11 Φεβρουαρίου 2017

Η Φωνούλα












- Τι ήθελες να πεις στον κόσμο;

- Δεν ξέρω πάντα, νομίζω όμως πως τις περισσότερες φορές τίποτα δικό μου δεν λέω στον κόσμο. Θαρρώ πως έχω χάσει τη φωνούλα μου, κι ακόμα θαρρώ πώς δεν την έχω βρει.

- Δεν σε καταλαβαίνω.

- Κοίτα, μια μέρα έβαλα στον εαυτό μου τις φωνές και τότε μου μίλησε, με μια φωνούλα, όμως πνιγμένη στα δάκρυα. Πιάστηκα όμως απ’ αυτή τη φωνούλα σαν τη μοναδική ελπίδα μου κι από τότε, ξέρω τι πάει να πει έχω χάσει τη φωνή μου, ή δεν έχω βρει ακόμα τη φωνή μου.

- Μα τη φωνή σου δεν θέλεις να την πεις, να την βροντοφωνάξεις στον κόσμο, να την μοιραστείς;

- Κοίτα, δεν ξέρω αν πράγματι θέλουμε κάτι τέτοιο, ούτε αν το χρειαζόμαστε και το έχουμε ανάγκη, μάλλον εσύ μιλάς για μια άποψη, γνώμη ή θέση. Όμως συνήθως η φωνούλα μας, η φωνή μας, είναι ένα πολύ συνεσταλμένο πλάσμα. Όσοι βρήκαν τη φωνή τους, τούς αρκούσε να τη γράφουν σε μια γωνιά, κάποια νύχτα κι αυτό όταν εκείνη τους μιλούσε. Η φωνή μας, η φωνούλα μας, θα έλεγες πως ακόμα είναι ντροπαλή και σεμνή, έστω κι αν εμείς έχουμε ξεπεράσει όλες τις ντροπές κι όλες τις σεμνότητές μας. Μπορεί να βρει τη φωνή της μια πόρνη και να μείνει άναυδη, καθώς θα διαπιστώνει πως η φωνή της, η ίδια η φωνή της, είναι παρθένα. Σου μιλώ τώρα για ένα σκίρτημα πάνω στο νερό, είναι πολύ αιθέριο πράγμα, είναι ασύλληπτο, δεν το πιάνεις.

- Θέλεις να πεις πως συνήθως δεν μιλούμε με τη φωνή μας;

- Όχι συνήθως, αλλά οπωσδήποτε δεν μιλούμε με τη φωνή μας. Η φωνή μας δεν μας φτάνει, παρά μόνο ίσως κάποιες στιγμές μέσα στην απέραντη σιωπή κι ησυχία. Ξέρεις πόσο βαθιά έχει κρυφτεί η φωνούλα μας; ξέρεις πόσα στρώματα πάγου την έχουν σκεπάσει; ξέρεις τί λύτρωση είναι να τη βρεις και να σου μιλήσει; Αυτό θα έλεγες πως είναι όλο το ζητούμενο. Σου έχει μιλήσει ποτέ ο εαυτός σου; μα να το ξέρεις ξεκάθαρα πως σου μιλά χωρίς τη δική σου παρέμβαση. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως τον ελευθέρωσες, κάτι τέτοιο θα σήμαινε ελευθερία. Το έχεις γευθεί αυτό το φρούτο;

- Σκέφτομαι όσα μου λες, υπάρχει πολύς θόρυβος μέσα στο κεφάλι μου, αν κάτι απ’ αυτόν τον θόρυβο είναι η φωνούλα μου δεν μπορώ να το ξέρω.

- Κάτω απ’ όλον αυτόν το θόρυβο είναι σκεπασμένη η φωνούλα μας. Είναι κάτω απ’ τη φωνή της μάνας μας, κάτω απ’ τη φωνή του πατέρα μας, κάτω απ’ τη φωνή όλων των προγόνων μας, κάτω απ’ τη φωνή – την κραυγή μάλλον – της ανθρωπότητας κι όλου του κόσμου. Δεν μοιάζει όλο αυτό σαν την καταδίκη ενός παιδιού; λιγότερο ακόμα από παιδί, αλλά σαν την καταδίκη ενός βρέφους. 
 Όταν σε φτάσει η φωνούλα σου σε φτάνει και μια γλύκα απ’ την ψυχή σου, η γλύκα σου. Και να σου πω κάτι… τι αξίζουν όλα τα λόγια του κόσμου, όλα τα βιβλία του κι όλη η γνώση του μπροστά στη φωνούλα σου; φράγκο δεν αξίζουν. Γι' αυτό, αν βρεις τη φωνούλα σου, τρέμεις μη τη χάσεις, είναι σαν να ήρθαμε σ' επαφή με κάτι πολύ ανώτερό μας. Είμαι τώρα βέβαιος, πως το βρέφος που υπήρξαμε, είναι κατά πολύ ανώτερό μας. Κι είμαι επίσης βέβαιος, πως αυτός είναι ο στόχος μας.  Ό,τι ονειρευόμαστε είναι ένα βρέφος με επίγνωση.

 Γι’ αυτό τη φωνούλα τους, αν τη βρίσκουν κάποτε, περισσότερο τη διαφυλάττουν. Είναι μια φωνούλα, που ποτέ δεν έφτασε καμία μόλυνση εκεί, τίποτα δεν την άγγιξε, τίποτα δεν τη μαγάρισε, είναι ό,τι πιο παρθένο ακόμα υπάρχει μέσα μας, ακόμα κι αν εμείς έχουμε κυλιστεί σε απίθανους βούρκους. Μπορείς να υποψιαστείς για τί σου μιλώ; Για ένα κρίνο μέσα στ' αγκάθια, για ένα Ρόδο μέσα στη σαπίλα, για το ολόλευκο μέσα στο κατάμαυρο που ξεχωρίζει, για ένα σπίρτο χρυσό μέσα σε σκουριασμένα δάση.

- Με αυτή τη φωνούλα νομίζω θα γράφεται η ποίηση.

 - Κοίτα, η φωνούλα γράφει, όχι σε όλους μα σε κάποιους γράφει, αν γράφει ποίηση τότε πιθανόν να είσαι ποιητής, όμως δεν μπορείς να το κρίνεις, και θα έλεγες πως περνά από ένα σημείο του εγκεφάλου που δεν έχεις πρόσβαση. Η φωνούλα γράφει, αν γράφει ποίηση το διαβάζεις εκατέρωθεν και το διαπιστώνεις. Αν δεν είναι ποίηση αλλά κάτι άλλο… το αφήνεις  όπως είναι. Δεν θα το πεις εσύ, η φωνούλα θα το πει, ούτε θα το πει, να το ξέρεις, μόνο θα το δείξει. Αν είσαι ποιητής, θα διαβάσεις αυτό που έγραψε η φωνούλα σου και εκατέρωθεν θα πεις: Α,λες να είμαι ποιητής; και πάλι ερωτηματικό θα βάλεις. Πιο μπροστά όμως να το πεις εσύ απ΄τη φωνούλα σου άκυρο είναι.   
Δεν μπορείς να είσαι ποιητής με την θέλησή σου.

 Όμως αυτό που γράφει η φωνούλα, δεν μπορεί παρά να είναι κάτι σημαντικό, πυκνό, ατόφιο κι ουσιώδεις. Δεν χρειάζεται να το πειράξεις, ήρθε μέσα απ’ την πηγή, την μαγική πηγή. Κι έχεις μεγάλους ενδοιασμούς, αυτό το τόσο δικό σου, το τόσο λίγο που είναι το περισσότερο, να το μοιραστείς. Αν το χτυπήσουν, αν το πατήσουν με τα πόδια τους ή το μαχαιρώσουν, σαν να σε σφάζουν πονάς.

- Μα το άλλο, εκείνο που όλοι προβάλουμε κατά κόρον προς τα έξω, τι είναι;

- Εκείνο είναι όλο προσπάθεια, εκείνο το λες και καλά κάνεις που το λες, είναι όλο ξεσκέπασμα, χωρίς να φύγει εκείνο το στρώμα του πάγου και της φωτιάς, δεν σε φτάνει η φωνούλα σου. Καλά κάνεις και το λες, από κείνο μαθαίνεις τον εαυτό σου, εκείνο το παίρνει ο αέρας, δεν μένει, μα το άλλο είναι σκέτος άνεμος και δεν μπορείς να το κρατήσεις. Όμως η φωνούλα σου αγαπητέ μου, είναι ένα κόσμημα μέσα στην μεγάλη σου σιωπή, είναι σαν μια χορδή που την αγγίζεις και βγάζει ήχους. Με πιάνεις; Δεν είναι εύκολο να εκθέσεις ένα βρέφος. 

 - Παλιά, τα βρέφη τα έβαζαν σ' ένα πανέρι και τ' άφηναν έκθετα έξω από μια εκκλησιά. Ένας καλός χριστιανός τότε τα έπαιρνε σπίτι του και τα φρόντιζε σαν παιδιά του.

- Εγώ σκέφτωμαι τους γονείς εκείνων των βρεφών, που αναγκάζονταν να τ' αφήσουν έκθετα, κι είμαι βέβαιος πως άφηναν σ' εκείνο το πανέρι, ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς τους και της σάρκας τους. Γιατί αγαπητέ μου, η κατάσταση που σου περιγράφω, δεν απέχει, είτε για άντρα πρόκειται, είτε για γυναίκα, από τον καημό μιας μάνας. Γιατί είμαστε όλοι θηλυκοί, κι οι άντρες γεννούν.  

  Ξέρεις γιατί δεν μπορείς να πεις εσύ πως είσαι ποιητής αλλά μόνο η φωνούλα μπορεί να στο πει; και ξέρεις γιατί δεν μπορείς να πεις τ' οτιδήποτε πως είσαι εσύ; γιατί τη φωνούλα δεν μπορείς να την τραβήξεις, η φωνούλα σε φτάνει. Ό,τι λοιπόν είσαι, δεν θα το πεις εσύ, μα και κανείς άλλος, μόνο η φωνούλα θα στο πει, μόνο αυτή μπορεί να ξέρει, κι αφού στο πει εσύ θα προχωρήσεις κοντά της. Αυτό ήταν, ολοκληρώθηκες! 
Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...