Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2016

Ιστορίες Θαυμάτων

Εικόνα
 Να αλλάξει ο χρόνος ή να σταματήσει ο χρόνος; ιδού η απορία. Με την αλλαγή του χρόνου προσωπικά θα περιγράψω μερικά θαύματα. Τρία στον αριθμό.  Μια φορά ήθελα κάτι πολύ. Και το ήθελα πολύ. Αυτό. Κι ήθελα μόνο αυτό και τίποτα άλλο δεν ήθελα. Το σκεφτόμουνα πολύ και σκεφτόμουνα μόνο αυτό. Όσο μπορούσα μόνο αυτό και τίποτα άλλο. Κι αυτό που σκεφτόμουνα τόσο πολύ με κέρδιζε ολόκληρο και δεν μου άφηνε περιθώριο να μην το θέλω. Και κει που το σκεφτόμουνα τόσο πολύ... μια μέρα ένιωσα σαν να το είχα, χωρίς να το έχω, μα καμιά διαφορά αισθαντική δεν είχε.  Ησύχασα. Γαλήνεψα. Γιατί ως τότε ήμουν αναστατωμένος. Μα τότε ένιωσα ένα αίσθημα πως αυτό που ήθελα, με κάποιο τρόπο, "κλείδωσε" μέσα στο χρόνο. Το είχα χωρίς να το έχω μα ήμουν βέβαιος πως το είχα. Σε τέσσερις μέρες, κάτι συνέβη κι έφτασε στα χέρια μου. Μόνο πολύ αργότερα κατάλαβα και συνειδητοποίησα τον τρόπο που είχε συμβεί. Τότε διαπίστωσα πως είχα προχωρήσει μέσα στο χρόνο, κι είχα φτάσει σ’ ένα μετέπειτα σήμερα πριν τέσσερις μ…

Προσδοκία

Εικόνα
Πρωτοχρονιά κι όλα τα παιδιά κάτι περιμένουν, ένα δώρο έχω ράψει και εγώ για τον εαυτό μου μια κάλτσα το δώρο θα τη βρει; δεν ξέρω. Την κρέμασα στο τζάκι, στην καμινάδα από κάπου πρέπει να κατεβαίνουν τα πράγματα, από ένα μυαλό.
Θα μας σκεφτεί κανείς; ποιος ξέρει. Μας σκέφτεται ποτέ κανείς, ζούμε σε κάποια μνήμη; Σίγουρα θα ζούμε σε κάποια παρεξηγημένη μνήμη θα μας τραβούν φωτογραφίες άνθρωποι μέσα απ’ το βλέμμα τους και θα μας παίρνουν τις νύχτες μαζί τους στο κρεβάτι θα παλεύουν μαζί μας ή θα μας αγκαλιάζουν· αν έχουμε κάποια τρυφερότητα.
Θα ζουν μαζί μας με όσα για εμάς υποθέτουν σίγουρα κάποιοι θα έχουν κρατήσει μια φωτογραφία μας θα μας θυμούνται μ’ ένα αχ, μ’ ένα βαχ, μ’ ένα αλίμονο ακόμα και με ελπίδα. Μπορεί να κάνουν και μαζί μας έρωτα, ποιος ξέρει, μπορεί τις νύχτες να μας γδύνουν.
Ίσως να μας πεθυμούν, να μας λαχταρούν, να μας ορέγονται ή απλώς να μας βρίζουν. Μπορεί να τους ξεφύγαμε μέσα απ’ τα χέρια τους, ή να έχουν κόψει απ’ τη φωτογραφία το μισό που μας ανήκει και να το έριξαν στη φωτιά μια…

Ο Στόχος

Εικόνα
 Μελετώντας αρκετές ιστορίες ανθρώπων βρίσκω κάποια κοινά, πολλά κοινά. Στην πορεία της ζωής τους όχι τόσα, όσα στην κορύφωσή τους, στην κορύφωση της αγωνίας τους, της υπαρξιακής τους αγωνίας.  Τα κοινά τα βρίσκω στην εσωτερική τους διαδρομή, εξωτερικά μπορεί να είναι τελείως διαφορετική η διαδρομή τους. Όμως μέσα τους, από τις εσωτερικές περιγραφές τους, όσοι απ’ αυτούς τις έγραψαν ή τις είπαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με γραφή ή τέχνη, με την όποια εκδήλωση κι έκφραση, έχει κανείς την εντύπωση, αν σκύψει πάνω απ’ αυτά τα ζητήματα, πως πρόκειται ουσιαστικά για έναν μόνο άνθρωπο.  Δηλαδή η προσπάθεια, η ελπίδα, ο αγώνας, η απογοήτευση, ο πόνος, οι υπερβάσεις, οι μάχες, οι νίκες και οι ήττες, ολάκερο το εσωτερικό βάδισμα, ακόμα κι αν τους ανθρώπους τους διέπει μοναδική ψυχολογία και γέννηση, δεν μπορείς παρά να παραδεχθείς την κοινή πορεία. Εξου κι αναγνωριζόμαστε ο ένας απ’ τον άλλον μέσα απ’ τα γραπτά μας. Κι όχι μόνο αναγνωριζόμαστε στην εσωτερική διαδρομή μας, αλλά με μια πιο …

Το Πρώτο Δέος

Εικόνα
 Εγώ την ιστορία και την περιπέτεια της ζωής μου τα ξέρω εδώ και καιρό. Είναι απλά. Η αρχή είναι και η συνέχεια και η κατάληξη. Είναι η ρίζα όλης της προσδοκώμενης εμπειρίας. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο από μια πρώτη πυκνή εντύπωση για τη ζωή, που σε όλη τη ζωή σου ανοίγεις.
 Ήταν μια αυγουστιάτικη νύχτα με έναστρο μαγικό ουρανό, από κείνες που μόνο στην Ελλάδα τις βλέπεις κι από ένα χωριατόσπιτο τις ατενίζεις.  Δεν θα είχε παρά μήνες που είχα πάψει να αρκουδίζω και περπατούσα στα πόδια τα δυό. Ήταν το πρώτο τόλμημά μου να βγω έξω. Απ’ τον γνωστό κόσμο έξω. Απ’ τον κόσμο δηλαδή μιάς κάμαρας, που κάμαρα η επερχόμενη συνείδηση την έφτιαχνε, γιατί πριν απ΄αυτό υπήρχε η ομίχλη του βρέφους, ο ασχημάτιστος κόσμος και μια ακαθόριστη μητέρα σκυμμένη από πάνω μου. Μια μητέρα χωρίς μορφή, ωστόσο μητέρα. 
 Με παρατολμία και αυθαιρεσία θα έλεγες, περπάτησα ως το μπαλκόνι έξω. Το έξω από την κάμαρα τότε κι ως το μπαλκόνι, ήταν αχανές, ήταν βήμα στο άγνωστο και το κενό. Γι’ αυτό λέω, παράτολμ…

Το Κερασάκι της Ύπαρξης

Εικόνα
Προσπάθεια και μετά παύση, σιωπή τα μάτια ανιχνεύουν στο σκοτάδι, αναζητούν καρπό κρατιούνται από έναν ελάχιστο ενθουσιασμό μην τα γυρίσει πίσω η απογοήτευση. Ένας ήχος καμπάνας αμυδρός ακούγεται μακριά δεν σε φτάνει. Η ύπαρξη πίσω σου γελά. Δεν τη φτάνεις. Τα χέρια αφήνουν αργά το κάγκελο του εξώστη. Το παράθυρο μισοκλείνει, η κουρτίνα τραβιέται, η θέα βυθίζεται μέσα σου. Ο κόσμος σκοτεινιάζει μέρα μεσημέρι - η ύπαρξη σε καλεί υπακούς κι ολισθαίνεις. Γυρίζεις πίσω. Δεν ήσουν έτοιμος. Δεν είχες τη δύναμη να κρατηθείς ψηλά. Όσο ουρανό κέρδισες τον κατεβάζεις μαζί σου
Την ύπαρξη την κρατά ένας βρόχος.
Τώρα βάζεις δόλωμα κι άλλο ουρανό να πιάσεις.  Ψηλαφίζεις στα τυφλά να λύσεις το γρίφο. Τώρα είσαι κάτω. Το αγκάθι σφηνώθηκε ανάμεσα στα πνευμόνια. Με χειρουργική ακρίβεια αφαιρείς χρόνο. Η ύπαρξη είναι λεπτή. Τη διαχωρίζεις απ’ το εγώ. Εγώ εγώ, λες, αυτή αυτή. Μείνει εκεί όσο χρειαστεί, η γη έξω συνεχίζει χωρίς εσένα να γυρίζει εσύ έχεις βυθιστεί στον κύκλο σου καθώς ανεβαίνεις θα συντονιστείς, θα συγχρονιστ…

Άγγελοι

Εικόνα
 Μετά φάνηκε ένας άγγελος, κι άλλος ένας, ένα κοπάδι αγγέλων προχώρα εσύ, του είπαν κι εμείς θα σε προστατεύουμε κι έφτασε να είναι προστατευμένος από αγγέλους. Όλο το αόρατο γέμισε απ' αυτούς κάτι πλάσματα ευαίσθητα και κρυσταλλικά που τα πίστευες κι εμφανίζονταν. Η ψυχή μου έχει αγγέλους, σκέφτηκε εκείνος μόνο εγώ δεν τους πίστευα μα τώρα που ανακαλύπτω την ψυχή μου βλέπω πως έχει αγγέλους κι από μένα περιμένουν μόνο να τους δεχθώ γι' αυτό στέκουν σε κάποια απόσταση δεν προχωρούν προς εμένα αν εγώ δεν προχωρώ προς αυτούς.
Θα ήταν κρίμα να πω δεν τους δέχομαι θα καταργούσα την ψυχή μου όσο κι αν μου φανερώνεται μια έντονη αντίδραση μα και αντίσταση σ’ αυτό η λογική μου είναι μικρή για να την υπακούσω κι ο σεβασμός μου γυρίζει στη φαντασία· ίσως αυτή