07 Φεβρουαρίου 2017

Το Σχέδιο του Σύμπαντος






... Και κει που καθόμουν κι έφτιαχνα σχέδια, μια μέρα ανακάλυψα πως μέσα μου υπήρχε ήδη ένα σχέδιο. Ήταν η πρώτη φορά που μου φανερώθηκε συνειδητά και το τσάκωσε η επίγνωση - ως τότε απλώς το ζούσα. Ζούσα ένα σχέδιο βαθύτερο από εμένα, ήμουν μέρος του, ήμουν ο πρωταγωνιστής του και κατάλαβα το σχέδιο με τον εξής τρόπο:

 Το σχέδιο που σχεδίαζα εγώ, σχεδόν δεν με λάμβανε υπόψιν του. Ήταν ένα σχέδιο που το σχεδίαζε η θέλησή μου κι η σκέψη μου, μα δεν ήταν τόσο κοντινό μου ούτε τόσο πλησίον μου κι επιπλέον, λογικό ήταν, να παραβλέπει κάθε τί δυσάρεστο.
 Το σχέδιο που σχεδίαζα, ήταν ένα σχέδιο που έπαιρνε υλικό μόνο απ’ το μέλλον, ενώ το σχέδιο που υπήρχε μέσα μου, ήταν ένα σχέδιο που έπαιρνε υλικό απ’ το παρελθόν, ζωτικό υλικό και Με έβγαζε στο μέλλον καθώς το ζούσα. Ήταν ένα σχέδιο που δεν επέτρεπε και δεν άφηνε κενό και με ολοκλήρωνε, ένα σχέδιο που μόνο άθελά μου μπορούσα να σχεδιάσω. Τότε - επειδή κανείς τις πνευματικές απαντήσεις τις βρίσκει στις πνευματικές γραφές - κατάλαβα ξεκάθαρα τί πάει να πει, "γενηθήτω το θέλημά Σου". Κατάλαβα ξεκάθαρα τί πάει να πει, ας γίνει εκείνο που Εσύ θέλεις κι όχι εγώ.

 Στη θέση του Εσύ, αν είσαι θρησκευτικό άτομο, μπορείς να βάλεις θεό. Αν έχεις έφεση προς την επιστήμη μπορείς να βάλεις σύμπαν. Αν έχεις τάση προς την ψυχολογία να βάλεις ασυνείδητο, ή ανώτερο εαυτό κ.λ.π. Ό,τι και να βάλεις ο τρόπος κι η λειτουργία του μία είναι. Μένεις μετέωρος κι εκστασιασμένος κάτω από μια σοφία που σε ξεπερνά, κι ενώ έλεγες ξέρω, καταλαβαίνεις πως απλώς πασπατεύεις πάνω πάνω τα νερά και πολλές φορές, απλώς φτιάχνεις μπουρμπουλήθρες.

 Θα μου πεις τώρα, είναι αυτό μοίρα; είναι πεπρωμένο; είναι καταδίκη; τι είναι το να ζεις κάτι που ήδη μέσα σου υπάρχει και που βρίσκεται η ελεύθερη βούληση; Όπως το κατάλαβα, το σχέδιο του θεού, ή σύμπαντος, δεν είναι καταδίκη, δεν είναι τιμωρία, δεν είναι τίποτα απ’ αυτά. Μπορείς να πεις όμως πως είναι ένα είδος χρέους και χρειάζεται αποπληρωμή - το λένε και Κάρμα. Εγώ το λέω απλώς παρελθόν. Ενώ άλλοι βρίσκουν τη ρίζα του σε προηγούμενες ζωές… εμένα μου αρκεί αυτή η μία να το εξηγεί. Σημασία έχει, πως αν το πιάσει η συνείδηση κι η επίγνωση αυτό το σχέδιο, αν αγγίξεις δηλαδή το βάθος της προέλευσής του, μπορείς να το δουλέψεις. Χαρακτηριστικό του είναι, πως δεν σου παρουσιάζεται πάντα ως ευχάριστο, μα είναι σίγουρα δικό σου.

 Δεν έχεις άλλη επιλογή, αν θέλεις να φιλιώσεις με σένα και να ολοκληρωθείς μια μέρα, παρά να προσχωρήσεις Σε αυτό και να το κάνεις δικό σου. Να το δεχθείς χωρίς να κλωτσάς, χωρίς να αντιδράς. Άλλωστε, αυτό αφορά μια διάρκεια και θα περάσει. Αυτό είναι τέλειο, εμείς οι ατελείς. Αυτό θέλει να μας τελειοποιήσει - είπαμε ίσως να μην είναι πάντα ευχάριστο -  όμως αν ταχθούμε με το μέρος του... το σχέδιο μας και το σχέδιο του σύμπαντος για εμάς θα συναντηθούν και θα γίνουν ένα σχέδιο. Όμως αφού πρώτα προσχωρήσουμε εμείς στο σχέδιο του σύμπαντος για εμάς, τότε θα προσχωρήσει και το σχέδιό μας για εμάς, στο σχέδιο του σύμπαντος για εμάς. Όμως αυτό δεν γίνεται αν δεν δεχθούμε και δεν αποδεχθούμε πρώτα το σχέδιο του σύμπαντος για εμάς, δεν γίνεται με τη βία και το ζόρι, ούτε με τη θέληση, να σύρουμε το σχέδιο του σύμπαντος για εμάς προς το μέρος μας. Αν το επιχειρήσουμε θα σέρνουμε πίσω μας το σύμπαν σαν ένα καράβι κι είναι βαρύ το σύμπαν στο ειδικό βάρος του.

 Το σχέδιο του θεού για εμάς λοιπόν μας αποκαλύπτεται κι οι αντιρρήσεις μας περισσεύουν. Υπάρχει μέσα μας κάτι ανώτερό μας, όπως κι αν το πεις, που είτε θα το πάρουμε με το μέρος μας προσχωρώντας με το μέρος του... είτε θα μείνουμε απέναντί του να το πολεμούμε και να έχουμε σύγκρουση κι όλη μέσα μας.
  
 Το υποσυνείδητο είναι απλό στην κατανόησή του κι αισθαντικό στη λειτουργία του, το σχέδιό του περιλαμβάνει γνωστά σ’ εμάς πράγματα, πράγματα που μέσα σε αυτά έχουμε εμβαπτιστεί και εμποτιστεί απ’ την παιδική μας ηλικία. Το υποσυνείδητο, μπορεί κανείς να το καταλάβει ως αυτό που γίνεται μόνο του. Ως το πόδι που περπατά, ως το χέρι που ξύνει το τριχωτό της κεφαλής, δεν το σκέφτεσαι, συμβαίνει. Δεν λες, τώρα θα περπατήσω, περπατάς. Δεν λες τώρα θα ξυθώ, ξύνεσαι. Δεν λες τώρα θα διψάσω, διψάς και το λες και προσχωρείς κοντά σ’ αυτό που σε υπερβαίνει.
 Είναι σχέση. Η πρώτη σχέση. Προχωράς κοντά, φτιάχνοντας όμορφη σχέση με τον εαυτό σου, αν θέλεις κάποτε να ησυχάσει ο κόσμος σου κι ο κόσμος.

 Το σχέδιο του σύμπαντος για εμάς, όπως το έχω καταλάβει, είναι πάντα εδώ, παρών. Ο καθένας το ζει είτε τΟ ξέρει είτε όχι, είτε σχεδιάζει είτε έχει αφεθεί στο σχέδιό του - είτε τσιμπολογά και στις δύο περιπτώσεις. Μπορεί να γίνει γνωστό σε κάποιον, στη συνείδησή του, ως αυτό που δεν θέλω να ζω. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν το ζει, παράλληλα ίσως στη ζωή του, με μια δεύτερη βαθύτερη αισθαντικότητα, απ’ αυτή που έχει για να ζει τη ζωή του. Αν αφεθεί σ’ αυτή τη δεύτερη αισθαντικότητα, τη βαθύτερή του, αφήνεται να ζήσει το σχέδιο του σύμπαντος γι’ αυτόν.

 Ετούτη η κατάσταση, συμπεριλαμβάνει όσα χρειάζεται κανείς για να την περάσει και να την ξεπεράσει. Επειδή το σχέδιο του σύμπαντος για εμάς - είτε μπορείς να το δεις ως σχέδιο της εξέλιξης - δεν είναι να μας καταστρέψει και να μας αφανίσει. Δεν είναι μέσα στα σχέδια της ζωής και της δημιουργίας κάτι τέτοιο, αν ήταν θα ήταν εύκολο για το σύμπαν, αρκεί το μικρό δαχτυλάκι του να κουνούσε κι εμείς θα είχαμε εξαφανιστεί από προσώπου γης. Δεν έχει κανένα βίτσιο το σύμπαν να τυραννά έναν φτωχό ανθρωπάκο, αυτό δεν το κάνει ούτε ένας κάπως μεγαλόψυχος άνθρωπος, πόσο μάλλον να το έκανε η μεγαλοψυχία του σύμπαντος. Μα αν χρειάζεται κανείς την τυραννία το σύμπαν δεν του την απαρνιέται, δεν του τη στερεί.
 Γιατί πρέπει να κατανοούμε τα μεγέθη κι όταν αναφερόμαστε στο σύμπαν, να ξέρουμε για τί μέγεθος μιλούμε για να το θεωρούμε μικρόψυχο. Άρα, το σχέδιο του σύμπαντος για εμάς, είναι πάντα θετικό. Γι' αυτό άλλωστε λέμε πως, ό,τι συμβαίνει είναι για το καλό μας. Άσχετα αν εμείς χρειαζόμαστε να περάσουμε κάποια πράγματα για να το ανακαλύψουμε αυτό.
 Κι είναι πράγματι έτσι. Απλώς είναι δύσκολο να δεχθούμε πως το δυσάρεστό μας είναι για το καλό μας, και χρειάζεται πολλές φορές, να το ζούμε χωρίς την έγκρισή μας. Αργότερα μόνο το καταλαβαίνουμε πως τελικά ήταν για το καλό μας. Μα να παραδοθούμε στο κακό μας για να προκύψει το καλό μας, από τη μεριά μας, είναι σχεδόν αδύνατον και θα έλεγες μοιάζει μαζοχιστικό. Άρα, κάτι στην όλη υπόθεση χρειάζεται να μας υπερβεί για να υπερβούμε τον εαυτό μας.

 Όπως έχω καταλάβει το όλο ζήτημα, μπορεί κάποιος να ξεκινήσει τις παρτίδες του με το σύμπαν, για τον έναν ή τον άλλο σκοπό του. Φυσικά τις ξεκινά προς όφελός του, για ωφέλειά του, είτε γιατί διάβασε το βιβλίο το Μυστικό και κάτι κέντρισε μέσα του… είτε για να βάλει το νόμο της έλξης να δουλέψει γι’ αυτόν, ν’ αποχτήσει πράματα και θάματα. Όμως απ’ τη στιγμή που ξεκίνησε παρτίδες με το σύμπαν εκείνο ξεκίνησε παρτίδες μαζί του. Κι απ’ τη στιγμή που προχωρά προς αυτό – αφού δεν υπάρχει αλλού να προχωρήσει είτε το θέλει είτε όχι, αν προχωρά στη ζωή του και δεν μπορεί στη ζωή του να μην προχωρά - αυτό έρχεται προς το μέρος του και κάπου θα συναντηθεί μαζί του. Και για να περάσει το δικό του σχέδιο στο σύμπαν, θα περάσει το σχέδιο του σύμπαντος γι’ αυτόν στο δικό του και κάτι τέτοιο μπορεί όλα να τα ανατρέψει. Και μπορεί σ’ αυτή την πορεία του να καταλάβει, πως άλλα κι άλλα ονειρεύονταν κι άλλα ονειρεύονταν το σύμπαν γι’ αυτόν. Μπορεί να καταλάβει πως άλλα ήθελε κι άλλα χρειάζονταν να θέλει.
  
 Ξεκίνησε όμως μια περιπέτεια κι ένα ταξίδι, που έχει ως σκοπό να τον ολοκληρώσει. Στο δρόμο μπορεί να απαρνηθεί πολλά που θεώρησε για τον εαυτό του, όμως όλα όσα απαρνηθεί δεν ήταν εκείνα. Το σύμπαν ξέρει, εμείς νομίζουμε.

 Το σύμπαν δεν είναι μίζερο, θέλει το καλύτερο για εμάς. Εμείς σπάνια ξέρουμε και θέλουμε το καλό μας. Το σύμπαν λέει, όλα είναι δικά σου άνθρωπε, στα χαρίζω, πάρ' τα. Ο άνθρωπος λέει, είναι πολλά, δεν το αντέχω και δεν έχω πού να τα βάλω. Το σύμπαν τότε λέει, άνοιξε την καρδιά σου!




Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...