12 Δεκεμβρίου 2016

Το Πρόβλημα, το Κενό κι ο Δάσκαλος







ΤΟ ΚΕΝΟ

 Αγαπητό ημερολόγιο, σήμερα έλυσα ένα μικρό πρόβλημα, μάλλον μόνο του λύθηκε, ή ακόμα καλύτερα να πω πως το είχα λύσει μέσα μου και σήμερα εμφανίστηκε η λύση του. Αμέσως άφησε ένα κενό κι είπα:  Ωραίο δεν είναι αυτό το κενό που άφησε; Ωραίο είναι. Ένα κενό που εφόρμησε και γέμισε με σιωπή.

 Όμως έχω ένα μεγαλύτερο πρόβλημα κι είπα: τώρα που απελευθερώθηκα απ’ το μικρό μπορώ να ρίξω όλη την ενέργειά μου στο μεγαλύτερο, που αν το λύσω - με τη βοήθεια του θεού πάντα – θ’ αφήσει μέσα μου ένα μεγαλύτερο κενό. Κι αφού με το μικρό κενό όμορφα ένιωσα με το μεγαλύτερο ομορφότερα θα νιώσω. Κι αφού στο μικρό κενό λίγη μόνο σιωπή χώρεσε... στο μεγαλύτερο θα χωρέσει περισσότερη. Κι είπα: αν συνεχίσω έτσι να λύνω τα προβλήματά μου... σίγουρα θα φτάσω να ζω στο κενό. Αυτό δηλαδή που θέλω.

 Μα τι θα κάνω μετά χωρίς προβλήματα αν καταφέρω να τα λύσω; Τι θα έχω να σκέφτομαι και να βασανίζομαι; Τι θα με απασχολεί στο κενό; Κι είπα, θεέ μου πως θα ζήσω χωρίς πρόβλημα; Τρομαχτικό μου φάνηκε. Μαθημένος να παλεύω με τα προβλήματα σίγουρα θα δυσκολευτώ. Θα είμαι σαν παλαιστής που του πήραν τον αντίπαλο. Κι έτσι έβαλα ένα νέο πρόβλημα στον εαυτό μου, το πρόβλημα του πως ζει κανείς χωρίς πρόβλημα.  Δεν το ξέρω αυτό, κάτι καινούργιο είναι.

 Ο κόσμος συνηθίζει να λέει δεν λείπουν απ’ τη ζωή τα προβλήματα, και ορθά μιλά. Αφού αν λύσεις το πρόβλημα απομένει ένα τρομαχτικό κενό, που δεν ξέρεις να το αντέχεις, όμως είναι ένα κενό όλο ζωή να ζήσεις. Ένα κενό από σιωπή κι εγρήγορση.  Απ’ τη ζωή βέβαια δεν λείπουν τα προβλήματα, μα καλό είναι να λείπουν από εμάς. Άλλο το πρόβλημα άλλο εμείς. Για να έχεις ένα πρόβλημα που σου φέρνει η ζωή πηγαίνεις κοντά στο πρόβλημα. Αν το έχεις εσύ και το βλέπεις στη ζωή είσαι ήδη το πρόβλημα, κι αν είσαι το πρόβλημα η ζωή είναι πρόβλημα, και δεν ζητάς να λύσεις το πρόβλημα, εσένα θέλεις να λύσεις. Γι' αυτό εδώ εσύ εκεί το πρόβλημα. Όχι κοντά στο πρόβλημα, γιατί το πρόβλημα σε καταπίνει, σε κάνει δικό του, κτήμα του, κι όσο ζεις κοντά στο πρόβλημα δεν το βλέπεις για να το λύσεις, γιατί είσαι το πρόβλημα και μακριά του μοιάζει τρόμος να ζήσεις. Μα μόνο μοιάζει.

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

 Μεράκι μου, αγάπη και σκέψη μου, είναι σ’ αυτή τη ζωή να μαθητεύσω κοντά σ’ έναν δάσκαλο. Μα όχι σ’ έναν οποιοδήποτε δάσκαλο, αλλά σ’ έναν Σωκράτη. Μα που να βρεθεί σήμερα Σωκράτης; Κι όσοι δάσκαλοι υπάρχουν είναι με εγώ κι εγωισμό. Εγώ ψάχνω να βρω ένα δάσκαλο χωρίς εγώ κι εγωισμό, που να μην θέλει να είναι δάσκαλος, καμιά πολιτεία να μην τον όρισε ποτέ του δάσκαλο κι όσα ξέρει να είναι απ’ τον εαυτό του μέσα βγαλμένα.

 Αν ήθελα άλλου είδους δάσκαλο πήγαινα και σε πανεπιστήμιο. Μα δεν θέλω καθηγητή, δάσκαλο θέλω. Και μάλιστα δάσκαλο που θα τον χρίσω εγώ δάσκαλό μου. Κι όχι δάσκαλο που θα μου πει κάτσε εκεί στη γωνιά να μάθεις παλιόπαιδο. Γιατί παλιόπαιδο είμαι κι έτσι θέλω να παραμείνω. Κάτι άλλο δικό μου δεν μου έμεινε. Γιατί δεν θέλω να μάθω, να ξεχάσω θέλω.

 Σκέφτομαι λοιπόν, μέσα στον κόσμο τον πλατύ, ν’ αναζητήσω τον δάσκαλό μου και μόνος μου να συμμορφωθώ, κατά τις υποδείξεις μου και την παραδοχή μου. Θέλω κάτι ν’ ασπαστώ γιατί πολλά μου υποβλήθηκαν. Και γιατί το ζόρι δεν το σηκώνω. Μα τέτοιον άνθρωπο δεν ξέρω και δεν βλέπω, μήτε στις τηλεοράσεις μήτε στις τραγικές πνευματικές συγκεντρώσεις να υπάρχει, όπου απουσιάζει το πνεύμα.

 Για να βρω έναν τέτοιο άνθρωπο θα πρέπει να γυρίσω μερικές χιλιετίες πίσω, τουλάχιστον στην αρχαία Ελλάδα, ή στην αρχαία Αίγυπτο, ή στην Ινδία κ.ο.κ.
Αυτούς που βλέπω είναι δοχεία μνήμης και κάπου ένας ανθρωπάκος κάτω τους μασουλάει ρεβίθια και φτύνει ιστορίες γι’ αρκούδες. Λέει τα ίδια χιλιοειπωμένα πράγματα, βαπτίζει μερικά δικά του και γενικά κάνει θόρυβο γύρω απ’ τ’ όνομά του. Τ’ όνομά του, σχεδόν πάντα, είναι ματαιοδοξία.

 Μα εγώ αναζητώ έναν δάσκαλο, που όχι μόνο τη ματαιοδοξία του να έχασε, μα ούτε φιλοδοξία γι’ αυτό να έχει. Και που να τον βρω έναν τέτοιο σπάνιο άνθρωπο να μου μάθει, αυτά που ήδη ξέρω; Να με πιάσει απ’ το χέρι και να με κατεβάσει στον σιωπηλό μου κόσμο. Γιατί δεν μπορώ να έχω, δεν γίνεται να έχω, ποτέ δεν συνέβη στην ιστορία, είναι παντελώς αφύσικο, να έχω έναν δάσκαλο ρηχότερό μου. Γιατί οι περισσότεροι δάσκαλοι των σχολείων, είναι ρηχότεροι απ΄τα παιδιά τους μαθητές τους, και τα παίρνουν απ΄τ' όμορφο βάθος τους να τα φτιάξουν ρηχά. Έτοιμα για τον ρηχό μας κόσμο.

  Δυστυχώς τους δασκάλους τους αντικατέστησαν οι παπαγάλοι, μα εγώ δεν θέλω να μάθω κάτι έξω από μένα, εμένα θέλω να μάθω, μαζί μου θα ζήσω. Την αυτογνωσία θέλω κι όχι την ειδίκευση. Δεν θέλω να μάθω κάτι άλλο, εμένα θέλω να ξέρω και θαρρώ αυτό είναι όλα. Μα δυστυχώς τέτοια σχολεία στον κόσμο μας λίγα υπάρχουν κι άτυπα. Μα εγώ δεν θέλω να στείλω την καρδιά μου σ’ ένα σχολείο για κονσέρβες, την έστειλα μια φορά κι αυτή φτάνει. Δεν είμαι κονσέρβα να μου φέρονται τυποποιημένα, θέλω τη σάρκα μου χωρίς συντηρητικό. Θέλω να ευωδιάζω κι όχι να μουχλιάσω. Θέλω να μείνω χωρίς καπάκι, ανοιχτός, αλλιώς σαπίζει ο άνθρωπος. 
 Τρόμαξε να ξεχάσω όσα μου έμαθαν. Όλ’ αυτά που στη ζωή μου γύρισαν κατά πάνω μου και μου όρμησαν. Όλα αυτά τα δεκανίκια και τις πατερίτσες που μας σπάνε τα πόδια στη ζωή για να τα ταιριάξουν στην ανωμαλία τους. Το σχολείο τους η καρδιά μου εξ αρχής δεν το χώνεψε κι αντιστάθηκε. Κάτι μέσα μου σπάραζε και φώναζε: αφήστε με ελεύθερο κουφιοκέφαλοι! Ποιος σας είπε πως θέλω να καταντήσω σαν εσάς; Από που αντλήσατε το δικαίωμα να με φτιάξετε πανομοιότυπό σας; Σκλάβοι εσείς του εργοστασίου! Επειδή εσείς θέλετε να διαδώσετε το χάλι σας, να το δικαιώσετε και να δικαιωθείτε, βρήκατε εμένα να παίξετε τα ποταπά σας παιγνίδια στην πλάτη μου; Πάρτε τα χέρια σας μακριά απ΄την αθώα ψυχή μου και τη χαρά της εσείς, μεταφορείς της δυστυχίας! Κακές εσείς μέλισσες που σκοτώνετε μια άνοιξη στην ακμή της! Έτσι μιλούσε η παιδική ψυχή μου. 

 Αλήθεια είναι, πως το μόνο εφόδιο που χρειάστηκα στη ζωή μου, είναι η αγγλική γλώσσα, τίποτ’ άλλο. Μόνο τη γλώσσα την ελληνική - και την αγγλική κατά προέκταση ως επίσημη γλώσσα - να μάθεις σ’ ένα παιδί, έχει τον τρόπο ν' ανακαλύψει μόνο του τον κόσμο. Όπως θέλει, όταν θέλει, με τον τρόπο που θέλει, όταν η καρδιά του ανοίγει να υποδεχθεί. Καταναγκαστικά ούτε ένα γαϊδούρι μαθαίνει. Καταναγκαστικά η καρδιά κλείνει και το στομάχι γίνεται κόμπος. Τι να μάθεις με κλειστή καρδιά? Απολύτως τίποτα! Τίποτα δεν περνάει μέσα σου! Με την αγάπη μαθαίνεις. Κι όταν δεν υπάρχει αγάπη θα μάθεις αναγκαστικά απ΄τον πόνο, έτσι εξηγείται ο κόσμος μας. Όλο το άλλο είναι πληροφορία, πληροφορία που σε σκεπάζει σαν μάρμαρο, μια μαρμάρινη πλάκα τάφου κι από κάτω της μια καρδιά που αιμορραγεί.

 Θέλω να μάθω ξανά, από έναν δάσκαλο που θα καθίσω οκλαδόν μπροστά του, και δεν θα χρειάζεται να τον προσέχω γιατί θα μού έχει κερδίσει την προσοχή.
Μα πού να βρω έναν τέτοιο δάσκαλο; Που αυτούς που ξέρω ούτε για μαθητές δεν αξίζουν. Δεν θέλω έναν δάσκαλο που να μιλάει στην σκέψη μου, μα έναν που να μιλάει στην καρδιά μου.


Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...