Ο Χρόνος






Ο χρόνος είναι ύπουλος
Την ώρα που σχεδιάζεις τη ζωή ζεις
Την ώρα που ελπίζεις, που απογοητεύεσαι
Την ώρα που ανασυντάσσεσαι, που φτιάχνεις ένα χρόνιο διάλειμμα
Ο χρόνος σου σαν να ζεις μετρά.
Την ώρα που ροκανίζεις το χρόνο σου
Ο χρόνος σου σε ροκανίζει
Την ώρα που αποτραβιέσαι στη σπηλιά σου
Σαν να σου πάτησαν την ουρά
Κι αρπάζεσαι από μια μνήμη του εαυτού σου γερά
Με την ψευδαίσθηση πως θα κρατήσεις την εικόνα σου αλώβητη
Σκεπτόμενος σαν φωτογραφία
Δεμένος χειροπόδαρα από μια ηλικία
Αρνούμενος να επιτρέψεις να σε πάρει μαζί του ό,τι φεύγει
Ολόκληρος νέα δροσάτη ψυχή

Μετά, προβάλει μια καχυποψία στον καθρέφτη σου
-ή εσύ λες ψέματα ή εκείνος –
Αισθάνεσαι σαν προδομένος, σαν να σου πήραν τα νιάτα
Φωνάζεις: δεν ήμουν εγώ άμυαλοι! Μην μου καταλογίζετε
Στην ηλικία μου τα λάθος χρόνια μου!
Όμως μια άσπρη τρίχα θλιμμένα σε κοιτά
Δυό άσπρες τρίχες και γίνεσαι λευκός
Ενώ αισθάνεσαι νεώτερος

Ουρλιάζεις. Δεν μπορείς να συμφωνήσεις με το ίδιο σου το σώμα
Πρόκειται περί μιας παρεξηγήσεως
Προσπαθείς να πάρεις παράταση με κρέμες
Αρπάζεσαι απ’ τον έρωτα σαν να αρπάζεσαι από μια δροσιά
Αλλάζεις τα μυαλά σου όπως σε βολεύει
Και λες στο βάθος σου συμφιλιώσου
Αποδέξου και παραδέξου πως περνάς
Ενώ υπάρχει πάντα στην υπόθεση ένα φλεγόμενο κρίμα

Κι αυτή τη στιγμή ζεις, αυτό είναι όλο
Το σημάδι στο πρόσωπο βαθαίνει
Η ψυχή σου στη μορφή σου φτιάχνει μια παρουσίαση
Γίνεσαι οφθαλμοφανείς στα ίδια σου τα μάτια
Όση κούραση κράτησε η ψυχή σου την παίρνει το βάδισμα
Ό,τι έκρυψες τώρα φωνάζει
Κι αν θέλησες να μείνεις πίσω να συντροφέψεις τα νιάτα σου
Παράξενα ενηλικιώνεσαι

Ένα γεγονός ξαφνικά σου θυμίζει πως μεγάλωσες
Πως πέρασαν τα χρόνια
Θα πρέπει τώρα κι εγώ σύμφωνα με την ηλικία μου να συμπεριφέρομαι, σκέφτεσαι
Και τότε ακριβώς αρχίζεις να μεγαλώνεις

Ά, πόσο μοιάζω τελικά του πατέρα μου
Κι άλλο τόσο της μητέρας μου
Έχω τόσα πολλά να κάνω
Κι υπάρχουν άλλα τόσα άσωτα που ποτέ δεν εγκατέλειψα
Μερικά τώρα, θα πρέπει να τ’  απαρνηθώ χωρίς να τα έχω ζήσει
Είναι ανάρμοστα στην ηλικία μου
Κι ήταν την ώρα που έπρεπε να τα ζήσω μακρινά

Όμως τούτη η μετάθεση που μας δίνει ο χρόνος κάπου τελειώνει
Δεν έχει πάντα αύριο
Κι αλίμονο, πάντα έχει χθες

Μα τώρα πια ξέρω πως το χρόνο να νικώ
Τώρα δεν βιάζομαι, καρτερώ

Θα αποδεχτώ όλη τη ζωή μου
Σαν εγώ να την έχω ζήσει
Την απεριόριστη ησυχία θα βρω·
Όχι, δεν θα επιτρέψω παράπονο!

Κι αν κάτι χάθηκε οριστικά θα το δεχθώ
Για να μην χαθεί κι ό,τι απομένει
Ετούτη ας είναι η εκδίκησή μου  
Έξυπνα θα φερθώ
Μην προσδοκώντας αναστάσεις νεκρών
Αλλά των ζώντων τη ζωή μη σπαταλώντας

Αλλιώς, όσα πέρασαν τίποτα δεν μου έμαθαν.
Χρόνε θα γίνω φίλος σου
Δεν έχω άλλο όπλο να σε πολεμήσω

Η άσπρη τρίχα μου γλυκαίνει   
Ήδη κοιτάζω στο τζάκι μια φωτογραφία μου
Χωρίς καμία νοσταλγία
Ας είναι καλά εκείνο το παλιόπαιδο
Που με κουβάλησε στις πλάτες του
Και μ' έφερε ως εδώ

Δεν το κρύβω απ’ τον εαυτό μου πια
Πως μια μέρα στ' αλήθεια θα πεθάνω
Πιο αλήθεια για μένα δεν θα υπάρξει 
Κι απ’ τον θάνατό μου θα περάσουν
Χιλιάδες χρόνια χωρίς εμένα·  
Μα παράξενο, τώρα δεν με τρομάζει η σκέψη
Τούτο είναι το δώρο
Που η ζωή μου χάρισε

Θα πεθάνω λοιπόν.
Στο βαθμό που το καταλαβαίνω και το αποδέχομαι
Στον ίδιο ακριβώς βαθμό
Ολοκληρωτικά κι ακέραια ζω

Στον ίδιο ακριβώς βαθμό.
Όσο κλέβω απ’ αυτή του θανάτου τη σκέψη
Το κλέβω από ζωή

Αν είναι ατόφια
Είναι και τα δυό

Αν ζω είναι επειδή θα πεθάνω
μόνο έτσι είναι 
και τα δυό σίγουρα.

Αν ξεσιγουρέψω το ένα
Ξεσιγουρεύω και το άλλο.




Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία