Κατώτερος & Ανώτερος Εαυτός









... Μετά, οι γυναίκες είναι κάτι παράξενα πλάσματα. Βρίσκουν και βάζουν σε όλα μια λογική έρωτα. Έχουν μέσα τους κάτι απ’ τη διαιώνιση της ζωής που τις ξεπερνά. Κάτι στοιχεία μητρικά που τις έχουν κυριευμένες. Συχνά τις οδηγούν σε λάθη και σχεδόν πάντα δεν βρίσκουν αντίκρισμα· η γλώσσα τους είναι μυστική απ’ τους άντρες μα σε βλέπουν πιο εύκολα κάτω απ’ όλα τα πέπλα σου. Είναι κυριευμένες από διαίσθηση.

 Είναι ένα ιδιαίτερο λεπτοφυή ένστικτο που οι ίδιες δεν ξέρουν να το εξηγούν· τις καθοδηγεί όμως σαν θεία πρόνοια. Κάθε τί το τρυφερό μέσα τους με τον καιρό γίνεται σαν ατσάλι· δεν μπορούν όμως να ζήσουν χωρίς αυτά τα τρυφερά και στοργικά στοιχεία γιατί πηγάζουν απ’ την ίδια τους τη μήτρα.

 Συνήθως ζουν πάνω απ’ τον εαυτό τους·  διεκπεραιώνουν εύκολα όλες τις συναλλαγές της ζωής και κρατούν τον βαθύ εαυτό τους συχνά αμοίραστο. Λίγοι άντρες είναι ικανοί να πάρουν όσα είναι πρόθυμες και μπορούν να δώσουν, λίγοι άντρες έχουν μείνει στον κόσμο ανοιχτοί και δεκτικοί, οι άλλοι επιμένουν να θέλουν να πάρουν απ’ αυτές τα δικά τους.

 Οι γυναίκες και μόνο που είναι κάτι προσφέρουν. Οι άντρες έχουν μάθει με τον καιρό να τις υποτιμούν. Όλοι στον κόσμο μας διαρκώς κρίνονται σύμφωνα με κάτι, κανείς δεν αξίζει γι’ αυτό που είναι, η φύση έχει παραγκωνισθεί, ο ανταγωνισμός κι η σύγκριση έχουν περάσει όλα τα θετικά κι όμορφα στοιχεία σε δεύτερη μοίρα και τα πλάσματα που έχουν εσωτερικό πλούτο βρίσκονται συχνά τα πιο αδικημένα. Όλοι έχουν στο μέτωπο ένα καρτελάκι. Σημασία έχει το καρτελάκι. Το διαβάζουν σιωπηλά και το έχουν αποστηθίσει, το ξέρουν απ’ έξω, τα λόγια σου και τα χείλη σου έχουν πια τη μικρότερη σημασία.

 Σημασία δεν έχει το συμπέρασμα που φέρνεις μα το συμπέρασμα που ο άλλος βγάζει, και συχνά δεν το βγάζει απ’ τον εαυτό του αλλά είναι τυποποιημένο. Έτσι η φύση και το φυσικό χάρισμα... μία δεν μετρά, αν δεν πάρει την έγκριση της πλειοψηφίας. Ο κανόνας έχει ξεπεράσει την ομορφιά· σημασία δεν έχει πια η ομορφιά αλλά το πρότυπό της.

 Σύμφωνα με το πρότυπο κρίνεται κι η ομορφιά.
Η γυναίκα, που παραμένει εσωτερικά όμορφη, στον κόσμο μας υποφέρει. Ο άνθρωπος που έχει πράγματα να δώσει και να μοιραστεί, βρίσκεται συχνά παραγκωνισμένος κι όλοι κρατούν τον βαθύ εαυτό τους, για να τον μοιραστούν μ' έναν ή λίγους. Όλο το άλλο γίνεται μια συναναστροφή με γνώμονα το συμφέρον και το κέρδος και σαν η νύχτα πέφτει... είτε τα σκεπασμένα βάσανα σέρνουν το χορό είτε οι αποστομωμένοι πόθοι.

 Ανάλογη καταδίκη έκφρασης δεν θα βρεις όσους αιώνες πίσω κι αν γυρίσεις. Θα πρέπει να πας στον μεσαίωνα και πάλι θα βρεις μια διαφορετική καταδίκη έκφρασης, που αφορά περισσότερο την προοδευτική άποψη κι όχι το μοίρασμα και τη σχέση. Κι αν προχωρήσεις πιο πίσω, θα βρεις πιο ελεύθερο τον άνθρωπο συναισθηματικά, πιο κοντά στη φύση, πιο κοντά στον εαυτό του και την καρδιά του.

 Ο σημερινός άνθρωπος έχει υποπέσει σ’ ένα τεχνολογικό πρωτογονισμό κι η γυναίκα, που είναι ο φορέας της ζωής, πρώτη υποφέρει. Έχει κρατήσει μόνο λίγο χώρο για λουλούδια κι αρώματα, το υπόλοιπο το έχει και σ’ αυτήν κυριέψει ο δαίμονας του κέρδους και της επιτυχίας, της αναγνώρισης, που βαθύτερα σημαίνει προσπαθώ ν' αναγνωρίσω τον εαυτό μου, γιατί δεν ξέρω πια ποιος είμαι, λόγο της μετάλλαξής μου, από φυσικό ον κι ανθρώπινο πλάσμα, σε μπαταρία και λειτουργικότητα. Κι από αισθαντικότητα που γεννήθηκα σε μηχανικότητα της σκέψης, που προσπαθεί στο βάθος να με διαγράψει, κι όλα αυτά που κάνω στην επιφάνειά μου προσπαθούν να με σβήσουν και να με κάνουν να ξεχάσω το βάθος μου, που διαρκώς επαναστατεί κραυγάζοντας. Και νιώθω, μια απίστευτη έλξη κάτι να με θέλει πίσω, που μ' ανεβάζει με το σταγονόμετρο και με κατεβάζει με το ασανσέρ.
 Η φύση μου διαρκώς με καλεί, λέει ο άνθρωπος, μα χωρίστηκα πια στα δύο και το ένα μέρος μου συγκρούεται με το άλλο - κρατώ τη φύση μου για γλέντι κι όλο το άλλο πέρασε στον καταναγκασμό.

 Έτσι η γυναίκα, στη σημερινή κοινωνία μας, προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατηθεί απ’ το παιδί· αυτό ακόμα την εξηγεί ποια είναι σε γλώσσα μυστική κι αισθαντική. Όλο το άλλο περιβάλλον την κάνει να χαθεί απ’ τον εαυτό της, όλο το άλλο περιβάλλον τής είναι άγνωστο. Καταλαβαίνει όμως το παιδί και καταλαβαίνει απ’ αυτό και τον άντρα με τη μητρική της γλώσσα.

  Όμως ο άντρας έχει χαθεί περισσότερο απ’ τον εαυτό του απ’ ότι αυτή, γιατί δεν είχε ένα παιδί να τον κρατήσει σε επαφή με τον αληθινό εαυτό του. Εκείνος εξόκειλε σχεδόν ολοκληρωτικά στις υποθέσεις του κι η δεύτερη ζωή, που όλους τους βρίσκει με την ενηλικίωση, σχεδόν τρύπωσε στο αίμα του κι έγινε η μία και μοναδική ζωή του.
 Ο βαθύς εαυτός του άντρα γέμισε με περισσότερο σκοτάδι, γιατί δεν έχει την άμεση επαφή με το φως ενός παιδιού, που η γυναίκα πάντα έχει. Κι ο άντρας, έχει απομακρυνθεί περισσότερο απ’ την αγάπη του, μαζί με όλα τα κληρονομικά του μαρτύρια και βάσανα, που τον θέλουν ν’ απέχει απ' όλα τα ζωτικά όμορφα αισθήματα, που οι αιώνες τα βάπτισαν αδυναμίες.

 Κι ενώ η γυναίκα είναι ικανή ακόμα για συμπόνια… ο άντρας σπάνια την ξέρει. Κι όλα αυτά τα στοιχεία, τ’ ανθισμένα στοιχεία, σπάνια πέφτουν μέσα σ’ έναν έρωτα και δεν τα συμπεριλαμβάνει στα δικαιώματά του. Έτσι ο έρωτας είναι ο πλέον αδικημένος στις μέρες μας κι αφορά κυρίως τον κατώτερο εαυτό, τον μισό και σκοτεινό. Ενώ ο άλλος μισός, ο ανώτερος και λαμπερός εαυτός, συχνά παίρνει όλη την προκατάληψη που ο άλλος μισός κρύβει.

 Όλο το ανθρώπινο πρόβλημα εξηγείται με μια ικανή ματιά, να δεις τον άνθρωπο όπως είναι και να του κατατάξεις τα στοιχεία του σε δύο ισομερή μέρη. Τότε θα διακρίνει κι ο πλέον αδαής - με την προϋπόθεση αυτό το μοίρασμα να το κατανοεί απ’ τον εαυτό του κάποιος - όλα τ' ανθρώπινα προβλήματα. Τότε θα τα διακρίνει στον μισό κατώτερο εαυτό. Στον αρνητικό, άλλοι τον λένε μαύρο, άλλοι κακή δόνηση, άλλοι κακιά ενέργεια, άλλοι διάβολο και σατανά, άλλοι σωματικό εαυτό και τον ανώτερο εαυτό πνευματικό.
 Μα όπως κι αν το πεις το μισό μας, σ’ εκείνο βρίσκει κανείς πάντα το μαράζι όλων των εθνών, τους φόβους, τις ανάγκες, την πονηρία, τον πόνο, τη δυστυχία κι όλα τα βάσανα.
 Ο άλλος μισός, ο ανώτερος εαυτός μας, έχει τις ρίζες του στην κοιλάδα των βασιλέων. Η χάρη του είναι η εμπιστοσύνη κι η ανιδιοτελείς αγάπη. Ο άλλος μισός γνωρίζει μόνο την αγάπη με όρους.

 Η γυναίκα, λόγο του χρυσού παιδιού, δεν μπορεί να ρίξει εύκολα τη γέφυρα ανάμεσα στο κατώτερο κι ανώτερο εαυτό της· κρατά πάντα τη δίοδο ανοιχτή και περνά πιο εύκολα, από τον έναν στον άλλο εαυτό της - απ’ τον χρηστικό στον απολαυστικό. Του άντρα, του λείπει περισσότερο το σύνθημα που ανοίγει την πύλη του παραδείσου, δεν μπορεί τόσο εύκολα να κατέβει στην κοιλάδα με τις οπτασίες, το συναίσθημα γι’ αυτόν είναι περισσότερο μπελάς και λιγότερο ζωτικότητα κι αισθαντικότητα και δεν μπορεί εύκολα ν’ ανοίξει τις πύλες του μετώπου του.

 Το ζώο μέσα του, εξαγριώνεται τελικά απ’ τα δεσμά του και τον κυριεύουν πάθη ασυλλόγιστα. Ξεσπά το πάθος του στο σώμα της γυναίκας, προσπαθώντας ν' ανοίξει μέσα απ’ αυτή δρόμο να φτάσει στον ανώτερο εαυτό του. Κι αν προσέξεις, συχνά δεν κάνει έρωτα σε μια γυναίκα, αλλά με την κίνηση του έρωτα τη χτυπά. 
 Μυστικά θέλει να την απελευθερώσει και το κάνει άγρια· την απελευθερώνει τελικά μέσα απ’ τον οργασμό της, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια σύντομη γεύση ελευθερίας.
 Μα όσες τέτοιες γεύσεις και να πάρει ένας άνθρωπος μια καθολική ελευθερία δεν κάνουν. Κρατούν όμως έναν άνθρωπο στη ζωή κι επαναλαμβάνονται συχνά, χωρίς όμως οι οργασμοί να θυμίζουν την ξεχασμένη ψυχολογική ελευθερία - εκτός κι αν κανείς προχωρά προς αυτή με γνώση και μέθοδο.

 Ο κατώτερος εαυτός παίρνει μια γεύση του ανώτερου εαυτού μέσα από τον οργασμό -  γι’ αυτό τόση φασαρία στον κόσμο μας με τον οργασμό. Ο ανώτερος εαυτός όμως, εδραιώνεται και ζει στον οργασμό, δεν παλεύει και δεν τυραννιέται να φτάσει σ’ αυτόν και δεν μηχανεύεται τρόπους. 
 Του κατώτερου εαυτού η ενέργεια, είναι εγκλωβισμένη πίσω απ’ το μέτωπο του ανθρώπου, και κάθε τόσο αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια τον πονά, τον θλίβει, ανακυκλώνεται διαρκώς, τον ρίχνει σε αδιέξοδο κι αναζητά διέξοδο, συχνά  μέσα από έναν οργασμό.  
 Καθώς φορτίζει αρνητικά έναν άνθρωπο, αποχτά βάρος και χτυπά στα τυφλά, θέλει ν’ ανοίξει όλα τα μέτωπα κι η ψυχή ελεύθερη να πετάξει. Όλη αυτή η συνθήκη, μέσα στην οποία ζει ο κατώτερος εαυτός, έχει στρεβλώσει τον έρωτα σε άπειρο βαθμό και του έχει δώσει χαρακτηριστικά που δεν έχει.

  Το ανθρώπινο αγκάθι είναι ριζωμένο βαθιά κι η ανθρώπινη φύση, λίγο νοιάζεται για όσα την ανθρώπινη σκέψη απασχολούν. Φύση και σκέψη ζουν μέσα στον ίδιο άνθρωπο χωριστά. Ο άνθρωπος ταυτίζεται με τη σκέψη του και νομίζει είναι αυτό, κι είναι αυτό για όσο παραμένει ταυτισμένος με τη σκέψη του, επειδή η σκέψη παίρνει στην κατοχή της το αίσθημα. Όμως ο ανώτερος εαυτός είναι μόνο η ανθρώπινη παρουσία και το αίσθημα, το τόσο σημαντικό για τη ζωή του κατώτερου εαυτού, για τον ανώτερο εαυτό είναι μόνο ένα ελαφρύ παιγνίδισμα κι ανέμισμα ανέμου στο στήθος του· όχι κάτι κυρίαρχο και καθοριστικό. Είναι μόνο ένα αεράκι κι όχι ένα κύμα τρομαχτικό, είναι μόνο ένα άρωμα σε ανοιχτό μπουκαλάκι κι όχι ένας σφραγισμένος κόσμος σε κονσέρβα ζωή.

 Τη γυναίκα, ακόμα κι αν της λείπει η μεγάλη επίγνωση, περνά πιο εύκολα στη ζωή της παρουσίας και του ανώτερου εαυτού. Κι υποψιάζομαι, έχω σοβαρές ενδείξεις γι' αυτό, μα και αποδείξεις, πως ο επόμενος πολιτισμός θα ανήκει στη γυναίκα. Αυτή θα πάρει το σκήπτρο του και θα εδραιώσει στη γη τη ζωή του ανώτερου εαυτού. Αρκεί να μην το παρακάνει με τη σειρά της και φτιάξει τον άνδρα μόνο ένα εργαλείο της κι υποχείριό της.

  Κάτι τέτοιο φαντάζομαι κατάλαβαν οι φιλόσοφοι ανά τους αιώνες και προσπάθησαν να κρατήσουν σε δεύτερη μοίρα τη γυναίκα. Τη φοβήθηκαν, λόγο της τάσης της ν' αγγίζει ευκολότερα τον ανώτερο εαυτό της. Γιατί ο άντρας, καθώς χάνει εύκολα το παιγνίδι και την επαφή του με τον ανώτερο εαυτό του, μένει ολοένα και περισσότερο πίσω κι η γυναίκα προβάλει νικήτρια μέσα από τον εαυτό της και τη φύση της. Και γιατί, δεν υπάρχει άλλο μέλλον για τον άνθρωπο κι άλλη ελπίδα για τον πολιτισμό του, παρά να περάσει αργά και σταθερά, ολοένα και μεγαλύτερο μέρος κόσμου, στη ζωή του ανωτέρου εαυτού. Μια ζωή στερημένη από βία και πόλεμο. Μια ζωή πηγαίας ευτυχίας κι όχι παροδικής με λόγους και αγωνιώδες κυνήγι ύλης. Μια ζωή κρυσταλλικής ηδονής κι όχι οδύνης.  

 Γιατί αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, η βία και ο πόλεμος, είναι βασικά γνωρίσματα του κατώτερου εαυτού. Επειδή αυτές οι δύο ζωές, του κατώτερου κι ανώτερου εαυτού, είναι με σαφήνεια μέσα στον άνθρωπο διαχωρισμένες και τις καθορίζουν διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης όλων των υποθέσεών του, αλλά και διαφορετικοί τρόποι δράσης κι αντίδρασης. Ουσιαστικά είναι δύο ξεκάθαροι και διαφορετικοί τρόποι σκέψης και κατ επέκταση ζωής... μέσα στον ίδιο άνθρωπο. Που σταδιακά ο άνθρωπος περνά απ΄τη μία ζωή του στην άλλη κι αφήνει την πρώτη ζωή του πίσω του. Ενώ μπορεί, για ένα μεγάλο διάστημα, να ζει ταυτόχρονα και τις δύο ζωές του, πότε με στοιχεία και φροντίζοντας τον κατώτερο εαυτό του και πότε Προχωρώντας βαθύτερα στο ανώτερο εαυτό του και εδραιώνοντας αυτόν, ολοένα και περισσότερο στην ύπαρξή του.
  
 Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σε κάθε άνθρωπο. Ο ένας αγγίζει το επίπεδο του Βούδα και του Χριστού κι ο άλλος μιας σαύρας. Κι η σαύρα θέλει τάισμα και το πνεύμα την τροφή του.

  Προσωπικά, είμαι πεπεισμένος, πως ο επόμενος πολιτισμός θα έχει για σημαία του τη γυναίκα κι αυτό εξαιτίας και μόνο της άμεσης επαφής της με το παιδί.

 Με λίγα λόγια, τ’ αγέννητα παιδιά θα μας σώσουν. Και με ακόμα λιγότερα η μήτρα θα μας σώσει. Αυτή η ίδια μήτρα που μας φέρνει στη ζωή θα φροντίσει να μην χαθούμε. Γιατί ο επόμενος πόλεμος, θα είναι ένας πόλεμος μεταξύ αρώματος και βίας. Και προσωπικά, είμαι απόλυτα πεπεισμένος, πως το άρωμα θα νικήσει τη βία. Γιατί μέσα σε κάθε άνθρωπο, το άρωμά του την ίδια του τη βία νικά και το ίδιο του το καλό νικά το κακό του. 
 Που ουσιαστικά σημαίνει, το ίδιο του το καλό για τον ίδιο, να νικά το ίδιο του το κακό για τον ίδιο. Πόσο λογικό να είναι να μην νικά?





Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία