Για Εκείνον που Ανοίγει




  
Άνοιξα για να σας περιλαμβάνω όλους
τώρα τί εσείς τί εγώ ελάχιστες διαφορές μας δένουν
τώρα μπορώ να χαμογελώ για εσάς κι εσείς για μένα να λυπάστε·
χωρίς φασαρία γέρνω στον ώμο σου και ξεκουράζομαι
μπορώ να επιτρέψω το άρωμά σου να με πάρει μαζί του
μπορώ με το βλέμμα μου να κρυφτώ στην τσέπη σου
μπορώ να μην είμαι εγώ

Άνοιξα κι έχω γίνει μικρός - χωρώ σε μια παλάμη
χαμηλώνω και χαίρομαι - αντί θυμού
είμαι πιο κοντά στους εφήβους και τα παιδιά
συνεννοούμαι με τα βρέφη και τις γάτες καλύτερα
δεν μπορείς να μου κρυφτείς - βλέπω την έκφραση

Άνοιξα κι ανοίγω περισσότερο
μυστικές αλλαγές στον κόσμο συμβαίνουν
πιάνω συνήθως στον αέρα ένα χαμόγελο
το βλέμμα έχει πάρει μια έκταση
δεν έχει κεντρί
περιφέρομαι στο πρόσωπό σου απαλά
ανάμεσα στις κρυφές σου ρυτίδες
το κρυμμένο σου δάκρυ διαβάζω
ο κόσμος είναι μπλε
δεν σε βλέπω στα μάτια απλώς
σε περιλαμβάνω 
δεν σε νιώθω απλώς
σε αισθάνομαι 

Άνοιξα και φτάνουν σε μένα μυρουδιές
ενός χαμένου κόσμου
θλίψεις αρχαίες παλιές
σφιγμένα πρόσωπα και κορμιά τσακισμένα
γυμνώνομαι κι ο κόσμος μού γίνεται γυμνός
όχι όμως αποτρόπαιος 

Ωστόσο, θα μου επιτρέψετε ένα τελευταίο πέπλο να κρατήσω
όχι για να κρύψω κάποια ντροπή μου
αλλά για να μην, όλως διόλου με αναγνωρίσετε

Θα μείνω κρυμμένος πίσω απ’ το τελευταίο μου άχυρο
ό,τι απόμεινε από ένα δάσος
κι αυτό, για πόσο ακόμα δεν ξέρω.



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία