες μικρές στιγμές ευτυχίας, αυτές την κράτησαν, αυτές την κράτησαν όρθια, αυτές ακόμα την κρατούν.

 Υπάρχουν νύχτες που κατεβαίνει σε μι’ απομόνωση. Εκεί συναντά κάτι τελευταία ψήγματα του εφιάλτη της και συνομιλεί μαζί τους. Υπάρχουν νύχτες που νιώθει μια αβάσταχτη μοναξιά, όμως ξέρει πως έτσι πρέπει να νιώθει κι είναι σωστό· κατανικά τον πειρασμό να τρέξει να φύγει μακριά της. Ό,τι κι αν είναι έχει καταλάβει πως είναι δικό της και θέλει να το  βιώσει όλο, θέλει να δει τι κρύβεται πίσω του, πίσω της.

 Οι άνδρες τη φλερτάρουν – περισσότερο οι νεώτεροι άνδρες. Τη θεωρούν ώριμη, μπασμένη, τους κάνει για μητέρα, αναγνωρίζουν σ’ αυτήν μια βαθιά αγκαλιά. Εκείνη αναγνωρίζει σ’ αυτούς πως ζητούν βοήθεια – πολλές φορές δεν τη ζητούν, τη φωνάζουν. Οι άντρες θέλουν να σωθούν. Εκείνη θέλει να σωθεί. Δυό που θέλουν να σωθούν δεν έχουν σωτηρία.

 Είναι μόνη. Δύσκολα πια της κάνει κάτι εντύπωση. Δύσκολα κάτι διαπερνά το σκληρό πετσί της. Σπάνια συναντά κάτι εύστοχο, κυρίως λόγο. Πολλές φορές φοβήθηκε πως σκλήρυνε πολύ και φταίει αυτή που ελάχιστα πια την αγγίζουν. Μα έχει κι αυτή κάτι τρυφερό να προστατέψει – γι’ αυτό σκλήρυνε. Και μετά, άλλες νύχτες, σκέφτεται πως δεν φταίει αυτή, δεν φταίει η καρδιά της αλλά η επανάληψη. Θα έλεγες πως σε σαράντα χρόνια τα είδε σχεδόν όλα. Θέλει να δει και τα υπόλοιπα μα κανείς δεν της τα παρουσιάζει.

Πάντα τα ίδια συναντά, όπου κι αν πάει. Η μόνη αλλαγή τους είναι το μασκάρεμα, η μεταμφίεση, οι μάσκες που αλλάζουν. Από κείνη οι άνδρες θέλουν το σώμα της - μερικοί το μυαλό της. Την ψυχή της δεν την βλέπουν, δεν την ξέρουν - ούτε κι εκείνη. Τώρα τελευταία σκέφτεται μοίρασμα, μοίρασμα, προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει η λέξη. Μοίρασμα, μοιρασιά, τι σημαίνει μοίρασμα; Ίσως άλλη μια παρανόηση.

Όμως μοίρασμα τι να σημαίνει; Ίσως μια νύχτα κομμένη στα δυό, ή ένας σκύλος που κυνηγάει την ουρά του. Μοίρασμα, πρόσθεση, αφαίρεση, να γίνει το ίδιο πιο ευχάριστο, εκείνη πιο ελαφριά, κάποιος να πάρει εκείνο απ’ τη μέση της, να δώσει το χρυσό της, να σκάψει μέσα της ένας λόγος, να την φανερώσει. Όμως έχουν γίνει όλα τόσο φτηνά, τόσο πρόστυχα κι οι άντρες της μοιάζουν πάντα σαν κουστουμαρισμένοι ιεροκήρυκες που προσπαθούν να δικαιώσουν το δόγμα τους. Εκείνη δεν θέλει να πεισθεί, ν’ αφεθεί θέλει, αυτό δεν μπορεί, αυτό της έλειψε. Θέλει να κερδίσει ξανά πίσω την χαμένη της εμπιστοσύνη. Μα το μόνο που ξέρουν οι άντρες είναι να ξύνουν πληγές, την εμπιστοσύνη της δεν την προκαλούν, δεν ξέρουν πώς να την ξυπνήσουν. Προσπαθούν με το να είναι συνεπείς. Εκείνη μισεί τη συνέπεια, δεν θέλει συνέπεια, δεν θέλει λογαριασμούς, ούτε ακριβείς, ούτε να τις βγαίνουν τα καρύδια κι οι σκέψεις, δεν θέλει έρωτα λογικό και τεκμηριωμένο, βάσιμο και στηριγμένο, δεν τρέφει πια του χρόνου την ψευδαίσθηση. Δεν θέλει αντί για ζεστή κουβέντα ανταλλαγή πληροφοριών. Δεν θέλει σκέψεις αιωρούμενες μες στο δωμάτιο, μανιφέστα και προγραμματισμούς. Θέλει πίσω της καρδιάς την απλότητα, Θέλει να ζήσει μα δεν το μπορεί, κι όσο ζει το ζει μόνη της, με τη δικά της πηγαία γλύκα γλυκαίνετε κι όσο χαίρεται είναι με τη χαρά της.

Δεν υπάρχει εκείνος ο άντρας που νιώθει θαρρετά και ξάστερα. Το πράγμα γύρω απ’ τον έρωτα έχει δεχθεί όλο μια μόλυνση που την φέρνει συνάχι. Έχει χάσει ακόμα και την ικανότητα να παραβλέπει, ακόμα κι εκείνη να εθελοτυφλεί. Έχει γίνει πολύ άμεση, την κέρδισε η αλήθεια της, η καρδιά της έχει φτάσει στο στόμα της. Τι θα κάνει με τόσα που καταλαβαίνει δεν ξέρει. Κι επιπλέον τι θα κάνει με μια καρδιά που συχνά της μιλά και της αποκαλύπτει τους άλλους, πάλι δεν ξέρει. Και δις επιπλέον, όσο η καρδιά σωπαίνει τόσο οι άλλοι της γίνονται πιο φανεροί στα μάτια της. Η αλήθεια μπαίνει και βγαίνει απ’ την καρδιά της χωρίς εμπόδιο. Δεν θέλει να είναι έξυπνη, μα τώρα είναι αργά να το χαλάσει.

 Είναι μόνη. Θέλει, χρειάζεται, έναν δυνατό άντρα να την ξανάψει. Έναν δυνατό άντρα στο νου και το σώμα, να της επιβληθεί με τα χάδια του, να ξυπνήσει μέσα της τον έρωτα που κοιμάται. Να κάνει την καρδιά της ξανά να τραγουδά, το μυαλό της ξανά να σκέφτεται, το αίμα της ν’ αρχίσει να κυλά πάλι στις φλέβες της κατακόκκινο και ζεστό. Διψά για μι’ αφιέρωση. Διψά για μια περιπέτεια γεμάτη γνώση. Μα ο κόσμος έγινε άξαφνα μικρός κι οι άντρες νάνοι.
 Το τελευταίο της καταφύγιο είναι η ποίηση. Σ’ εκείνη τη γωνιά μια μικρή κοπέλα κάθετε μερικές νύχτες και γράφει. Μια γραφή, που αντί να έχει την τάση να μοιραστεί… έχει την άλλη να κρυφτεί. Να γίνει πιο ιερή, ν’ αγγίξει την αγιότητα. Κάτι λεξούλες καθαρές μόνο που κρύβει σ’ ένα συρτάρι, ούτε καν με την ελπίδα ποτέ σε άνθρωπο να τις διαβάσει. Ντρέπεται σ’ αυτή τη σκέψη. Όμως ακόμα μπορεί και ντρέπεται κι αυτή είναι η παρηγοριά της πως άντεξε.

 Είναι μόνη. Σ’ έναν κόσμο γεμάτο απειλές. Που ξέρει όμως να τον χειρίζεται και να τον διαχειρίζεται. Η μοναξιά έφτιαξε την καρδιά της δυνατή, τώρα φοβίζει κάπως τους άντρες. Να υποκύψει σε κάποιον αδύναμο για να τον σώσει το σκέφτηκε πολλές νύχτες. Όμως το είδε το έργο, ξέρει το τέλος του. Άλλωστε ούτε κι η δύναμη πια τόσο τη συγκινεί, θέλει κάτι άλλο. Θέλει το πνεύμα, θέλει ένα άλλου είδους εξουσία, θέλει την κατανόηση, θέλει δυό μπράτσα αόρατα, μια κουβέντα γλυκιά. Θέλει να παραδοθεί για να μπορέσει να χάσει την ύστατη αιχμαλωσία της. Ποθεί τη λευτεριά, ποθεί και τον θάνατο. Θέλει την αγάπη. Κι είναι ο καημός της τόσο βαθύς που περνά απ’ όλους απαρατήρητος. Μα εκείνη θέλει να δοκιμάσει τον αληθινά απαγορευμένο καρπό, αυτόν που η ζωή της απαγόρεψε, την αληθινή αγάπη. Τον άλλο απαγορευμένο καρπό πολλές φορές τον δοκίμασε κι ήταν πάντα ξινός.

Μάτια γαλανά, μαλλιά ξανθά, χαμόγελο αρκετά κουρασμένο. Ρυτίδας αρχές. Καιρός για το άνοιγμα νέου κύκλου. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία