Το Κερασάκι της Ύπαρξης






Προσπάθεια και μετά παύση, σιωπή
τα μάτια ανιχνεύουν στο σκοτάδι, αναζητούν καρπό
κρατιούνται από έναν ελάχιστο ενθουσιασμό
μην τα γυρίσει πίσω η απογοήτευση.
Ένας ήχος καμπάνας αμυδρός ακούγεται μακριά
δεν σε φτάνει. Η ύπαρξη πίσω σου γελά.
Δεν τη φτάνεις. Τα χέρια αφήνουν αργά το κάγκελο
του εξώστη. Το παράθυρο μισοκλείνει, η κουρτίνα τραβιέται,
η θέα βυθίζεται μέσα σου.
Ο κόσμος σκοτεινιάζει μέρα μεσημέρι - η ύπαρξη σε καλεί
υπακούς κι ολισθαίνεις. Γυρίζεις πίσω.
Δεν ήσουν έτοιμος. Δεν είχες τη δύναμη να κρατηθείς ψηλά.
Όσο ουρανό κέρδισες τον κατεβάζεις μαζί σου

Την ύπαρξη την κρατά ένας βρόχος.
Τώρα βάζεις δόλωμα κι άλλο ουρανό να πιάσεις. 
Ψηλαφίζεις στα τυφλά να λύσεις το γρίφο.
Τώρα είσαι κάτω. Το αγκάθι σφηνώθηκε
ανάμεσα στα πνευμόνια. Με χειρουργική ακρίβεια
αφαιρείς χρόνο. Η ύπαρξη είναι λεπτή.
Τη διαχωρίζεις απ’ το εγώ. Εγώ εγώ, λες,
αυτή αυτή. Μείνει εκεί όσο χρειαστεί,
η γη έξω συνεχίζει χωρίς εσένα να γυρίζει
εσύ έχεις βυθιστεί στον κύκλο σου
καθώς ανεβαίνεις θα συντονιστείς, θα συγχρονιστείς
με τον παλμό του κόσμου που θα βρεις να σε περιμένει
όσο τον αναγνωρίσεις θα συνταιριάσεις
το εσωτερικό με το εξωτερικό πάντα σε σημεία

Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει
άλλος χρόνος ο δικός σου
επισκέφτηκες το παρελθόν
τώρα σε τινάζει στο μέλλον·
πίσω υπέρβαση, υπέρβαση μπροστά
συγχρονισμός αλάθητος
όσο υπερέβαλες σε πτώση
θα τη γευθείς σε ανάταση
όσο κατέβηκες σε βάθος
θα το πάρεις σε ύψος·
δεν χάνει στιγμή της καρδιάς το ρολόι

Ο κόσμος σου αθέατος, σιωπηλός
γυρίζει κάτω από σένα
και σε παίρνει μαζί του
σε μια μικρή έκσταση.
Το πράσινο πιο πράσινο έγινε
το γαλάζιο πιο γαλάζιο
ο ήχος πιο καθάριος 
ο λαβύρινθος πιο αποσαφηνισμένος
ο ορισμός σου πιο οριστικός

Υπέπεσες σε μια ακόμα δοκιμασία
την πέρασες κι αυτή
ξεπουπούλιασες ελάχιστα το κτήνος
πάλεψες με τη σκιά 
το φως σου δυναμώνει 
γιατί σημασία έχει ένα μόνο: Άντεξες!
Το αρχαίο δόντι του στο σπλάχνο σου
την καρφίτσα που πληγώνει τη νύχτα σου
αναζήτησες τα μέτρα, τις διαστάσεις σου,
αύξησες χώρο. Πήγες κοντά σ' ένα δέντρο
πλησίασες το νερό που πίνεις
τη γάτα που χαϊδεύεις, το ψωμί που τρως·
πλησίασες το χέρι σου, τη σάρκα σου,
τώρα είσαι κοντύτερα στην ακινησία
πιο σταθερός στη σταθερότητα
ο σκοπός σου παραμένει ένας: να είσαι παρών!
Μα η ζωή ακόμα απομακρύνεται
πηγαίνει και σε περιμένει παρακάτω

Και τώρα, καθώς ανεβαίνεις, παράξενα που είναι έξω
ήσυχα, γαληνεμένα, στωικά τα έφτιαξε η υπομονή σου,
με μια υποψία μόνο που θέλεις να την αγνοείς
πως ο κύκλος δεν έκλεισε
το παράθυρο δεν άνοιξε εντελώς
την κουρτίνα ο άνεμος την τρεμοπαίζει
η θέα χάνεται εμφανίζεται
σύννεφα στον ουρανό εδώ εκεί
η θάλασσα λάδι μα η ύπαρξη
ακόμα μιλά και φέρνει κυματισμούς.
Εσύ ακόμα ακούς - η ζωή συνεχίζεται
ο χρόνος σου ακόμα σε κρατά
η παράδοση είναι ακόμα αδύνατη
τοποθετείς τη μία κάτω απ’ την άλλη τις υποθέσεις σου
κατακόρυφα στο στήθος με σειρά προτεραιότητας

Όμως η ύπαρξη ξανά θα σε καλέσει
ως να μείνει ο λογαριασμός μαζί της
διαπαντός ανοιχτός

Η ύπαρξη είναι κοντά, κρυώνει
φοράει μια σειρά από πουκάμισα
έξω θα γιορτάσουν, θα γιορτάσεις το νέο έτος
μέσα προσπαθείς να γιορτάσεις το νέο έτος σου·
τούρτες πηγαινοέρχονται
πέφτουν όλοι με τα μούτρα να φάνε 
μα ο νους σου εσένα δεν θα πάψει να είναι στραμμένος
στο κερασάκι της ύπαρξης.  






Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία