Η Σημασία του Καλά είναι κι Έτσι







Η ζωή περνάει, ανάμεσα σε κάτι προσδοκίες, σε κάτι υπομονές, σε κάτι μεταμέλειες, 
σε κάτι χωρίς λόγους διαφωνίες
σε κάτι περιμένοντας τα καλύτερα αύριο
σε κάτι δεν μου κάνεις, δεν σου κάνω και χωρίζουμε
σε κάτι ως εδώ που προχωράει παρακάτω
σε κάτι τέρματα που μετακινούνται στο χρόνο
κι ακόμα σε κάτι από δω και πέρα που πηγαίνει πίσω

Η ζωή περνάει σε κάτι άχρωμες μοναξιές
σε κάτι εκδιωγμένες
σκαρφαλωμένη σε προσπάθειες
σκανδαλίζοντας τους υποψηφίους ζωντανούς
περνάει ανάμεσα στα χέρια τους
περνάει ανάμεσα στις σκέψεις τους

Μέχρι ένα πρωινό να σηκωθούν απ’ το κρεβάτι
και να μείνει ένα πόδι τους στο κρεβάτι
ένα χέρι τους στο κρεβάτι
λίγο πρόσωπό τους στον καθρέφτη
κι απ’ τους ίδιους ένας αγνώριστος
με άσπρα γένια

Τότε αρχίζουν να αναρωτιούνται που πήγε η ζωή
και δεν είναι πια στο σώμα τους
δεν τους ακούει το χέρι τους
δεν τους ακούει το πόδι τους
και προσέχουν ό,τι απόμεινε

Γυρίζουν πίσω, κοιτάζουν έναν ξένο
και λένε: τί ήταν αυτό που πέρασε;
το σαν δικό τους
κι απομένουν με μια ψυχή γεμάτη όρεξη
κι ένα σώμα που τους τρώει

Πονάει εδώ, πονάει εκεί, λένε μαμά
και τη νοσταλγούν
φιλιώνουν με τον πεθαμένο πατέρα τους
άρουν τις παρεξηγήσεις
βολεύονται στον μικρό τους χώρο
εγκαταλείπουν το όνειρό τους
και τρώνε στα παγκάκια πασατέμπο

παίζοντας ως την τελευταία στιγμή λαχείο
με κάποια ακόμα ελπίδα στο εκατομμύριο

Αρχίζουν να σκέφτονται πως το πουλί πέταξε
μα η καρδιά τους ακόμα χτυπάει
τότε οι γυναίκες βάφουν όσα χείλη τις απέμειναν
σε έντονο κόκκινο και φορούν στενά παντελόνια·
οι άντρες κόβουν το μουστάκι τους
και βάφουν τα μαλλιά τους·
να αρπάξουν να προλάβουν θέλουν
λιγάκι ακόμα έρωτα
χωρίς να αναρωτηθούν γιατί πάντα δεν χορταίνουν

Κι αργοσβήνουν πάνω σε ταλαιπωρημένα κρεβάτια
αρπαγμένοι από μερικές όμορφες αναμνήσεις
λιανίζοντας μπριζόλες στο μίξερ
τρώγοντας με ξένα δόντια
μαδώντας μαργαρίτες από κόκκινο και ροζ χάπι
με ένα ψυγείο δίπλα τους σαν καράβι
και μια τηλεόραση για παρηγοριά

Αυτόν ήταν. Ό,τι μπόρεσαν έκαναν
ό,τι πρόλαβαν χάρηκαν – κυρίως έτρωγαν
θύμωσαν, πάλεψαν, εγκατέλειψαν
μα δεν αναγνώρισαν εκείνο που έφταιγε.
Η ζωή τους πέρασε ανάμεσα σε ένα ανικανοποίητο σήμερα αύριο
ελάχιστα πάντα ευχαριστημένοι
χωρίς να πάρει απάντηση το γιατί τους
κυνήγησαν όμως τη σύνταξη

Επειδή κι αύριο μέρα είναι
η σημερινή πάντα ελάχιστα μετρούσε

Κι αύριο μέρα ήταν, αλλά ως πότε;
Συντόμευσε ο χρόνος τους
δεν μπορούν τώρα απ’ το παρόν τους, απ’ την αλήθεια τους να διαφύγουν
και την κοιτάζουν κατάματα τρέμοντας

Κουρασμένοι κι ανέτοιμοι για τη μεγάλη έξοδο
εγκαταλείποντας τη θέλησή τους φεύγουν

Μια φράση μόνο αν κατάφερναν να πουν
μια μονάχα φράση, μεγάλη αποδοχή απ’ τη ζωή τους θα κέρδιζαν
μεγάλο μέρος της θα έσωζαν
μια μονάχα φράση και να την πίστευαν
σε ένα στάδιο της ζωής τους
τη φράση: καλά είναι κι έτσι!

Μεγάλο μέρος της προσπάθειάς τους θα τους εγκατέλειπε
και στο παρόν τους θα επέστρεφαν να ζήσουν
από κει που έστειλαν τον εαυτό τους να τους περιμένει
γιατί τους ξέφυγε η ζωή κι ανέβηκε σε έναν λόφο.

Γιατί για τα καλύτερα
ξεκινάς πάντα
από ένα καλά είναι κι Έτσι.

Επειδή, για να είναι καλά Αλλιώς
θα πρέπει κυρίως καλά να είναι κι Έτσι. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία