15 Φεβρουαρίου 2017

Η Αβάσταχτη Μοναξιά του Τσάρλι






 ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ

 - Έπληττα μια μέρα θανάσιμα και κατέβηκα στην αγορά για μερικά ψώνια. Όχι πως χρειαζόμουν κάτι αλλά μόνο για να ξοδέψω μερικά απ’ τα λεφτά του Φ. Μου δίνει αρκετά και τα μαζεύω, δεν ξέρω τι να κάνω και συχνά με μαλώνει που δεν επωφελούμαι αρκετά απ’ το γάμο μας. 
 Προχωρούσα στην κεντρική λεωφόρο της πόλης μας, ξέρεις, στην οδό Τ. εκεί που είναι τα μαγαζιά και χάζευα τις βιτρίνες. Όταν τον είδα να έχει πατήσει το ένα του πόδι σ’ ένα παγκάκι και να γυαλίζει το παπούτσι του. Δεν ξέρω για πιο λόγο μου έκανε τόση εντύπωση αλλά ήταν ντυμένος σαν άρχοντας, φορούσε μια μπεζ καπαρντίνα, το ωραίο του σώμα, η ωραία του κορμοστασιά,  ήταν λυγισμένη πάνω απ’ το πόδι του και γυάλιζε το παπούτσι του με μια ανησυχία, ενώ γύρω του όλοι πήγαιναν βιαστικοί στις δουλειές τους. 
 Θαρρώ ξεχώριζε μέσα σ' ένα σμήνος νεκρών ανθρώπων που περπατούσαν σαν υπνωτισμένοι. Τα μακριά μαλλιά του κυμάτιζαν στο αεράκι και μου έμοιασε βγαλμένος μέσα από μια άλλη ιστορία κι όχι αυτή του κόσμου μας. Ένιωσα μια παρόρμηση να πάω κοντά του και να τον ρωτήσω, απλώς να τον ρωτήσω, χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Ήθελα μόνο ν' ακούσω τη φωνή του, θαρρώ κάτι τέτοιο θα διέψευδε ή θα επαλήθευε όσα σκεφτόμουν εκείνη την ώρα. Αν ήταν μια φωνή συνηθισμένη θα έλεγα πως έκανα λάθος, όμως ένιωθα έναν δισταγμό πως ίσως δεν ήταν μια φωνή συνηθισμένη. 

 Προσπαθώντας να νικήσω αυτόν τον δισταγμό κι έναν φόβο μου, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα να στέκομαι μπροστά του και τον είδα να περιμένει να διατυπώσω την ερώτησή μου. Για λίγο τα έχασα και μου ήρθε να το βάλω στα πόδια, να τρέξω, ήταν όμως αργά και σκέφτηκα μια ερώτηση, κάτι άσχετο, δεν θυμάμαι. Νομίζω όλο αυτό το έπλασα για να με κοιτάξει και με κοίταξε. Τσάρλι, τότε ένιωσα να υπάρχω, το έχεις νιώσει έτσι κάποια φορά;

 - Να σε κοιτούν και να υπάρχεις. Ναι, νομίζω πολλές φορές, άλλωστε δεν νομίζω να υπάρχει άλλος τρόπος να υπάρχεις παρά εκείνος του να σε κοιτούν. Θαρρώ, αυτό και μόνο το κίνητρο με κατάντησε εκκεντρικό.

- Να υπάρχεις όμως μ’ έναν άλλο τρόπο Τσάρλι, σ’ αυτόν τον άλλο τρόπο αναφέρομαι. Γιατί με κάποιο τρόπο υπάρχουμε, όμως δεν μπορείς να πεις πως πάντα μάς είναι ευχάριστος κι αρεστός. Όμως το να υπάρχουμε συγκεκριμένα για κάποιον και να έχουμε μια κορυφαία σημασία στη ζωή του… αυτό μας κάνει να υπάρχουμε, πολλές φορές, με τον τρόπο που θέλουμε κι ονειρευόμαστε. Έτσι μ' έκανε να νιώσω ο άνθρωπος αυτός, ήταν… πώς να το πω… όπως με κάνουν να νιώθω τα παιδιά μου για αυτά…  αλλά πιο προσωπικό κι αφορούσε μόνο εμένα, αν κι από εκείνον έρχονταν το ερέθισμα. Ήταν σημαντικό Τσάρλι, μου έδινε μεγάλη αξία και μ' έκανε να νιώθω γυναίκα. Μετά, ο τρόπος που μου μίλησε, η συμπεριφορά του, όλα σε αυτόν με αξίωναν, μου μιλούσε σαν να μιλά σ' ένα διαμάντι και με έκανε να χάνω μια διάθεση σκουπιδιού που είχα πολλές φορές για τον εαυτό μου. Ποτέ δεν ένιωσα έτσι για τον άντρα μου, με κάνει να νιώθω βέβαια χρήσιμη, αλλά αυτό δεν απέχει πολύ από ένα εργαλείο. Για τον Φ. είμαι ένα εργαλείο Τσάρλι, καλογυαλισμένο αλλά εργαλείο. Τον φροντίζει, φροντίζει τα παιδιά, μαγειρεύει, τον συνοδεύει στις δεξιώσεις, τον αγκαλιάζει τις νύχτες όταν ξυπνούν οι φόβοι του, τον νανουρίζει, του φροντίζει τα τραύματα του και θα έλεγες, πως δεν είμαι μόνο ένα εργαλείο γι’ αυτόν αλλά ένα πολύ μηχάνημα, που αν χαλάσει κάποια μέρα του ξεκουρδίζει τη ζωή του και το πρώτο που σκέφτεται είναι να το πάει στο μάστορα γιατί του αποσυντονίζει την τόσο συντονισμένη ζωή του.

 Ωραία ζωή, δεν λέω, αλλά ζωή για να το σκας Τσάρλι και τα κατάλαβα όλα αυτά, αφού μπόρεσα να τ' αφήσω λιγάκι πίσω μου και να πάρω μια απόσταση, να τα κοιτάξω λιγάκι από μακριά. Τώρα ξέρω τι ήλπιζα Τσάρλι, αυτή την απόσταση απ’ τη ζωή μου ήλπιζα, αυτή την υπέρβαση, τώρα ξέρω πως είναι να ζει κανείς.

- Μήπως όμως υπάρχει κάποιος φόβος, πως αυτό το όμορφο που ζεις θα χρειαστεί να το πληρώσεις;

- Υπάρχει κάποιος φόβος όμως προσπαθώ να μην τον σκέφτομαι.

- Μήπως γι' αυτό το λόγο μόνο επαληθεύονται οι φόβοι μας;

- Δεν ξέρω Τσάρλι, όμως δεν θέλω να χαλάει τίποτα αυτή τη στιγμή αυτό που ζω, αν κι έχω την αίσθηση πολλές φορές πως κάτι άλλο πάντα απ’ αυτό που ζούμε έρχεται βαθιά από μέσα μας και μας φτάνει, ένα άλλο κύμα κι έτσι μόνο ξεσκεπαζόμαστε. Μα εγώ έμεινα καιρό σκεπασμένη απ’ το κύμα του γάμου μου μέχρι που τα νερά έγιναν μαύρα και με έπνιξαν Τσάρλι.

- Συνέχισε την ιστορία όμως, λατρεύω αυτές τις ιστορίες.

- Ο κόσμος περνούσε δίπλα μας και πολλές φορές μας σκουντούσε, τ' αυτοκίνητα κορνάριζαν στην λεωφόρο, τα φρένα των λεωφορείων στρίγκλιζαν και καθόμασταν εκεί στην άκρη του πεζοδρομίου να κοιταζόμαστε. Μέχρι που πήρε την απόφαση και είπε: δεν σε ακούω, έλα μαζί μου αν θέλεις, και χωρίς να με ρωτήσει με άρπαξε απ’ το χέρι και με οδήγησε σ’ ένα καφέ. Δεν ξέρω για ποιο λόγο αλλά δεν ήθελα ν' αντισταθώ, ήθελα να χάσω κι όση αντίσταση είχα, αυτή η αντίσταση νομίζω μας σκοτώνει. Είπα μέσα μου ακολούθα, αφού μόνη σου σκατά τα έκανες κι ακολούθησα. 

 Καθόμασταν απέναντι στο καφέ όταν είπε: ωραία, εδώ μπορούμε να μιλήσουμε με την ησυχία μας. Τότε διαμαρτυρήθηκα και προσπάθησα να είναι έντονα. Γιατί μ' έφερες εδώ; είπα. Γιατί με τράβηξες με το ζόρι; άφησέ με να φύγω. Με κοίταξε και είπε: Μα δεν σε κρατώ. Ξεχνάς πως εσύ μ' έφερες εδώ κι όχι εγώ, εσύ με τράβηξες με την ομορφιά σου, αν θέλεις φύγε αλλά θα με πάρεις μαζί σου.

 Ήμουνα ακόμα σ' ένταση και καθόμουν στην άκρη της καρέκλας. Δεν ήξερα τι να κάνω όμως ο εγκέφαλος δεν έδινε καμία εντολή, ήμουν μόνο η μισή εκεί κι άλλη μισή, γνώριζε πως αν εκείνη τη στιγμή έφευγε πού θα πήγαινε. Θα γύριζε απλώς στη ζωή που απ’ αυτήν πάλευε να ξεφύγει.
  
 Καταλαβαίνεις πως ήταν κρίσιμη στιγμή και μόνο ο εγωισμός κι η θέλησή μου θα μπορούσαν να με διώξουν. Τότε είπα στον εαυτό μου μείνε, μάλιστα του είπα: μείνε ηλίθια! που θα πας; που θα γυρίσεις; στο μαύρο πέλαγος της θλίψης σου; σου δίνεται μια ευκαιρία στη ζωή, αυτή εδώ, ακριβώς αυτή τη στιγμή είναι η ευκαιρία σου κι είπα τότε: πάρε το ρίσκο μαλακισμένη! Συγνώμη Τσάρλι που μιλώ έτσι αλλά σου μιλώ τη γλώσσα της ειλικρίνειας που καμιά φορά μιλούμε στον εαυτό μας και δεν θέλω να την κρατώ πάντα για μένα.
 Καθώς έλεγα αυτά το αποφάσιζα. Εντάξει, είπα τότε, θα μείνω για λίγο, για έναν καφέ τουλάχιστον. Ποιος είσαι; πως ονομάζεσαι και τι δουλειά κάνεις;

 Αυτός φώναξε τη σερβιτόρα κι έβγαλε τα τσιγάρα του. Ωραία, είπε, ας χαλαρώσουμε λοιπόν, δεν είναι άσχημα να είμαστε μαζί, αν και καταλαβαίνεις πως αυτό είναι ένα τίποτα. Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς λέγοντας τίποτα, είπα.
 Θέλω να πω, πως δεν είναι κάτι και δεν χρειάζεται ν' ανησυχούμε γι' αυτό. Είναι μόνο ανθρώπινη παρέα που μας χαρίζει το ενδιαφέρον της, είναι κάτι άλλο;
 Όχι, απάντησα, οπωσδήποτε τίποτα άλλο και με καθησυχάζει ο τρόπος που το βλέπεις. Το βλέπω ως τίποτα, αυτή είναι η ανθρώπινη βάση μας, ξεκινούμε πάντα από ένα τίποτα και πάνω στο τίποτα χτίζουμε με τον σκοπό μας, ό,τι δεν είναι εξαρχής τίποτα είναι προκατάληψη.  Έχεις εσύ κάποιο σκοπό για μένα; επειδή εγώ για σένα δεν έχω κανέναν απολύτως σκοπό, ό,τι δημιουργηθεί θα δημιουργηθεί τώρα, από παρθένα βάση.
  
 Δεν έχω κανέναν απολύτως σκοπό για σένα, είπα κάπως πειραγμένη, ό,τι σκέψεις έχω είναι για τη ζωή μου. Τότε είπε: μήπως έχεις κάποια θέση στην καρδιά σου για μένα; Με ξάφνιασε η ερώτησή του και θέλησα να κερδίσω χρόνο. Τι εννοείς; είπα.
 Μήπως έχεις κάποια θέση στην καρδιά σου για κάποιον; Τότε σάστισα. Δεν ξέρω, ομολόγησα, πως το γνωρίζει κανείς αν έχει κάποια θέση στην καρδιά του για κάποιον;  Απ’ τη νύχτα του, απάντησε, τη θέση που βρίσκουν οι άλλοι στην καρδιά μας εμείς την έχουμε ετοιμάσει.

  Είχα χαλαρώσει αρκετά κι έπινα τον καφέ μου, νομίζω έχω μια τέτοια θέση στην καρδιά μου, του είπα, που την ετοίμασε  άθελά μου ο εαυτός μου κάποιες δύσκολες νύχτες μου, όμως είναι περίπλοκο το ζήτημα, αυτή η θέση έχει απαιτήσεις, δεν ταιριάζουν όλοι σ’ αυτή τη θέση, άλλος περισσεύει άλλος λιγοστεύει. Συχνά αυτή η θέση ζητά να έρθει να καθίσει κάποιος ακριβώς, είναι μια περίεργη θέση, συχνά πιάνεται από λεπτομέρειες. Είναι μια θέση τόσο του νου, όσο της ψυχής και του σώματος, τουλάχιστον σ’ εμένα.

 Είχα αρχίσει να ξεθαρρεύω και θυμώνουν αρκετά απ’ τα λόγια σου Τσάρλι, του είπα τότε με κάποιο θράσος: εσύ καλέ μου άνθρωπε, έχεις κάποια θέση στην καρδιά σου για κάποιον ή κάποια; ή μήπως είσαι ένα τραμ ή ακόμα ένα λεωφορείο; γιατί ωραίος είσαι, νέος είσαι, σέξι και αρρενωπός κι απορώ τι θέλεις εδώ μαζί μου. Το ξέρεις πως είμαι μια παντρεμένη γυναίκα και πως τώρα θα έπρεπε να είμαι σπίτι μου με τον άντρα μου και τα παιδιά μου;
 Δεν τα ξέρω όλα αυτά αλλά τα μαντεύω, είσαι με τη θέλησή σου εδώ, μην το ξεχνάς. 
 Τότε μόνο έβγαλα το παλτό μου και το ακούμπησα στη διπλανή καρέκλα. Ένιωθα άνετα Τσάρλι χωρίς να θέλω να το εξηγώ και δεν ήθελα να το χάσω, είχα καιρό να νιώσω έτσι, ήταν μια λευτεριά που απ’ αυτήν πιανόμουνα. Δεν ήμουν εγώ, δεν είπα εγώ πρώτη το θέλω να σε φιλήσω, κάποια άλλη το είπε με τα χείλη μου.

 Σε λίγο τον φιλούσα με πάθος μέσα στο καφέ σαν έφηβη και μετά βρεθήκαμε σπίτι του. Όλα έγιναν σαν σ’ ένα όνειρο μέσα. Δεν μετανιώνω διόλου γι’ αυτά, πέρασα υπέροχες στιγμές μαζί του και συνεχίζουμε να βρισκόμαστε. Νιώθω ξανά το αίμα μου να κυλά ζεστό στις φλέβες μου, περισσότερα δεν ξέρω για τη ζωή του μα δεν με νοιάζει τι κάνει έξω από τη σχέση μας. Σε αυτήν είναι άψογος, με κάνει και νιώθω υπέροχα, το σώμα μου ξύπνησε ξανά Τσάρλι, αν το πληρώσω αυτό, και μάλιστα ακριβά, θα σκύψω το κεφάλι και θα δεχθώ την τιμωρία μου. 
 Όμως αξίζει, ζω Τσάρλι, με ακούς ζω! Επιτέλους Ζω! Δεν είμαι νεκρή και δεν μπορώ αυτό ν' αρχίσω να το κατηγορώ, δεν μπορώ αυτό να αρχίσω να το υπονομεύω. Ξέρω τι με περιμένει στην άλλη όχθη Τσάρλι αν φύγω απ’ αυτό, έμεινα καιρό στην άλλη όχθη, ρίζωσα εκεί, τη γνώρισα καλά, δεν θέλω να γυρίσω στην άλλη όχθη καλέ μου, θέλω να μείνω σ’ αυτή την όχθη όσο μπορώ, είναι τρομαχτικά στην άλλη όχθη κι ελπίζω μέσα μου, πως αν με αφήσει μια μέρα, θα μπορέσω να κρατηθώ μόνη μου σ’ αυτή την όχθη, εδώ στη χαρά, την όρεξη για ζωή.
  
 Νομίζω ο θεός τον έστειλε Τσάρλι, εισάκουσε τις προσευχές μου, σε τόσο λίγο καιρό κι έχω μάθει πολλά πράγματα για τον εαυτό μου, έχω ζήσει σε λίγες μέρες ολόκληρους μήνες, έχω αφήσει πολλά πράγματα πίσω μου καλέ μου Τσάρλι, βλέπω τώρα την περασμένη ζωή μου σαν να τη έζησε μια άλλη.
Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...