31 Μαρτίου 2017

Ο Ενικός της Απόστασης









 Μετά, σου μιλούν με μια ευκολία στον ενικό λες και είσαι ένας. Είναι σχεδόν ξεδιάντροπο να μιλούν στον ενικό οι άνθρωποι. Ο ενικός για μένα, είναι ένας ακόμα παραλογισμός του ισχυρού εγώ που διέπει τις μέρες μας. Σε άλλες εποχές, ακόμα κι οι ερωτευμένοι, ιδιαίτερα οι ερωτευμένοι, μιλούσαν στον πληθυντικό.

 Τώρα, ιδιαίτερα στην πόλη μου τη Θεσσαλονίκη, σου μιλούν στον ενικό κι είναι σαν να σε πυροβολούν. Αυτοί, το λένε οικειότητα, το λένε φιλικότητα, όμως εσύ γιατί αισθάνεσαι να θέλεις να ξεφύγεις; Φέρονται λες και είσαι ένας, και επιπλέον φέρονται, λες και είσαι ένας για όλους. Παλιά το γνώριζαν πως δεν είμαστε ένας και πως κάθε συμπεριφορά μας είναι ένας άνθρωπος.

 Μετά, όταν σου μιλούν στον πληθυντικό, σου δίνουν το δικαίωμα να ελιχθείς ανάμεσα στις συμπεριφορές σου και να διαλέξεις την ομορφότερη να εκφράσεις, ενώ όταν σου μιλούν στον ενικό, είναι σαν να σε καρφώνουν στον τοίχο.
 Τό  ‘χουν για ζήτημα ευγένειας, δεν είναι ζήτημα ευγένειας αλλά ψυχολογικό ζήτημα. Καθώς σου μιλούν στον ενικό δεν σου αφήνουν χώρο, σε στριμώχνουν, σε στιγματίζουν, σε δείχνουν με το δάχτυλο, δεν σου επιτρέπουν, καθώς σε σένα αναφέρονται, να κατέβεις κάτω σου, να γυρίσεις μέσα σου, να κάνεις στροφή και σου προκαλούν μια σκέτη αντίδραση λες κι οι άνθρωποι είμαστε διαρκώς αντιμέτωποι. Λες κι αντί για αισθήματα οι άνθρωποι έχουμε κάνη όπλου κι αντί για καρδιά μπαρούτι.

 Όμως ο πληθυντικός έχει άπλα, σεβασμό, σου επιτρέπει να σκεφτείς κι όχι να αρπάξεις την πρώτη σκέψη σου και να την πετάξεις σαν πέτρα επειδή δέχτηκες σφυριά. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία οικειότητα και καμιά φιλία στον ενικό αλλά μόνο βαρβαρότητα.

 Ο Χριστός έλεγε, εσείς είστε εγώ, εγώ είμαι εσείς, εγώ είμαι μέσα σας, εσείς είστε μέσα μου, ο Πατέρας είναι μέσα σας, εσείς είστε μέσα στον Πατέρα. Σ’ αυτά τα λόγια έχει χαθεί το εγώ κι αναδύεται το εμείς. Κι όμως, είναι περισσότερο οι χριστιανοί που σχηματίζουν ένα απομονωμένο εγώ.

 Ο πληθυντικός είναι πιο κοντά στο εμείς. Μα, λένε, είναι πληθυντικός της απόστασης. Αυτό είναι λάθος, γιατί καθώς μιλάς, βλέπεις όλον τον άνθρωπο κι όχι μέρος της εικόνας του, αναφέρεσαι φυσικά κι οργανικά στον πληθυντικό. Η φύση μας, καθώς γίνεται κοινωνική φύση,  μιλά στον πληθυντικό, αναγνωρίζοντας την πλατύτητα της υπάρξεως.
 Γιατί, καθώς μιλάς στον ενικό, τον συρρικνώνεις τον άνθρωπο, τον μικραίνεις, τον μαζεύεις σε μια γωνιά, τον περιθωριοποιείς, τον βγάζεις απ’ το σύμπαν. Του λες εσύ και δεν του αφήνεις περιθώριο εξέλιξης, του καταστρατηγείς την εξέλιξη, του ψαλιδίζεις τα φτερά. Πως θα μπορούσε ο καθένας να είναι εσύ αφού αλλάζει; όμως οι άνθρωποι επιμένουν και το τονίζουν κιόλας, και μετά από χρόνια που έχουν να συναντηθούν πάλι επιμένουν να λένε εσύ. Ενώ το εγώ οφείλει να γίνεται εμείς απλώς και μόνο για να προχωρά. Επειδή το εγώ είναι σταματημένο, δεμένο.
 Ό,τι δεν προχωρά απ’ το εγώ στο εμείς δεν προχωρά, γιατί ό,τι προχωρά στους άλλους μέσα προχωρά. Δεν υπάρχει για την καρδιά πουθενά αλλού να πάει, απ’ το να λύνει τα προβλήματά της, του κόμπους και τις στεναχώριες της, και να βρίσκει διέξοδο στις καρδιές των άλλων. Μιλούμε όμως με μια ευκολία στον ενικό λες και γνωριζόμαστε, ενώ ζήτημα είναι αν γνωρίζει ο καθένας αρκετά τον εαυτό του και κάθε φορά ένα μικρό ποσοστό του.

 Έτσι, μιλούμε στον ενικό κι είναι σαν να χτίζουμε τοίχους γύρω μας. Ενώ ο πληθυντικός και μόνο, κάνει τη φυλακή να παίρνει μεγαλύτερη άπλα, της χαρίζει προαύλιο.
 Κάτι τόσο απλό μα τόσο σημαντικό για την ψυχολογία μας. Οι ερωτευμένοι, οι αγαπημένοι, οι οικείοι μας, αν και μόνο μας μιλούσαν στον πληθυντικό, θα άνοιγε η καρδιά μας για αυτούς μεγαλύτερα δωμάτια και σαλόνια λουσμένα στον ήλιο. Θα γινόταν ο κάθε άνθρωπος τριπλάσιος, αρκεί να του μιλούσες στον πληθυντικό.  Γιατί ο ενικός σφίγγει τον άνθρωπο, τον μαζεύει, τον περιχαρακώνει.

Όμως μιλούμε στον ενικό προσπαθώντας να μειώσουμε και να λιγοστέψουμε τη μοναξιά μας, γιατί μόνο ένα εγώ μπορεί να νιώθει μοναξιά. Κοροϊδεύουμε έτσι τον εαυτό μας, πως όλοι αυτοί που συναναστρεφόμαστε καθημερινά είναι κοντινοί μας άνθρωποι, φίλοι και δεν είμαστε μόνοι. Όμως ακριβώς ο ενικός, είναι ενικός της απόστασης, αν μπορούσες να δεις την ανθρώπινη ενέργεια πως μαζεύεται στον ενικό στο κουβάρι της θα το καταλάβαινες, και πως απλώνει και διαχέεται ευχάριστα στον πληθυντικό, που αφήνει χώρο στον άνθρωπο, τη σκέψη, το σεβασμό, την ίδια την έκφραση.
 Η αναφορά στον ενικό κι η έλλειψη αυτοσεβασμού… πάνε μαζί.

Στη Θεσσαλονίκη την πόλη μου, την όμορφη λατρεμένη αυτή πόλη, δυστυχώς τα έχουν λιγάκι χαμένα τα μυαλά τους. Είναι πολύ μόνοι αυτοί οι άνθρωποι μέσα στη φιλικότητα κι οικειότητά τους. Αγνοώντας πως ένα περιβάλλον ενικού δεν ευνοεί διόλου την ανάπτυξη, την ατομική ανάπτυξη. Και χωρίς την ατομική ανάπτυξη δεν υπάρχει συλλογική ανάπτυξη.  Χωρίς ο ένας να γίνεται καλύτερος οι πολλοί δεν καλυτερεύουν. Γιατί οι πολλοί ένας ένας είναι.

 Ένα περιβάλλον ενικού περιορίζει ασφυκτικά τον ανθρώπινο της συμπεριφοράς κύκλο κι αισθάνεσαι τον ενικό τους, τον φιλικό κι οικείο ενικό τους, πολλές φορές να σου ορμάει.
 Είναι σαν μέσα απ’ την καρδιά, να θέλει το ένα εγώ να κατασπαράξει το άλλο, και βρίσκει για αυτό, μια δίοδο φιλικότητας, γιατί για να σπάσει, να καταστραφεί ένα εγώ, θα πρέπει ο κάτοχός του, να το ενισχύσει πρώτα τόσο, που θα τον πιάσει απ’ το λαιμό και θα του γίνει τόσο βασανιστικό, που θα τον υποχρεώσει να το σκεφτεί και να το καταλάβει. 

 Η σωστή απάντηση στη συμπεριφορά ξέρεις ποιος είμαι εγώ? 
είναι όχι, γιατί μήπως εσύ ξέρεις? Αφού για να ξέρεις ποιος είσαι,
θα πρέπει να χάσεις το εγώ.  Γιατί πάντα στο βαθμό που έχεις εγώ,
δεν είσαι εσύ. Επειδή το εγώ σου δεν είσαι εσύ, είναι αυτό. 


29 Μαρτίου 2017

Συναισθηματικός Κύκλος






Πρώτος Κύκλος
Βιώνεις τον εαυτό σου, τον αληθινό εαυτό σου
επιτρέπεις το συναίσθημά σου να σε φτάσει
το βαθύ σου αίσθημα, το κρυμμένο σου αίσθημα, το ταλαιπωρημένο σου, το είναι σου·
δεν αρνείσαι, δέχεσαι, όσο μπορείς
δεν σκεπάζεις, ξεσκεπάζεις
υπομένεις κι αντέχεις
με κλειστά παράθυρα , τραβηγμένες κουρτίνες και μια σχισμή ήλιο·
δεν το λες, το κάνεις
ούτε το κάνεις, γίνεται
είσαι μέσα, στην ύπαρξή σου μέσα
ταχτοποιείς εκκρεμότητες και γεγονότα
γίνεται με τη συμμετοχή σου, πολλές φορές την αθέλητη
δεν είναι το ευχάριστο μέρος αυτό, αλλά το επίπονο
η μέρα κυλάει δίπλα σου
και παρόλο που είναι το κάτω και σε τράβηξε
είναι το ωφέλιμο, είναι το γιατρικό·
θα του αντισταθείς, θα κλωτσήσεις
θα γυρέψεις να το αποφύγεις γιατί η ύπαρξη καίει
μα είναι η ώρα σου, άλλος δεν μπορεί να σε γευθεί
άλλος δεν μπορεί πρώτος να σε νιώσει
άλλος δεν μπορεί να σε λύσει
την απάντηση που γυρεύεις την έχεις εσύ·
είσαι τώρα απέναντί σου, είσαι αντιμέτωπος
τον καθρέφτη τον εξαγριώνουν κάτι τέτοια
οι σκιές σηκώνονται θεόρατες  
η τρομερή του ευαισθησία, όσα η ψυχή σου κράτησε μέσα στα χρόνια,
ουρλιάζουν τώρα στ' αυτιά σου·
κάνεις δίπλα να περάσουν οι σφαίρες, θέλεις να τρέξεις
να φύγεις μακριά σου, θέλεις να σε προδώσεις
να απομακρυνθείς, κι όσο έχει ακόμα πλάι το κάνεις
και σε βρίσκουν οι σφαίρες ξυστά
και δεν σε πνίγουν τα κλάματά σου, δεν σε λούζουν
μόνο σε πιτσιλούν σαν υαλοκαθαριστήρες

Δεύτερος Κύκλος
Μα νά, ο κόσμος γυρίζει σαν από μόνος του
άντεξες μια επίσκεψή σου στην ιδιωτική σου κόλαση
αντάμωσες τη φωτιά σου, έριξες μια ματιά
στην πηγή των σκέψεών σου
υπονόμευσες το ίδιο σου το εγώ
χαιρέτισες την αναδυόμενη ύπαρξή σου
μελέτησες την αλυσίδα
τάνυσες τη φυλακή, κολύμπησες να πιάσεις
το ναυαγισμένο σου αστέρι·
μα νά, τώρα πλησιάζεις την ίδια σχισμή
απ’ την οποία έπεσες, και την άνοιξες λίγα εκατοστά·
ήλιος τώρα σε φτάνει περισσότερος
κάτι μέσα σου ανεβαίνει και το ακολουθείς
δεν τραβάς τον εαυτό σου, δεν τον σέρνεις να βγει
ανεβαίνει σαν ένα μπαλόνι που το πάτησες μέσα στη θάλασσα·
κι είναι έξω σήμερα μια υπέροχη μέρα που σε χειροκροτεί
είσαι κοντύτερα στα πουλιά, κοντύτερα στα δέντρα
επειδή πλησίασες εσένα
και τώρα, όσο συναίσθημα απελευθέρωσες το πιάνεις
απ’ τη ρίζα του και το κυβερνάς
ό,τι ξέθαψες επιφορτίσθηκε με φρέσκια ζωή·
παραδόθηκες και τώρα ο νους σου έχει πάρει το πάνω χέρι
τώρα μπορείς να διατάξεις την ύπαρξή σου να νιώσει χαρά
μα αν άφησες πίσω σου ανοιχτούς λογαριασμούς
πάλι η ύπαρξή σου θα σε καλέσει·
γιατί άλλος δεν μπορεί να διευθετήσει τις υποθέσεις σου.
Όμως σήμερα έβγαλε μια υπέροχη μέρα
και κοίτα να τη χαρείς, κοίτα να τη στύψεις
γιατί όποιος στύβει την ομορφιά του στύβει και την ασχήμια του
όταν ο τροχός γυρίζει
κι αυτός θα κρατήσει μια μέρα στα χέρια του
μια σταγόνα καθαρό νερό

Και τώρα, ψηλά που έφτασες
θα αντλήσεις όσο κουράγιο χρειαστεί
για να ξεπεράσεις την επόμενη βουτιά στ’ άδυτά σου
που απειλητικά υποψιάζεσαι να σε πλησιάζει
όσο καιρό εσύ κάνεις δεύτερα σχέδια
πάνω απ’ της ύπαρξής σου το πρώτο
κι όσο καιρό αναζητάς το σκοπό της ζωής σου
που μαζί του γεννήθηκες κι υπάρχει μέσα σου

Κάποιος πέφτει κάποιος σηκώνεται
κάποιος στο τέλος ισορροπεί
και τα τρία είσαι εσύ.

Κάτι σου συμβαίνει
κάτι παρατηρεί αυτό που σου συμβαίνει
όταν αυτά τα δύο γίνουν ένα
για εκεί που έβαλες πλώρη έφτασες. 


28 Μαρτίου 2017

Η Αμφισβήτηση






Οι άνθρωποι προσπαθούν να κρατηθούν
από ένα χέρι, μια ελπίδα, έναν λόγο,
ένα χαμόγελο, ακόμα κι απ’ την ίδια τους την έκφραση
επειδή η ζωή είναι καθοδική, η ζωή πέφτει, επειδή το ψηλά χαμηλά είναι
και το πιο πάνω πιο κάτω·
ό,τι πέφτει, πέφτει μόνο του, με τη βαρύτητα, ό,τι αφήσεις πέφτει,
ό,τι σηκώνεται απαιτεί προσπάθεια.  
Οι απελπισμένοι δεν είναι ένας, είναι έθνος
οι απεγνωσμένοι δεν είναι μειοψηφία, είναι λαός
οι πόρνες, δεν είναι μερικές, είναι φυλή
το παζάρι δεν κυριαρχεί κυρίως στο εμπόριο, αλλά στο συναίσθημα
μπορείς να βλέπεις είτε ερωτευμένους είτε συμφωνημένους
μπορείς να βλέπεις είτε εργαζόμενους είτε δούλους·
τη σκλαβιά δεν τη βλέπεις γιατί είναι κατάσταση του νου
η φυλακή είναι αόρατη, μπορείς να τη χτίσεις μόνο μόνος σου.
Η συμπεριφορά έχει από κάτω και δεύτερη
η πρώτη εκφράζεται για να κερδίσει η δεύτερη
τα άλλα ονόματα της δεύτερης σκέψης είναι κέρδος και συμφέρον.
Η πρώτη σκέψη είναι σωστή, όμως η δεύτερη κάτι θέλει να πάρει
ο εαυτός που κρύβεται στη δεύτερη σκέψη κρύβεται απ’ τον εαυτό του
η δεύτερη σκέψη καβάλησε το κρυφό άλογο του εαυτού
η δεύτερη σκέψη αγωνίζεται να φτάσει στην επιφάνεια, είναι μέθοδος
η πρώτη σκέψη είναι καλή, η δεύτερη κακή
η δεύτερη σκέψη υποσκιάζει την πρώτη, την υποσκελίζει
η δεύτερη σκέψη θέλει να σώσει το υποκείμενο
η δεύτερη σκέψη θέλει να παραβγεί
η δεύτερη σκέψη κάνει σάλτο προς τα πίσω
επειδή το πίσω είναι μπροστά·
ο άνθρωπος που έχει δεύτερη σκέψη ζει άθλο

Η δεύτερη σκέψη που κάνει ο άνθρωπος δεν είναι εκείνη
η δεύτερη έκφραση περιμένει ν’ αρπάξει
ό,τι δίνει η πρώτη σκέψη η δεύτερη το παίρνει πίσω
η πρώτη προσφέρει, η δεύτερη κρατά
υπόγειος, μυστικός άνθρωπος κυκλοφορεί αθέατος
με κλονισμένη στους ανθρώπους εμπιστοσύνη·
μπορείς να δεις είτε επικοινωνία ανάμεσα στους επικοινωνούντες
είτε μαντεψιά.
Μπορείς να βλέπεις είτε κόσμο είτε το κουβάρι του
πολλές φορές, σαγόνια με σφιγμένα δόντια χαμογελούν
ο κόσμος ωστόσο είναι απλός, αλλά μόνο μέσα απ’ την απλότητά σου·
το σύνθημά του, πάραυτα, είναι να γλιτώσει απ’ το υποτιθέμενο

Η συμπεριφορά είναι ρυθμισμένη επειδή υπάρχει σκοπός
παγίδα υπάρχει σε όλα τα πράγματα
αλλά για να πέσεις στην παγίδα θα πρέπει πρώτα να είσαι πιασμένος·
η αράχνη είναι για τις μύγες, άνθρωπο δεν πιάνει

Ο αθέατος κόσμος κυριαρχεί
επειδή οι αισθήσεις του κόσμου που ζούμε δεν είναι ελεύθερες
αν οι αισθήσεις του κόσμου ήταν ελεύθερες θα έβλεπες θλίψη
τόσο πυκνή στην ατμόσφαιρα που θα την έκοβες με το μαχαίρι

Αν μπορούσες να δεις τον κόσμο με μάτια γυμνά
θα έβλεπες την ομορφιά του ακροβολισμένη στους γύρω λόφους
θα έβλεπες μαχητές μέσα στα συντρίμμια του κόσμου
και σπίθες άνοιξης μέσα απ’ τα σβησμένα του μάτια·
θα έβλεπες παπαρούνες να φυτρώνουν μέσα στα σκουπίδια του
και θα έβλεπες πόσο αντρειωμένο είναι το καλό του
όταν το κακό του πνιγερά το ζώνει

Αν μπορούσες να δεις τον κόσμο με γυμνά μάτια
θα σ’ έπνιγε τότε το άρωμα του εαυτού σου
θα άκουγες ουράνιες σάλπιγγες
και θα πίστευες στα μάτια σου

Αν μπορούσες να δεις τον κόσμο με γυμνά μάτια
θα είχες χάσει τη φρίκη σου
γιατί η μία αλήθεια δεν υπάρχει
ο κόσμος δεν είναι ένας
κι η τελική πραγματικότητά του είσαι εσύ.

Όπως κι αν έχουμε συμφωνήσει να είναι ο κόσμος τον αμφισβητώ
αμφισβητώ την αλήθεια μου, τις αισθήσεις μου, την πραγματικότητά μου
ό,τι με φτάνει, για λίγο σαν αλήθεια το ζω και ξανά ξεκινώ·
αμφισβητώ το κάθε τί πραγματικό, ό,τι φαίνεται
και το φτιάχνω παραδίπλα νέο είναι
και το ξηλώνω ξανά με την αμφισβήτηση
μέχρι το τελικό του είναι, αν είναι κι αυτό.

Αμφισβητώ, και δεν μπορεί να με πιάσει
καμία πραγματικότητα που δεν την επέλεξα. 

Με την αμφισβήτηση θεμελιώνω
την στερεότητα μου στη θάλασσα. 

Κι όσα σήμερα έγραψα
τα αμφισβητώ. 

 

 

27 Μαρτίου 2017

Του Αγγίγματος η Απόσταση





Λόγια - φωτιά χωρίς θερμοκρασία
λόγια - ζωή χωρίς αντίκρισμα
λόγια - η ευκολία προσωποποιημένη
μα εγώ θέλω τα μάτια σου, τα χείλη σου και τα μαλλιά σου
θέλω να πιάσω τους ήχους σου
γιατί θέλω τα δωμάτια να γυρίζουν και να είμαι μέσα
γιατί θέλω ανατιναγμένες τις σκεπές
και να περπατώ χωρίς πατώματα

Γιατί θέλω τα πράγματα να μ’ αγγίζουν
και με τα χέρια τους και με τα πόδια τους
γιατί θέλω να σε πιάνω για να σε πιστεύω πως υπάρχεις
γιατί θέλω να σε μυρίζω για να σε βλέπω
γιατί θέλω να είσαι εδώ και με τα λόγια σου δεν έρχεσαι
και γιατί δεν με γλυκαίνουν πια οι υποσχέσεις
κι όσο κι αν σε φανταστώ δεν σε βλέπω

Γιατί ο κόσμος έγινε χάρτινος από τότε που μιλούμε
και λέμε πολλά
μα ένα άγγιγμα δεν κάνουν
και γιατί το σώμα σου μακριά μου γίνεται ζάχαρη
μα εγώ θέλω να μου δείχνεις τις ουλές σου
κι όχι να τις βλέπω·
γιατί δεν αντέχω πια την αυθαιρεσία

Μείναμε καιρό μακριά
ο ένας απ’ τον άλλον κι ο ένας απ' όλους
κι αυτό μέσα στον κόσμο
πως πήραμε τόση απόσταση δεν το καταλάβαμε
ο πλησίον μας, θα έφτασε τώρα πια
ίσα με το φεγγάρι·
οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι ξεθώριασαν
γνωστοί μας έγιναν πιότερο οι γλάροι κι οι γάτες
εμπιστευόμαστε πιο εύκολα ό,τι δεν ξέρει γράμματα
ό,τι δεν γνωρίζει την προδοσία·
εμπιστευόμαστε πιο εύκολα ό,τι είναι μόνο καρδιά

Τραβηχτήκαμε πίσω οι άνθρωποι μάτια μου
Μπροστά, στο προσκήνιο, κονταρομαχούν οι σκιές μας
φιλονικούν, ποθούν κι εξαγοράζονται
μα εμείς, για να πλησιάσουμε, μας χωρίζουν χάσματα
κι αν είμαστε παιδιά μιας γενεάς τα χάσματα μεγαλώνουν
σου πιάνω το χέρι μα εσένα δεν σε βρίσκω
και μου ζητάς τώρα τον έρωτα που σε βγάζει
εκλιπαρείς, θεραπεύεσαί με όλο το σώμα
που ακόμα τινάζεται στα χάδια σου

Σε κρατώ μα δεν σε έχω
κι είναι ο έρωτάς μας μια πάλη γι’ άφεση
τόσο κινδύνεψε η ύπαρξή μας που την κρατήσαμε
κι απ’ τα φιλιά μας πάντα λείπει ένα τρίτο φιλιού
κι απ’ τη σιωπή μας πάντα λείπει το ποσοστό που μας γαληνεύει
κι απ’ τα μάτια μας πάντα λείπει ένα μερτικό του εαυτού μας
και λείπουμε ο ένας για τον άλλον μέσα στην ίδια κάμαρα
χωρίς ακέραιες τις προθέσεις μας

Και σου ζητώ να μου παραδοθείς
και μου ζητάς να σου παραδοθώ
ακυρώνοντας του σώματος τη μνήμη

Και σου ζητώ να σε γιατρέψω
και μου ζητάς να με γιατρέψεις
κι όσα οι ψυχές μας προσπαθούν
σ’ εμάς μένουν άγνωστα.

Γιατί ακόμα μιλούμε οι άνθρωποι αγάπη μου
και δεν είμαστε τίποτ’ άλλο από φωτογραφίες
που ονειρεύονται αισθαντικότητα. 



26 Μαρτίου 2017

Η Ναυαγισμένη







Ναυάγησε - πότε πού δεν μάθαμε
όμως σίγουρα το έκανε στη ζωή
από τότε φωνάζει - με όλα τ’ αισθήματα φωνάζει
για όλα τα πράγματα
φέρεται τρυφερά με βία.
Είναι σαν η φωνή της να θέλει να βγει
είναι σαν η ψυχή της να θέλει να βγει
τη φέρνει στην επιφάνεια μια άποψη, μια γνώμη ναυαγισμένη
γιατί μαζί της όλος ο κόσμος ναυάγησε
η πτώση της ποτέ δεν αναπτερώθηκε
ο χρόνος τη σκέπασε.
Μετά, τη βρήκαν πολλά, οικογένεια, υποχρεώσεις, γάμος
δεν είχε χρόνο να κοιταχτεί στον καθρέφτη της
μαντάρισε την ψυχολογία της σαν ένα κέντημα
άρον άρον
μπάλωσε την υπόστασή της
έφτασε στο πρόσωπό της μια άγνωστή της προσωπικότητα
κυρίεψε ένας ταραγμένος βυθός τη μορφή της·
από τότε τα δέντρα, τα σπίτια, ο ίδιος ο ουρανός, παραπαίουν
από τότε όλα πάνε κατά την καρδιά της
κι εγώ ακόμα που κάποια φορά κάθομαι και της μιλώ
με βλέπω στα μάτια της να γέρνω επικίνδυνα,
να γέρνω κατά την πτώση της·
με τράβηξε και μένα κι όλη την οικουμένη
στους βυθούς της το ναυάγιο της
γιατί κι εγώ κι όλη η οικουμένη
επιβιβασμένοι στην ύπαρξή της υπήρξαμε
κατά το ναυάγιό της
μπορεί κι εγώ να συντέλεσα - άθελά μου
να είχα μερικά γραμμάρια απ’ το βάρος της
και λίγα μέτρα απ’ τον ανήφορό της
ίσως να είχα μια ακίδα του σταυρού της·
όμως αυτή τον κουβαλά πια χωρίς δρόμο
δεν βλέπει την κορφή του Γολγοθά της.
Ναυάγησε κι εκεί τελείωσε το παραμύθι της
αν είναι δυνατόν να τελειώνει ποτέ ένα παραμύθι με ναυάγιο
κι αν είναι δυνατόν, ένα ναυάγιο να τελειώνει,
καθώς ναυαγεί

Από τότε φωνάζει
όμως ποτέ βοήθεια
αυτό στη ζωή της δεν έμαθε
αυτό μού μαθαίνει
στα χείλη του ναυαγού να φτάνει βοήθεια·
περήφανη και ναυαγισμένη
συνδυασμός γι' αγιάτρευτα κλάματα

Ναυάγησες κυρία μου
και να το πεις σε σώζει
μα να το ξέρεις πρώτα
γιατί το πιο δύσκολο απ’ όλα
είναι τη δικιά σου φωνή ν’ ακούς

Φωνάζει
γιατί δεν ακούει από τότε τη φωνή της
είναι θυμωμένη εξάπαντος 
με όλα και δια βίου. 

Για να γλιτώσω
όταν μου μιλά
φροντίζω να μην αναφέρεται σε μένα. 



Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...