03 Φεβρουαρίου 2017

Πνευματικό Μονοπάτι & Κίνδυνοι









Γυρίζεις το βλέμμα μέσα και προσπαθείς να τους στρέψεις όλους μέσα τους.
Μπαίνεις τότε σ' έναν κόσμο με τρομαχτικές συγκρούσεις κι αντιθέσεις
όλα τ’ αντίθετα γλείφονται και πετάνε σπίθες
προσπαθείς να κρατηθείς μακριά απ’ τον μυστικισμό
και γίνεσαι περισσότερο Έλληνας
γιατί σε κοιτάζουν ύποπτα - κινδυνεύεις να γίνεις Γκουρού
κινδυνεύεις ν’ ανέβεις σ’ έναν πάσαλο
κινδυνεύεις ν’ ανέβεις σαν πελαργός σ’ ένα καμπαναριό
και ν’ αρχίσεις να χτυπάς καμπάνες·
κινδυνεύεις να σωθείς και να θέλεις να τους σώσεις όλους.
Κινδυνεύεις ν’ αρχίσεις να μαστιγώνεις το σώμα σου
το μυστήριο της καρδιάς σου είναι γλυκό - θέλεις περισσότερο
γίνεσαι ελάχιστα ανεκτικός στα βάσανά σου - αρχίζεις να θεωρείς
πως τα ζει ένας ξένος
δεν αναγνωρίζεις για δικό σου τον πόνο σου
η ύπαρξή σου σε συναρπάζει
παίρνεις μια γεύση της ευτυχίας σου
σαν από ένα μπουκαλάκι άρωμα στο χρόνο σου σφραγισμένο
και θέλεις να το καταναλώσεις όλο, αλλιώς δεν γεμίζει

Αρχίζεις να πέφτεις προς τα πάνω
αρχίζεις να ζεις του κόσμου το απόλυτο
αρχίζει η σκέψη σου να μην έχει δεύτερη σκέψη
κι η πρώτη να είναι πάντα σωστή.
Όλα αυτά γύρευαν ένα ζύγισμα
σου ζητούσαν διαρκώς να διαλέξεις
και τα προτίμησες έναντι άλλων - αφού και τ’  άλλα τα έζησες και τα γνώρισες.
Απαρνήθηκες έναν ολόκληρο βέβαιο κατεστημένο κόσμο
σου γίνεται άγνωστος - του γίνεσαι άγνωστος
το εγώ σου, που σε δένει μαζί του, είναι το απομεινάρι του εφιάλτη σου
προσπαθείς να ενώσεις τις δυο σου κλωστές - την ανώτερη με την κατώτερη
σ΄ένα χτένι χωρίς κόμπο·
έπεσες στην εμπιστοσύνη
άρχισες να στερείσαι της ανάγκης, του φόβου
σε φροντίζουν άγγελοι
αποχτάς σιγουριά, πιστεύεις
και διαρκώς δεν χρειάζεσαι

Γίνεσαι από μόνος σου μια μυστική διαδήλωση
ο κόσμος που γνώρισες περνάει στη μνήμη σου
συχνά απομένεις σιωπηλός
θέλεις να γιατρέψεις την καρδιά σου
την ρίχνεις μέσα στην αγάπη σου
σαν να τη ρίχνεις μέσα σ’ ένα καζάνι φως
κι αρχίζεις να βλέπεις παράξενα οράματα
σου γίνεται φίλος ο Χριστός
και καθώς χάνεις τους φόβους σου αποχτάς
δεύτερους και τρίτους φόβους
πως κάποια μέρα θα φωτίσει η καρδιά σου το πρόσωπό σου
και θ’ αρχίσουν να σε αναγνωρίζουν

Αρχίζεις να φοβάσαι το φόβο σου
να θλίβεσαι τη θλίψη σου
να κλαις τα δάκρυά σου
να ζεις την αγωνία σου
και φτάνεις να τα χάσεις όλα αυτά.
Ξεκίνησες να βρεις τον αληθινό εαυτό σου
να μάθεις ποιος είσαι
και ταξίδεψες στην Ινδία
κατέβηκες στην αρχαία Ελλάδα
διέσχισες την ιστορία μ’ ένα καλάμι
να διώχνεις τους λύκους

Και δεν έχεις άλλη επιλογή παρά
να ευθυγραμμιστείς με τους πλανήτες·
και δεν έχεις άλλη επιλογή
παρά να χάνεις την επιλογή σου

Και χρειάζεται τώρα εκεί που προσπαθούσες
να σπάσεις την αλυσίδα και να πετάξεις
να προσπαθείς να μείνεις χαμηλά
δεμένος μ’ ένα νήμα με αυτή τη γη
με αυτόν τον άνθρωπο και τη μοίρα του

Και χρειάζεται τώρα να γεμίσεις σοφία
προσεχτικά να περπατάς
και τα μυαλά σου να προσέχεις
που γεμίζουν εύκολα με αέρα

Και χρειάζεσαι τώρα, όχι άλλη προσπάθεια πια
για πετάγματα
γιατί η προσπάθεια σου γυρίζει το άλλο της πρόσωπο
και χρειάζεσαι προσπάθεια να μείνεις γήινος και προσγειωμένος

Γιατί στο πνευματικό μονοπάτι που βγήκες
κίνδυνοι πολλοί παραμονεύουν και πεθαμένοι να σ’ αρπάξουν
να νομίσεις τί
να θεωρήσεις πως
να πιστέψεις γιατί
να κλειδώσεις γι’ αλλού

Αλαζονεία, έπαρση
ψεύτικη κι αληθινή δύναμη
όλα αυτά διαρκώς σε παραμονεύουν

Γιατί άνθρωπέ μου
- χωρίς να ξέρω αν το ξέρεις -
στον πνευματικό μονοπάτι που βγήκες
θα περιοριστείς μια μέρα στη χρήση σου.

Θα περιοριστείς μια μέρα
στη χρήση του εαυτού σου. 


Δημοσίευση σχολίου

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία

 Το βλοκγάκι μάλλον θα κλείσει, όμως μια τελευταία ιστορία προλαβαίνω να τη γράψω, για μια γυναίκα διαφορετική, διαφορετική ω...