Η Αίσθηση του Εφήμερου







 Μετά, πρέπει να έχεις διαρκώς μια αίσθηση του εφήμερου και του περάσματός σου. Σ’ αυτή την υπόθεση στηρίζεται το ανθρώπινο μεγαλείο. Οι αποφάσεις παίρνουν άλλο ειδικό βάρος, γέρνεις περισσότερο προς το συμφέρον της αισθαντικότητας και λιγότερο προς το κοντόθωρο. Αλλιώς, μπορεί και στα ογδόντα σου χρόνια να παλεύεις για πράγματα ευτελή, αν δεν έχεις καταλάβει τί θέλει να πει το ποιητή.
 Η αίσθηση του εφήμερου σε απαλλάσσει από πολλές σκοτούρες, μπορείς να συμπεριφέρεσαι και να δρας πιο ελεύθερα αν είναι να φύγεις, αν το έχεις εμπεδώσει πως είσαι περαστικός. Γίνεσαι πιο μεγαλόψυχος, γελάς με τα μαράζια, δεν επιτρέπεις να σε στεναχωρούν μικρές συμπεριφορές, μπορείς να χαρίσεις πολλά πράγματα και να αισθάνεσαι κερδισμένος. Μπορείς να τα αφήσεις όλα να φύγουν αν μένεις εσύ καλά, σε σχέση όμορφη με τον εαυτό σου.
 Δεν χρειάζεται να ακολουθείς τους ανθρώπους στα πενιχρά τους διλήμματα που τους ταλανίζουν. Αυτοί, νιώθουν τεράστια ικανοποίηση όταν κερδίζουν, όμως αν είσαι ήδη κερδισμένος τους το επιτρέπεις. 
 Δεν θα σε καταλαβαίνουν πάντα όταν ζεις με μια αίσθηση του εφήμερου, είναι ένας τρόπος σκέψης, ένας τρόπος συμπεριφοράς και ζωής, βλέπεις τα σημαντικά, τα ουσιώδη, και προσπερνάς μήκη μικρών βασανιστικών συμπεριφορών, μήκη στερημένα από πλάτος. Καταστάσεις που αιχμαλωτίζουν και πιάνουν ομήρους τις διαθέσεις, σ' έναν συφοριασμένο αγώνα για κάτι που εσύ δεν το καταλαβαίνεις.  Μπορεί βέβαια, να υιοθετήσεις μια νέα φράση στο λεξιλόγιό σου, αν ζεις με την αίσθηση του εφήμερου. Θα φτάνει συχνά ως τα χείλη σου η φράση: μα είναι δυνατόν! Κι όμως είναι δυνατόν, να περάσει μια ζωή με ασχολίες δευτερεύουσας σημασίας. Για σένα δευτερεύουσας, γι' αυτούς που ασχολούνται να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα… είναι μεγάλος πόνος να μην ψοφά!

 Μα αν έχεις την αίσθηση του εφήμερου έχεις ήδη στα χέρια σου την κατανόηση κι υιοθετείς άλλη μια φράση. Την: άφησέ το να περάσει κι αυτό. Είναι που δεν βάζεις φρένο, δεν τραβάς χειρόφρενο στις μαγκωμένες συμπεριφορές. Δεν ασχολείσαι για περισσότερο από ένα λεπτό με το ανούσιο, δεν χαραμίζεις το χρόνο σου προσπαθώντας να βρεις απαντήσεις εκεί που δεν υπάρχει ξεκάθαρη ερώτηση. Δεν επιμένεις να αλλάξεις κανέναν και κανέναν δεν θέλεις να φτιάξεις σωστό. Το μόνο που κάνεις είναι να αποχτάς κοντή μνήμη και να ξεχνάς στο λεπτό. Δεν κρατάς τίποτα που επί της ουσίας είναι τίποτα κι είναι μόνο κάτι για να φέρνει ένταση, ένσταση, αντίδραση, καυγά, φασαρία κι υποτυπώδη κοχλάζουσα επανάσταση χωρίς αντικείμενο. Άλλωστε, αν εδραιώσεις μέσα σου την αίσθηση του εφήμερου δεν έχεις θυμό, δεν έχεις οργή κι αντιπαλότητα και κανείς δεν μπορεί να μαλώνει μόνος του.

Η αίσθηση του εφήμερου είναι δώρο. Το ενενήντα τοις εκατό των ανθρώπινων συμπεριφορών δεν αξίζουν την προσοχή σου. Αν μπορείς να κυβερνάς την προσοχή σου δεν την αφιερώνεις σ’ αυτό το ενενήντα τοις εκατό. Αυτό το ενενήντα τοις εκατό είναι ο χαμένος ανθρώπινος χρόνος. Χωρίς την αίσθηση του εφήμερου ο ανθρώπινος χρόνος πηγαίνει χαμένος.

 Με την αίσθηση του εφήμερου ανοίγεις πανιά για άλλες συγκινήσεις. Αν απεγκλωβιστείς απ’ τα μικρά μαραζωμένα πράγματα… ανοίγει ένας πελώριος δρόμος να βαδίσεις. Αν σε πιάσουν αιχμάλωτο τα μαράζια του κόσμου σου τρώνε ακόμα και το σώμα.
  Όπου συναντάς μικρή συμπεριφορά, δείξε κατανόηση, χαμογέλα και πήγαινε παρακάτω. Δεν θα καταλάβει εκείνος τι κατάλαβες, όμως εσύ πέρασες απ’ τη θέση του.  Άλλωστε, αυτός που ασχολείται με όλα αυτά τα μικρά μαραζωμένα πράγματα, αν και τα φίδια τον τρώνε, είναι αθάνατος. Τι δουλειά έχεις εσύ με τους αθανάτους;  Εσύ θα πεθάνεις, είσαι περαστικός, είσαι εφήμερος. Κι έχεις γι’ αυτό, έναν καλό λόγο, όσο ζεις να ζήσεις.

 Ζήσε σαν να πρόκειται να πεθάνεις. Είναι ο μόνος τρόπος να νικήσεις το θάνατο. 


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία