Η Ζωή και το Μαλλιοτράβηγμά της






- Είναι αλήθεια πως μια ζωή προγραμματισμένη δεν υπάρχει. Κι είναι αλήθεια πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος προγραμματίζεται πιο εύκολα και πιο ύπουλα από ένα κομπιούτερ. Προγραμματίζεται η σκέψη προγραμματίζει το αίσθημα, άρα του έφτιαξε φυλακή. Κι είναι επίσης αλήθεια πως τον προγραμματισμό σου Σαν ζωή τον ζεις κι ο τελευταίος που τον αναγνωρίζει είσαι εσύ. Όμως Δεν υπάρχει μια ζωή που δεν ασχολείσαι με τον εαυτό σου, που δεν μαθαίνεις καινούργια πράγματα και δεν εξελίσσεσαι. Μια ζωή χωρίς αύξηση συνείδησης κι επίγνωσης δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει μια ζωή που δεν έχεις την αίσθηση μέσα σου πως προχωράς, μια ζωή που δεν προοδεύεις διαρκώς και δεν γίνεσαι καλύτερος. Δεν υπάρχει μια ζωή που δεν έχεις βρει τον τρόπο να νικάς και να λιγοστεύεις συνειδητά το εσωτερικό σου εμπόδιο. Μια ζωή που δεν προχωράς συνειδητά προς την πηγή σου και την Πηγή δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως κάτι Σαν ζωή. Μια αναπλήρωση ζωής, κι υπάρχει σαφώς η ζωή για τους άλλους.

 Μπορείς να βάλεις έναν εξωτερικό στόχο και να προσπαθήσεις να τον πετύχεις, όμως ταυτόχρονα βάζεις κι έναν εσωτερικό στόχο. Το να πετύχεις μόνον τον εξωτερικό στόχο κι εσωτερικά να είσαι εκεί που ξεκίνησες... δεν το λες επιτυχία. Το να είσαι μέσα σου σταματημένος και να προχωράς στις δουλειές σου δεν το λες καλή μπίζνα. Το να φαίνεσαι ωραίος και να είσαι ένα μάτσο χάλια δεν το λες ομορφιά. Στο να μην ζεις δεν υπάρχει ζωή όσο κι αν φαίνεται. Κι όσο κι αν ζεις για τους άλλους... αλίμονο, μα η ζωή δικιά σου παραμένει.

 Το ιδανικό είναι να προχωράς μέσα σου να προχωράς και έξω σου, αυτό έχει μια αρμονία. Γιατί, καθώς προχωράς έξω σου κι έχεις το βλέμμα στραμμένο έξω σου, κάποια στιγμή, αν δεν δουλεύεις ταυτόχρονα και το μέσα σου, το εσωτερικό σου εμπόδιο σ' εμποδίζει, σε σταματά, σου βάζει πλάτη, σου ψαλιδίζει τα φτερά, σου κόβει τη φόρα. Φτάνεις ως ένα σημείο κι από κει και πέρα δεν έχει παραπέρα, ο δρόμος έξω ξαφνικά έκλεισε κι αν έχεις παραβλέψει για καιρό να κρυφοκοιτάξεις και λιγάκι μέσα σου... μαζεύτηκαν στοίβα λογαριασμοί ανεξόφλητοι την ώρα που έτρεχες να ξοφλήσεις τους έξω λογαριασμούς σου και σε υποχρεώνει το μέσα σε βίαιη οπισθοχώρηση. Δεν γίνεται να προχωρήσεις έναν πόντο ψηλά χωρίς να κατέβεις έναν πόντο βαθιά. Πόντο πόντο πάει το ύψος με το βάθος. Αν προχωρήσεις σε ύψος και σου λείπει το ανάλογό του βάθος έφτιαξες κενό. Αν προχωρήσεις στο έξω και σου λείπει το ανάλογό του μέσα άνοιξες απόσταση απ΄τον εαυτό σου. Και μάντεψε ποιος θα καλεστεί μια μέρα να τη γεφυρώσει. Και μάντεψε, για να κλείσει το κενό, ποιος πρέπει να πέσει μέσα του.

 Έδειξες απλά ασέβεια προς τον εαυτό σου. Τέντωσες το σχοινί και κυνηγώντας τον εξωτερικό στόχο έφτασες ως εκεί. Όμως το σχοινί είναι ελαστικό και σε μαζεύει τώρα πίσω απότομα. Ως τώρα παράκουσες, τώρα θα παραμιλήσεις. Γιατί τα πράγματα είναι μοιρασμένα, στράφηκες υπερβολικά προς τα έξω θα στραφείς αργότερα υπερβολικά προς τα μέσα. Ο εαυτός έχει μηχανισμούς που το κάνει, έχει ακόμα και την κατάθλιψη γι' αυτό το σκοπό. 
 Ξοδεύτηκες, αναλώθηκες, παράκουσες, έφυγες μακριά σου. Τώρα θα γυρίσεις κοντά σου. Να το αποφύγεις ξέχασέ το, που θα πας; δεν έχει αλλού να πας. Ένας είναι ο δρόμος κι οδηγεί στην πηγή σου, φεύγεις μακριά για να φτάσεις κοντά, γι' άλλο λόγο δεν φεύγεις μακριά. Κι αν μείνεις όλη τη ζωή σου μακριά, μακριά απ΄τη ζωή σου μένεις. Άρα, πρέπει ν' αποφεύγεται συνειδητά το χάσμα μεταξύ εσωτερικής κι εξωτερικής ζωής. Λιγάκι χάσμα δεν πειράζει, είναι κίνηση. Όμως αν ανοίξεις μεγάλο χάσμα, μετά θα χρειαστεί να ρίξεις μια γέφυρα κι όλη να την περπατήσεις. Το βλέμμα που πέφτει μόνο προς τα έξω ανοίγει ένα τέτοιο μεγάλο χάσμα. Και τότε ο εαυτός βάζει σε λειτουργία το μηχανισμό του και σε καλεί, αρχικά με σημάδια. Αν κάνεις πως δεν τα βλέπεις θ' αγριέψει.

- Ήταν οι υποχρεώσεις, ήταν οι δουλειές, ήταν ο γάμος, έπρεπε να τα καταφέρω.

- Ναι, ωραία, έπρεπε, αλλά τι κατάφερες τελικά; τώρα έχεις μια μοναξιά που σε τρώει, μια αγκάθινη μοναξιά, τι θα κάνεις μαζί της; θα συνεχίσεις να την αποφεύγεις; μα έτσι συνεχίζεις να Σε αποφεύγεις κι αποφεύγεις να ζήσεις τη ζωή σου. Κι όσο καιρό εσύ έλειπες στις υποθέσεις της ζωής σου... τα πράγματα εκεί κάτω, τα πιο δικά σου πράγματα κι η πιο δικιά σου ζωή... αγρίεψαν και σε θέλουν πίσω. Και μάντεψε ποιος τώρα με τ' άγρια κύματα που σήκωσε η ψυχή σου θα παλέψει. Ασέβεια ονομάζεται η ασθένεια της εποχής μας κι έλλειψη αυτοσεβασμού.

- Οι υποχρεώσεις της ζωής με κάνουν διαρκώς να δείχνω ασέβεια προς τον εαυτό μου.

- Ο εαυτός μας δεκάρα δεν δίνει για τις υποχρεώσεις της όποιας ζωής μας ακόμα κι αν γι' αυτόν μεριμνούμε. Αυτός θέλει να το κάνουμε μ' έναν τρόπο που να συμμετέχει κι όχι ερήμην του. Θέλει να προχωράς σύμφωνα πάντα με το αισθάνεσαι. Κάθε φορά που το παραβιάζεις πάει και κρύβεται σε μια γωνιά κι από κει σε κρυφοκοιτάζει αγριεμένος. Κάθε φορά που τον σηκώνεις με το ζόρι απ΄το κρεβάτι να τον πας σε μια δουλειά εκείνος σου γυρίζει πλάτη και σου θυμώνει και σου κρατά κακία. Θα μου πεις για εκείνον το κάνεις, άντε να του το εξηγήσεις...

 - Μα πρέπει να τον θρέψω.

- Ωραία, πρέπει να τον θρέψεις, μα καθώς τον παραβίασες και τους έδειξες ασέβεια... χάρισέ του και λιγάκι χρόνο να βγει απ΄την κρυψώνα του και να σε φτάσει, χάρισέ του λιγάκι απομόνωση αν τη ζητήσει, δεν γίνεται να κάνει λάθος αν τη ζητά. Εκείνος είναι αλάνθαστος, δικό μας είναι το λάθος. Κι είναι το λάθος ένα: δεν τον ακούμε. Γιατί πρέπει ξανά να τον συναντήσεις, πρέπει να βρεθείς μαζί του, κι αυτό άλλο ένα πρέπει είναι, πρέπει να είσαι μαζί του σε αρμονία. Γιατί, καθώς έτρεχες να φροντίσεις για τον εαυτό σου τον πάτησες κάτω, τώρα πρέπει να του αφιερώσεις χρόνο ν' ανέβει πάνω, αλλού ο εαυτός μας αλλού εμείς κι οι δυό χαμένοι είμαστε.
 Δεν υπάρχει μια συνταγή, δεν υπάρχει ο ένας τρόπος κι η μία μέθοδος στη ζωή. Είσαι ένας τρόπος και μια μέθοδος για τη δικιά σου ζωή και πρέπει να βρεις την ισορροπία.
Αν όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, τη ζωή μας τη φτιάχνουμε απ΄έξω. Αυτή η ζωή που φτιάχνουμε απ΄έξω ποτέ δεν έρχεται μέσα, κάπου σταματά, κάτι την εμποδίζει να φτάσει κοντά στο αίσθημα. Γιατί είναι μια ζωή που δημιουργήθηκε απ΄την σκέψη μας κι έγινε με παράγοντες που σχεδόν δεν αφορά την ψυχή μας. Αυτή η ζωή, η δημιουργημένη απ΄έξω, δεν θα μας συναντήσει ποτέ, θα είναι πάντα πάνω απ΄το κενό μας, είναι μια ζωή που δεν την επιλέξαμε, πως να έχει θέση μέσα μας; Είναι μια ζωή που θα μοιάζει πάντα με ακρόαση, μια ζωή που δεν είναι και δεν ζει πλησίον μας. Είναι μια ξένη μας ζωή.

 Τη δικιά μας ζωή, την αληθινή μας, τη φτιάχνουμε απ΄το αίσθημα. Προκύπτει απ΄το αίσθημα και κάτι εξωτερικό βάζεις στο αίσθημα και το περικλείει κι είναι το αίσθημα σ΄αυτό που κάνεις. Όπου πας το παίρνεις μαζί σου, δεν αφήνεις το αίσθημα πίσω, πηγαίνεις ολόκληρος. Αν το κάνεις μόνο με τη σκέψη - πράγμα που σημαίνει πρέπει - το αίσθημα μένει πίσω, εσύ μένεις πίσω. Φτιάχνεις μια ζωή από σκέψη, μια ζωή νεκρή. Που είναι η αρμονία της; χάθηκε. Κι ενώ τη ζωή κανονικά την ακολουθείς... αυτή η δεύτερη ζωή που φτιάχνει κανείς με τη σκέψη, τον τραβάει, τον τραβάει απ΄τα μαλλιά και με το ζόρι. Αυτό δεν είναι ζωή, είναι μαλλιοτράβηγμα.

- Τώρα, καλώς ή κακώς, έχω μια ζωή και δεν γίνεται να την τινάξω στον αέρα. Μέσα σ΄αυτή τη ζωή που έχω, που θα έλεγες με κύκλωσε, τί μπορώ να κάνω?

- Να τη βάλεις κάτω και να την εξετάσεις και να μην επιμένεις ξεροκέφαλα σ’ αυτήν πως είναι σωστή. Γιατί για να είναι σωστή, θα πρέπει να της βρεις και να της βρίσκεις πάντα, δικαιολογία. Και να μην επιμένεις ξεροκέφαλα σε σένα πως είσαι σωστός. Κοσκίνισέ την, πάρε απ΄αυτήν πίσω όσα σου λείπουν. Δηλαδή εσένα. Πάρε απ΄αυτήν πίσω εσένα και δώσου παράπλευρα στην ζωή που θέλεις. 
 Η ζωή που έχεις, η όποια ζωή, αν φιλιώσεις απόλυτα μαζί της έφτασες στον εσωτερικό στόχο σου. Από κει και πέρα μπορείς να την αλλάξεις. Μα αν φιλιώσεις με την υπάρχουσα ζωή σου δεν χρειάζεται να την αλλάξεις, τη ζεις.
 Κι αν φιλιώσεις με την υπάρχουσα ζωή σου, δεν χρειάζεται μακριά σου και μακριά της να φεύγεις, γιατί φεύγει κανείς μακριά μόνο από κάτι ανεπιθύμητο, και γιατί εκεί που κυνηγάς το επιθυμητό... κάνε μια στροφή και φτιάξε επιθυμητό το υπάρχον και την υπάρχουσα ζωή σου. 
 Κι όταν είναι επιθυμητό το τώρα τι υπάρχει να κυνηγήσεις; κι όταν είσαι ήδη εδώ που υπάρχει να φτάσεις; κι όταν εσύ ανοίξεις υπάρχει κάτι που να μην σε χωρά; από που έχει να φύγεις και που να φτάσεις χωρίς χρόνο; κι αν διανύσεις και γεφυρώσεις την απόσταση απ΄τον εαυτό σου ως τον εαυτό σου, υπάρχει κάτι άλλο να αισθάνεσαι ως απόσταση; 

 Αν τ' όμορφο παίρνει απ΄την ομορφιά σου, το άσχημο την ασχήμια του από που την παίρνει; αν το καλό παίρνει απ΄το καλό σου, το κακό το κακό του από που το παίρνει; αν εσύ παίρνεις απ΄τη ζωή σου, τότε η ζωή σου από πού παίρνει; κι αν η ζωή σου σε φτιάχνει αυτό που είσαι, αυτό που είσαι ποιος το φτιάχνει; 

- Θέλω να γίνομαι καλύτερος.
- Κι εγώ θέλω να γίνεσαι καλύτερος, είμαι, βλέπεις, συμφεροντολόγος.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία