20 Ιανουαρίου 2017

Απασχόληση & Παρατήρηση





 Δεν σε καταλαβαίνουν πάντα, η αγωνία σου δεν είναι αγωνία τους, έχουν άλλη εποχή, τους απασχολεί ο εαυτός τους.
 Τους ρωτάς, με τί ασχολείστε; και πάντα ψέματα λένε, η δουλειά τους είναι μια δικαιολογία, τους απασχολεί και πέρα του οχτάωρου ο εαυτός τους, δεν τους δίνει ποτέ ρεπό, παρά μόνο στον ύπνο τους.
Διαρκώς μουρμουρίζει στ' αυτιά τους. Κάνουν περίπου εξήντα χιλιάδες σκέψεις τη μέρα. Πότε ζουν;

 Δεν υπάρχει σιωπή, παρά μόνο η ασθένεια της εσωτερικής φλυαρίας και μουρμούρας, πως θα μπορούσαμε να γνωριστούμε με τόσο εσωτερικό θόρυβο; Ο εαυτός δεν είναι μικρή υπόθεση να την ταχτοποιήσεις σε μια νύχτα. Είναι ένα πρόβλημα πολλές φορές χωρίς λύση. Απασχολεί τόσο τους μαθηματικούς όσο και τις νοικοκυρές.
 Συγνώμη, μα δεν σε βλέπουν, δεν σε ακούν, είναι τώρα απασχολημένοι, κι αυτό το τώρα μια ζωή κρατάει.
 Τους απασχολεί το ίδιο τους το σώμα, πεινά, διψά, πονά, φοβάται, αρρωσταίνει και γερνάει.

 Κανονικά, θα ήταν αληθινοί και σύμφωνοι με τον εαυτό τους, αν κάθε φορά που τους απευθυνόσουν, απαντούσαν συγνώμη, αλλά τώρα και διαρκώς απουσιάζω.
Χρειάζεται κάτι περισσότερο από γενναιοδωρία για να χαρίσεις σε έναν άνθρωπο την προσοχή σου. Ακόμα όμως κι όταν κερδίσεις την προσοχή του, το κάνεις με κάτι που εκείνον απασχολεί.

 Είναι απλώς διαρκώς απασχολημένοι με τον εαυτό τους κι έχουν πολλούς. Έναν στο παρελθόν κι έναν στο μέλλον οπωσδήποτε. Έναν να χάνουν έναν να βρίσκουν, κι οπωσδήποτε έναν να συντηρούν και να τον δείχνουν. Μεγάλη η μέριμνα, δεν τους μένει χρόνος για σένα, φροντίζουν τώρα και πάντα την εικόνα τους.

 Έχουν δυό. Μία του παρελθόντος τους που τους έχει αιχμαλωτίσει από πίσω, μια τη μελλοντική τους που τους αιχμαλωτίζει απ’ το μπρος. Μια εικόνα καίνε μια άλλη  ζωντανεύουν. Μια καταστρέφουν μια ευδοκιμούν. Τρέφουν διαρκώς και ταΐζουν την εικόνα τους όπως τρέφουν έναν λύκο. Η εικόνα τους τούς πιάνει και πιάνονται απ’ την εικόνα τους. Έχουν εικόνα για τον εαυτό τους και τους άλλους, χωρίς εικόνα η σκέψη τους δεν λειτουργεί.
 Δεν το ξέρουν, μα κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνό τους και βλέπουν στο καντράν του το όνομα της Μαρίας, ανασύρουν απ’ τη μνήμη τους την εικόνα της Μαρίας και μαζί της μιλούν. Ενώ η εικόνα της Μαρίας,  είναι μόνο η γνώμη τους για τη Μαρία, κι η Μαρία δεν μπορεί να αλλάξει στα μάτια τους αν δεν αλλάξουν τη γνώμη τους γι’ αυτήν. Κι αν δεν αλλάξει η Μαρία πρώτα στα μάτια τους δεν μπορεί η άμοιρη, να αλλάξει ούτε μέσα της άμεσα τον εαυτό της. Και για να είναι αυτοί λιγάκι καλύτερα απ’ την Μαρία την έχουν χαντακώσει. Έχουν θάψει έτσι γενεές επί γενεών ανθρώπους άνθρωποι και μέσα ιδίως σε οικογένειες, όπου οι εικόνες παραμένουν σχεδόν αποστειρωμένες στον υδράργυρο. 

 Η Μαρία ουρλιάζει γιατί της βρίσκουν διαρκώς ελαττώματα, όμως η Μαρία θέλει να τους πει: βελτιώστε την εικόνα που έχετε για μένα στο μυαλό σας κι εγώ τότε θα αλλάξω. Μα μην με κρατάτε αιχμάλωτη με αυτή τη μοίρα που μου αποδίδεται γιατί μοιραία την ακολουθώ. Επειδή ανθρωπινή ζωή μόνο μέσα στο κεφάλι των ανθρώπων υπάρχει κι από κει την κανονίζεις.

 Μα μην τους μιλάτε τώρα, είναι απασχολημένοι με τον εαυτό τους, προσπαθούν να αλλάξουν διαρκώς τη γνώμη των άλλων γι’ αυτούς, γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε οι άνθρωποι να αιχμαλωτίζουμε ο ένας τον άλλον.
 Η σκέψη μας χρειάζεται μια εικόνα για τους άλλους για να λειτουργεί, μα δεν την φτιάχνουμε με τα στοιχεία που μας δίνουν, τη φτιάχνουμε με τα στοιχεία που κεντρίζουν μέσα μας, με δικά μας στοιχεία. Φτιάχνουμε μια εικόνα για τους άλλους απ’ το δικό μας περιεχόμενο και υλικό και με την εικόνα αυτή συναλλασσόμαστε. Ενώ ο άλλος, μπορεί απλώς να είναι μακράν της εικόνας μας γι' αυτόν, ακόμα κι αν είναι σύζυγός μας.        
  
 Συναλλασσόμαστε πάντα εμείς με εμάς, ακόμα κι αν ο άλλος είναι σε απόσταση αναπνοής, ακόμα κι αν είναι τόσο κοντά που στα χέρια μας τον πιάνουμε - να νιώσουμε Από τον άλλον αδύνατο. Νιώθουμε Από εμάς, είτε μας αρέσει είτε όχι. Είτε μας είναι ευχάριστο είτε δυσάρεστο. Ο άλλος είναι εκεί, μόνο για να ανεβάσει στο μυαλό μας αυτό που νιώθουμε, το τί θα κάνουμε με αυτό δικό μας θέμα. Οϊμέ! πόσο τον κατηγορούμε και του προσάπτουμε  ευθύνες γι' αυτό που απ΄τον εαυτό μας νιώθουμε.

 Ω! Ποία απάτη και ποία αδικία! Και ποια είναι τελικά η Μαρία; Αυτή που πάντα νομίζουμε. Η καημένη η Μαρία, δεν είναι ένας άνθρωπος για όλους, μα ένας για τον καθένα μας. Η διχασμένη ανάμεσα στις απόψεις μας γι' αυτήν Μαρία. Κι η Μαρία προσπαθεί να γίνει ένας άνθρωπος για τον εαυτό της και να μας πείσει πως τελικά είναι. Μα η Μαρία είναι αδύναμη κι έρμαιο όλων μας· ταλαντεύεται ανάμεσα στις γνώμες μας γι’ αυτήν κι εκλιπαρεί για την αποδοχή μας. Μα πώς να αποδεχτούμε τη Μαρία που τη μοιράσαμε μια νύχτα στα ζάρια κι είναι τώρα ανάμεσά μας μοιρασμένη, να ζει από λίγο για τον καθένα μας και σύμφωνα με τις γνώμες μας γι' αυτήν.
                                                                                                      
 Μην τους μιλάτε τώρα, είναι απασχολημένοι με τον εαυτό τους, προσπαθούν να μας πείσουν πως υπάρχουν.
 Όμως ζωή υπάρχει πάντα, σε εκείνον το βαθμό, που δεν σε απασχολεί ο εαυτός σου. Κι αν δεν σε απασχολεί ολωσδιόλου ο εαυτός σου, μπορείς να πεις πως ζεις ολοκληρωτικά και κυριολεκτικά.

 Είναι απασχολημένοι με τον εαυτό τους και το έχουν χάσει το υπόλοιπο όλο. Ενώ η ζωή είναι μια παρατήρηση, Από τον εαυτό και προς τα έξω. 

 Δεν υπάρχει ούτε το δέντρο ούτε το πουλί, ούτε η θάλασσα κι ο ουρανός, τώρα, ετούτη την αιώνια στιγμή, που σε απασχολεί ο εαυτός σου, κι αλίμονο! αυτή η απασχόληση κρατάει χρόνια. 


 
Δημοσίευση σχολίου

Ανάταση Πτώσεως

Μη μου πέφτεις τώρα επιστράτευσε όλες τις ζωγραφιές κοντά είναι ο κήπος με τα κυπαρίσσια Λύγισε αν θες, άφησε να ...