05 Φεβρουαρίου 2017

Ζητιάνος & Βασιλιάς





  
 Ουσιαστικά, ο πλούτος, μόνο για τους αξιοθρήνητους και του δυστυχείς έκρυβε ετούτη τη φιλοδοξία και τη δίψα, και τη λαχτάρα, για καλύτερα ρούχα, για καλύτερο σπίτι, για καλύτερη τηλεόραση, για καλύτερη μπερμπαντιά, μα έκρυβε κάτι πιο ουσιαστικό: την ελευθερία, μια απελευθέρωση από αόρατα δεσμά μιας διαρκούς συντήρησης, μιας καθημερνής μέριμνας και φροντίδας για έναν ανεπαρκή επιούσιο.

 Αντίθετα, μια σχετική ευμάρεια ωφελούσε να πηδήξει κάποιος το φράχτη, ν' αφήσει πίσω του μια ασθενούσα ανάγκη, ν' απεγκλωβιστεί, να πάρει το δρόμο της έρευνας, να κοιτάξει πέρα απ’ τα καθιερωμένα, να στρέψει το ενδιαφέρον του σε πιο υψηλή κλίμακα, να φτιάξει αυτογνωσία, να συντελεστεί άνθρωπος ακέραιος χωρίς το μαράζι της επιβίωσης. Γιατί ο πλούτος, όπως και τόσα άλλα, παρεξηγημένος ήταν. Τον χρησιμοποιούσαν για αλλότριους κι εξουσιαστικούς σκοπούς. 
 Μα αν το δεις απ’ το κέντρο το ζήτημα… ο πλούτος είναι της γης και του σύμπαντος κόσμου κι έχει τη ρίζα του στην ανθρώπινη καρδιά, από κει ξεκινά και κει τελειώνει, και μια οικονομική άνθιση βοηθά κι υποστηρίζει την άνθιση του ανθρώπου. 
 Άσχετα αν η οικονομική άνθιση έρχεται και παρέρχεται κι ο άνθρωπος μένει κάτω της στεγνός και μαραμένος, σ’ αυτό δεν φταίει ο πλούτος αλλά ο άνθρωπος. Γιατί τα φτερά η ψυχή τα βγάζει, κι αν δεν τα βγάλει η ψυχή το χρήμα φέρνει πατερίτσες. 

 Γιατί και το χρήμα, το τόσο παρεξηγημένο χρήμα, αθώο είναι κι ουδέτερο στις προτιμήσεις του, δεν φταίει αυτό αν ξυπνά μέσα σε ανθρώπους τέρατα και ξιπασμένες διαθέσεις, κι όταν ο Χριστός έλεγε πως ευκολότερα περνάει καμήλα από τρύπα βελόνας παρά πλούσιος στο βασίλειο των ουρανών… εννοούσε πως δεν περνάει στο βασίλειο των ουρανών ο πλούσιος έτσι καρμίρη άνθρωπο που τον έφτιαξε ο πλούτος. Γιατί αν δεν μπορεί να τα στερηθεί όλα και να μείνει πάλι πλούσιος... ποτέ δεν υπήρξε πλούσιος. 
 Γιατί ο πλούτος τον βρήκε κι αντί να τον πλουτίσει τον φτώχυνε και τον έσφιξε ανεπανόρθωτα, κι αντί ν' ανοίξει την καρδιά του την απαλλαγμένη από μια καταδίκη, την έριξε σε άλλη μία δεύτερη καταδίκη, του φόβου και του τρόμου αυτή τη φορά και της αποθήκευσης, μη χάσει, μην στερηθεί, κι εκεί που τον βρήκε ο πλούτος για να τον απλώσει και να γίνει απλόχερη η καρδιά του σε όλη την οικουμένη και τους ανθρώπους της… τον μάζεψε και τον έστρεψε περισσότερο στο καβούκι του και τον ώθησε απλώς να διαφέρει. Και κει που ήταν πλουσιοπάροχος μέσα στη φτώχεια του έγινε σπαγκοραμμένος μέσα στα πλούτη του. Γιατί  όλα αυτά καρδιά κρύβουν πίσω τους, που αντί να τη γιατρέψει ο πλούτος, όπως όφειλε, την αρρώστησε βάναυσα, κι ετούτος ο άνθρωπος δεν βρήκε μέσα απ’ τον πλούτο τον παράδεισο που ονειρεύονταν αλλά μια δεύτερη κόλαση. 

 Ποτέ δεν έχασε και δεν απαλλάχτηκε απ’ τη μιζέρια της ψυχής του, γιατί πλούσιος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Πλούσιος είσαι και δεν μπορείς να το χάσεις, γιατί πλούσιος να είσαι συμπεριφορά είναι, γιατί πλούσιος να είσαι λάμψη της ψυχής σου είναι. Όμως αν πολλαπλασιαστεί και σε πάρει από κάτω ο αριθμός κι ο τραπεζικός σου λογαριασμός… δύσκολα σηκώνεις κεφάλι μετά. Κι αν έρθει ένα απρόσμενο εκατομμύριο και πέσει σε μια φτωχιά και μίζερη ψυχή… που να βρει θέση μέσα της και που να βρει ταχτοποίηση μέσα στα μαραζωμένα αισθήματά της. Θα έρθει ο πλούτος και θα καθίσει πάνω απ’ τη φτώχεια της ψυχής και θα πατήσει με το πόδι του βαθύτερα τον κάτοχό της μέσα στο μαράζι του. Κι από κει μετά θα βγει άνθρωπος στρεβλός κι αρπαγμένος απ’ το εκατομμύριο σαν να αρπάχτηκε από ένα σωσίβιο, και δεν τον ξεκολλάς μετά απ’ το εκατομμύριο ούτε με λεπίδι, να βάλεις αίσθημα ανάμεσα στο εκατομμύριο κι αυτόν. Γιατί πήγε και κόλλησε σαν βδέλλα πάνω στο εκατομμύριο κι αξιώθηκε απ΄αυτό κι εφάρμοσε, και τώρα η βδέλλα του πίνει το αίμα του.

 Μια σχετική ευμάρεια τη χρειάζεται ο άνθρωπος για ν' ανοίξει και να περάσει στο δεύτερο κεφάλαιο της ζωής του που είναι ο πρώτος του σκοπός. Μα αυτό έχει να κάνει κυρίως με την προσφορά, γιατί αυτό που καίει βαθύτερα τον άνθρωπο είναι να δώσει κι έτσι μόνο θα ολοκληρωθεί. Είναι να προσφέρει και τινάζεται σαν μύγα πιασμένη στην αράχνη, όταν λόγο των αναγκών του δεν βρίσκεται σε θέση να προσφέρει, κι όταν ο πλούτος λειτουργεί αντίθετα σ’ αυτή την γενετήσια και πρωταρχική τάση της προσφοράς… λειτουργεί ανάποδα ως προς το σκοπό της προέλευσής του κι ανάποδα λειτουργεί ο άνθρωπος προς τον εαυτό του και δεν ανοίγει άνθρωπο αλλά τον κλείνει.

 Όλα έχουν όμως στρεβλωθεί. Χρειάζεσαι μια σχετική ευμάρεια για να δεις προς τα έξω, προς τα δίπλα, προς τα πάνω και προς τα μέσα και να συμπεριλάβεις περισσότερους στην αφθονία σου, μα σαν ο πλούτος βρει τον κακομοίρη το πρώτο που σκέφτεται, είναι να αποκλείσει τους άλλους απ’ αυτόν, λες και το δέντρο, το δέντρο της αφθονίας, γιατί ένα δέντρο είναι, δείχνει προτίμηση στα πουλιά.

 Γιατί αν επιστρέψεις στη φύση και δεις τα πράγματα με τους όρους της φύσης, που είναι οι όροι του δημιουργού της ζωής… θα δεις τη βασική και μία αλήθεια, πως υπάρχει απεριόριστη αφθονία και πλούτος στη γη, για διπλάσιους ανθρώπους απ’ αυτούς, που με κόπο θρέφει κι υποστηρίζει, όμως αυτός ο καταμερισμός του πλούτου είναι υπόθεση τεχνητή. Γιατί ένα δέντρο ποτέ δεν είναι μίζερο και δεν βγάζει μια μηλιά ένα μήλο, ούτε ένα ψάρι ένα ψάρι γεννά. 
 Όμως γέμισε ο κόσμος τύψεις κι ενοχές, φόβους κι ανασφάλειες και σφίγγει ο καθένας γερά το σακούλι με τα φασόλια του. 

 Μα γίνονταν πλούσιοι και συνέχιζαν να ζουν κρυμμένοι πίσω απ΄το φράχτη και φόβοι νέοι τους στοίχειωναν, και μαντάλωναν γερά τα παραθύρια τους μην περάσει μέσα ο κλέφτης ήλιος. Γιατί από μια πλούσια καρδιά ξεκινάς και φτιάχνεις πλούτο, μα αν ξεκινήσεις απ΄τον πλούτο ανάποδα ξεκινάς και δεν φτιάχνεις μια πλούσια καρδιά. 

 Χρειάζεσαι μια σχετική οικονομική ευμάρεια για να βγάλεις τον εαυτό σου σ' έναν πιο ευγενή σκοπό, μα αν τη θέλεις για να τον ασφαλίσεις τον χαντάκωσες, βαθύτερα τον έθαψες. 

 Γιατί ο βασιλιάς κι ο ζητιάνος βρίσκονται πεσμένοι μέσα στον ίδιο άνθρωπο, και πολλές φορές, ο πλούτος φέρνει στην επιφάνεια τον ζητιάνο κι η φτώχεια τον βασιλιά. Γιατί η μιζέρια αλλά και η γενναιοδωρία αισθήματα είναι.

 
 
Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...