29 Δεκεμβρίου 2016

Ο Στόχος










 Μελετώντας αρκετές ιστορίες ανθρώπων βρίσκω κάποια κοινά, πολλά κοινά. Στην πορεία της ζωής τους όχι τόσα, όσα στην κορύφωσή τους, στην κορύφωση της αγωνίας τους, της υπαρξιακής τους αγωνίας.
 Τα κοινά τα βρίσκω στην εσωτερική τους διαδρομή, εξωτερικά μπορεί να είναι τελείως διαφορετική η διαδρομή τους. Όμως μέσα τους, από τις εσωτερικές περιγραφές τους, όσοι απ’ αυτούς τις έγραψαν ή τις είπαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με γραφή ή τέχνη, με την όποια εκδήλωση κι έκφραση, έχει κανείς την εντύπωση, αν σκύψει πάνω απ’ αυτά τα ζητήματα, πως πρόκειται ουσιαστικά για έναν μόνο άνθρωπο.
 Δηλαδή η προσπάθεια, η ελπίδα, ο αγώνας, η απογοήτευση, ο πόνος, οι υπερβάσεις, οι μάχες, οι νίκες και οι ήττες, ολάκερο το εσωτερικό βάδισμα, ακόμα κι αν τους ανθρώπους τους διέπει μοναδική ψυχολογία και γέννηση, δεν μπορείς παρά να παραδεχθείς την κοινή πορεία. Εξου κι αναγνωριζόμαστε ο ένας απ’ τον άλλον μέσα απ’ τα γραπτά μας. Κι όχι μόνο αναγνωριζόμαστε στην εσωτερική διαδρομή μας, αλλά με μια πιο ενδελεχείς ματιά, γνωρίζουμε και σε πιο σημείο είμαστε. Γιατί στο σημείο που βρισκόμαστε - σε σχέση πάντα με κάτι - έναν εσωτερικό ή εξωτερικό στόχο - μας χαρακτηρίζει πάντα μια συγκεκριμένη έκφραση, ένας συγκεκριμένος τρόπος δηλαδή με ανάλογο περιεχόμενο εσωτερικό, που φτάνει ως το στόμα. Σε κάθε περίοδο λοιπόν την εξέλιξής μας μάς απασχολεί κάτι. Ο μυημένος το βλέπει και ξέρει σε πιο σημείο της ιστορίας του βρίσκεται ο άλλος. Το βλέπει και το αναγνωρίζει απ’ τον εαυτό του. Ξέρει που είναι ο άλλος, στην εσωτερική του διαδρομή, άσχετα με την εξωτερική δραστηριότητα. Όλα αυτά βέβαια για να γίνουν αντιληπτά, χρειάζεται να ακούει κάποιος σε ένα βαθμό κάθε φορά την καρδιά του και να είναι σε επαφή με τον εαυτό του. Τότε ακούει τον παλμό του κόσμου και των ανθρώπων χωριστά.
 Κι ενώ όλοι οι άνθρωποι προσπαθούν τη ζωή τους έξω, η προσπάθεια εσωτερική είναι, έξω απλώς τη μεταφέρουν. Προσπαθούν τη ζωή τους έξω για να τη φέρουν μέσα, την προσπαθούν έξω για να βελτιώσουν το μέσα, το αισθάνομαι. Άλλοι το κάνουν αντίστροφα, την προσπαθούν μέσα για να τη βγάλουν έξω. Την προσπαθούν απ’ την αιτία για να φέρουν το αποτέλεσμα. Άλλοι την προσπαθούν από το αποτέλεσμα για να φέρουν μέσα τους την αιτία.
 Κατά τη γνώμη μου απ’ την αιτία φτιάχνεται το αποτέλεσμα. Σ’ αυτή τη γνώμη είμαι μειοψηφία. Είμαι μειοψηφία δηλαδή σε ό,τι πιο λογικό υπάρχει στον κόσμο, μα διόλου δεν με πειράζει να έχω μόνος δίκιο. Το να πιστεύω δηλαδή πως η αιτία φέρνει το αποτέλεσμα, έναντι ενός εκατομμυρίου ανθρώπων που πιστεύουν, πράττουν και δρουν, πάνω στο αντίθετο... με κάνει απλώς να δείχνω κατανόηση.

 Η εσωτερική διαδρομή λοιπόν - άσχετα με τον εξωτερικό παράγοντα και το πόσο κανείς είναι ικανός να τα συνδυάσει – κατευθύνεται πάντα προς ένα σημείο. Σε άλλους είναι οφθαλμοφανές αυτό σε άλλους όχι. Ολόκληρη όμως η εσωτερική διαδρομή, μαζεύει τον άνθρωπο απ’ την περιφέρειά του, την διασκορπισμένη του δηλαδή συνείδηση και ενέργεια, που είναι αναποτελεσματική μέσα από μια συνθήκη μη ευκρινούς στόχευσης, ή απλώς έλλειψη συγκέντρωσης, ή ακόμα ένα ξέρω δεν ξέρω τι θέλω και παίζω την τυφλόμυγα και το εδώ παπάς εκεί παπάς… και την συγκεντρώνει σε μια δέσμη φωτός, σε μια συγκεκριμένη στοχεύση, σε μια συγκεκριμένη δράση, που σαφώς φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. 

 Η εσωτερική λοιπόν προσπάθεια - που συνήθως δεν τη βλέπεις, μα αυτό δεν σημαίνει και πως δεν την αναγνωρίζεις, επειδή αισθαντικά πάντα την αναγνωρίζεις και υπάρχει αναμφισβήτητα εσωτερική όραση, κι αν μπορούσε κανείς να τη δει με τα εξωτερικά του μάτια σίγουρα ο κόσμος μας θα έπαιρνε στη στιγμή το βλέμμα του και τη σημασία του απ’ τον εξωτερικό στόχο και θα τον έριχνε στον εσωτερικό, και θα έβρισκε εκεί όλη τη σημασία της ζωής του αντί μιας φτωχής καριέρας που την επαινούν όμως οι άλλοι…  κι έτσι οι άλλοι γίνονται υπεύθυνοι για εμάς κι εμείς έρμαιά τους… - η εσωτερική λοιπόν προσπάθεια έχει έναν σκοπό. 
 Έναν κατά πολλούς κρυφό σκοπό, κατά άλλους τον φανερότερο. Συνήθως τον λένε σκοπό της ζωής - άλλοι αυτής της ζωής. Άλλοι σκοπό ακόμα και του θανάτου. Σκοπό της ύπαρξης. Αυτός ο δεύτερος σκοπός λοιπόν, που πρώτος είναι, τον εντοπίζουν άμεσα στην ψυχή. Είναι να φτάσει κανείς στο φως και να ενωθεί μαζί του. 
 Πνευματικοί άνθρωποι λένε πως μόνο έτσι τελειώνει ο κύκλος των μετενσαρκώσεων, κι όσοι δεν πιάσουν σε ετούτη τη ζωή αυτόν τον εσωτερικό στόχο, θα επιστρέψουν με μια άλλη ζωή να τον πιάσουν.
  
 Προσωπικά δεν ξέρω απ’ αυτά, ούτε τα επικροτώ ούτε τα απορρίπτω. Άλλωστε για μένα ο κόσμος αποτελείται από αθάνατους. Εφόσον αρνούμενος να σκεφτεί το θάνατο κι αποφεύγοντας τη σκέψη του, ή αποστρεφόμενος τη σκέψη του, θάνατος δεν υπάρχει. Επειδή αν κάτι δεν το σκέφτεσαι δεν υπάρχει. Ετούτος λοιπόν ο παράγοντας συντελεί στη μικρή ζωή. Μόνο με σταθερή επίγνωση του θανάτου ζεις και χαίρεσαι τη ζωή σου. Σε διαφορετική περίπτωση ο θάνατος είναι απλώς ένα ενδεχόμενο. Γιατί να ζήσεις και να χαρείς τη ζωή σου αφού, ίσως πεθάνεις; Έχεις πάντα καιρό.
 Κάθε μέρα λοιπόν συναντώ τη μικρή συμπεριφορά αθανάτων ακόμα και ογδόντα ετών, ακόμα και με το ένα πόδι στον τάφο. Όμως ακόμα κι αυτοί που δεν σκέφτηκαν ποτέ το θάνατο κατά λάθος πεθαίνουν.

 Καταλήγοντας και μαζεύοντας το νόημα του κειμένου:  μελετώντας λοιπόν ανθρώπους και πιστεύοντάς τους... ναι, πιστεύοντάς τους,  σοφούς ανθρώπους που δεν τους φέρνω στα μέτρα μου για να τους καταλάβω όπως συνήθως συμβαίνει και δεν τους απορρίπτω επειδή για κάτι δύσκολο μιλούν… τους βλέπω να μιλούν για μια τιτάνια εσωτερική μάχη. Δεν την παίζει ούτε η τηλεόραση ούτε το ραδιόφωνο. Όμως αυτοί λένε, πως εγώ, εσύ, εμείς, πρέπει να χαθούμε. Και δεν το λένε μεταφορικά μα στην κυριολεξία. Μιλούν για ένα είδος θανάτου που συμβαίνει εν ζωή και λαμβάνει χώρα σε μια στιγμή. Εγώ, εσύ, εμείς, κυριολεκτικά πεθαίνουμε, ό,τι μείνει από εμάς που υπήρξαμε καταλήγει στη μνήμη. Που ακόμα κι αν στη δική μας μνήμη καταλήγει… γίνεται σχεδόν ή απόλυτα, η ζωή που ζήσαμε το παρελθόν ενός άλλου.

 Μιλούν για μια κορυφαία στιγμή της εσωτερικής μας διαδρομής που κάτι μέσα μας σπάζει. Εκρήγνυται, διαλύεται, χάνεται σαν καπνός κι ο κόσμος ανοίγει διάπλατα σαν βεντάλια. Η όραση γίνεται περιφερειακή, η αίσθηση ολική. Ο διαχωρισμός με τους άλλους κι όλα τα πράγματα χάνεται ολοσχερώς. Ο άνθρωπος γίνεται καθαρή συνείδηση και διακρίνει πως όλα τα πράγματα είναι φτιαγμένα απ’ αυτή τη μία καθαρή συνείδηση. Ο κόσμος, από υλικός που ήταν ως τότε, γίνεται ένας κόσμος από συνείδηση.

Αυτό εγώ αποκαλώ στόχο.

Και θα μου επιτρέψετε να πω, άσχετα που τον βλέπουμε, αυτόν η ψυχή μας αποκαλεί στόχο και το ξέρει. Κι όλοι στο βάθος της ψυχής τους το ξέρουν γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Πως αλλιώς; Αφού ο στόχος μας παραμένει η προέλευσή μας και δεν γίνεται διαφορετικά, όμως γίνεται να θέλουμε διαφορετικά. Να θέλουμε δηλαδή διαφορετικά απ΄την ψυχή μας.

Αυτό εγώ αποκαλώ Παραλογισμό.






Δημοσίευση σχολίου

Ο Χώρος κι ο Χορός

Τελειώνουν τα ψέματα τώρα πρέπει να στρωθούμε στη δουλειά και να ζήσουμε για τον εαυτό μας αρκετά χάσαμε χρόνο ονει...