18 Μαρτίου 2017

Τα Καμώματα της Ύπαρξης







 Ο Χριστός δίδαξε την ευτυχία. Βέβαια, έμεινε ως ο ταυτισμένος με τα βάσανα και κάθε βασανισμένος άνθρωπος ταυτίζεται μαζί Του. Όμως αν  προσέξεις, βλέπεις πως τα βάσανα, ήταν μόνο ένα μικρό μέρος της ζωής του Χριστού. Η διδασκαλία του είναι φωτεινή, γεμάτη ελπίδα, κουράγιο και φως, πράγματα δηλαδή, που πηγάζουν μεν απ’  τη δυστυχία, όμως δεν ζουν σε αυτήν και καταστρέφονται στην ευτυχία. 
 Ο δυστυχισμένος άνθρωπος βλέπει ένα μέρος του Χριστού και ταυτίζεται με αυτό, έτσι νιώθει, τον βολεύει. Ο ευτυχισμένος ανακαλύπτει μια άλλη πλευρά του και φτάνει πιο βαθιά στο λόγο του, έτσι νιώθει, τον βολεύει. Η διαφορά είναι πως στο βάθος υπάρχει το δίκιο. 
  
 Ο Χριστός έδειξε το δρόμο να φτάσεις σ’ Αυτόν, δηλαδή την κατάστασή του. Όμως ο άνθρωπος έδειξε τον Χριστό ως έξωθεν σωτήρα του. Η θρησκεία έγινε κατά τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είπε, είναι δύσκολος και σκληρός ο δρόμος της σωτηρίας, σώσε με Εσύ Χριστέ μου. Ο άνθρωπος το είπε η θρησκεία το εφάρμοσε κι απόχτησε εξουσία. Σε συνδυασμό με την πολιτική έδωσε στον άνθρωπο ό,τι γύρεψε. Δηλαδή να μην έχει ευθύνη για τον εαυτό του. Η ζωή είναι σκληρή. Ο άνθρωπος είπε, την παραδίδω σ’ εσάς, τις δύο κυβερνήσεις, κάντε ό,τι θέλετε με αυτήν, εγώ θα ζήσω στον κόσμο μου, το μυαλό μου, τη σκέψη μου, ας μείνει μακριά μου η αλήθεια μου, δεν επέλεξα τη ζωή μου, ας περάσει γρήγορα να ξεμπερδέψω μαζί της. 
 Κανένας σωτήρας δεν μπορεί να σε σώσει, πρέπει να σωθείς μόνος σου. Για να πας στον παράδεισο πρέπει να τον βρεις εδώ, σ’ αυτή τη ζωή. Το να ζήσεις αυτή τη ζωή δυστυχισμένη πιστεύοντας πως έτσι εξαγοράζεις παράδεισο… κάνει τον θεό φτηνό στις αντιλήψεις του.

 Η ευτυχία είναι το πιο ενοχικό πράγμα στη γη. Κανείς δεν τη θέλει, κανείς δεν την διεκδικεί, είναι η φυσική υπόσταση, όμως η κόλαση είναι πιο γνωστή. Ο Χριστός δίδαξε την ευτυχία που είναι, ανεξάρτητη απ’ τις καταστάσεις και τα πράγματα. Δίδαξε την ευτυχία όχι του έχω και του κατέχω, αλλά την ευτυχία του υπάρχω.
 Η θλίψη της ύπαρξης είναι μεταγενέστερη της ευτυχίας της. Ο πόνος είναι απόκτημα. Η χαρά, η ευτυχία του υπάρχω, ξεκινά απ’ την κατάσταση του τίποτα κι εμπλουτίζεται με πράγματα.

  Γιατί, για να είσαι ευτυχισμένος Με αυτό, θα πρέπει να μπορείς να είσαι ευτυχισμένος και χωρίς αυτό. Αν είσαι ευτυχισμένος με αυτό, αν εκείνο σου λείψει σου παίρνει την ευτυχία.
 Αν είσαι καλά με αυτό, χωρίς αυτό θα πρέπει πάλι καλά να είσαι. Γιατί όταν είσαι ευτυχισμένος Με αυτό, κρατιέσαι απ’ αυτό κι αν εκείνο σ’ αφήσει πέφτεις.

 Γράμματα ψιλά, θα μου πεις. Τα χοντρά είναι βάρος. Πηγαίνει κανείς πολύ κοντά στα πράγματα και τα πράγματα αποχτούν εξουσία στην ύπαρξή του. Αρχίζουν και τον ανεβοκατεβάζουν σαν ασανσέρ. Το να είναι κάποιος καλά γίνεται καλά δια το λόγο. Κι υπάρχουν πάντα λόγοι να μην είναι κάποιος καλά. Μα αν αφαιρέσεις όλους τους λόγους να είσαι ή να μην είσαι καλά… τότε πως είσαι; αυτό είναι αυτό που αληθινά είσαι. Τραβήξου σε μια άκρη απ’ την ίδια σου τη ζωή και σκέψου πως αισθάνεσαι μακριά της. Αυτό είναι το πιο δικό σου αισθάνομαι.

 Από τα πράγματα κι εμάς χρειάζεται να υπάρχει μια νοητή απόσταση, τα πράγματά σου τ’  αγγίζεις, δεν τα κρατάς. Αν προσκολληθείς στα πράγματά σου γεμίζεις πόνο, αν σπάσει αυτός ο δεσμός γεύεσαι τον πόνο, γι’  αυτό πασχίζει ο καθένας σκληρά να μην σπάσει η προσκόλληση με τα πράγματά του, γι’  αυτό ο δρόμος, γίνεται τελικά δρόμος της απωλείας.

 Αν μπορείς να σταθείς μόνος με τίποτα αυτό είναι το περισσότερο. Όλα τ’ άλλα είναι δώρα. Όμως υπάρχει κάτι ακόμα πιο δύσκολο στον ανθρώπινο αγώνα που ανεβάζει ακόμα ψηλότερα τον πήχη των δυνατοτήτων του ανθρώπου. Είναι το να είσαι μόνος με τίποτα κι ευτυχισμένος γι’ αυτό.  Αυτή είναι η καθαρή ύπαρξη, το τέλος κι η  αρχή του ανθρώπου. Όμως μη το δοκιμάσετε μόνοι σας απ’ το σπίτι σας. 


Δημοσίευση σχολίου

Του Αγγίγματος η Απόσταση

Λόγια - φωτιά χωρίς θερμοκρασία λόγια - ζωή χωρίς αντίκρισμα λόγια - η ευκολία προσωποποιημένη μα εγώ θέλω τα μάτι...