02 Μαρτίου 2017

Ατύχημα



  Να ενημερώσω τον κόσμο και τα αισθήματά του, πως βρίσκομαι σε κατάσταση μετεγχειρητικής περιόδου. Μιας εγχείρησης που έλαβε χώρα στο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης Γεννηματάς Ορθοπεδικό τμήμα.

 Μετά από μια «κακιά στιγμή», ένα παραπάτημα, ένα στραβοπάτημα, μια πιρουέτα στον αέρα, λίγη ζάλη, μια ομπρέλα που κρατούσα στο χέρι και προσπάθησα απ΄αυτή να κρατηθώ μα δεν άντεξε το βάρος μου. Το αποτέλεσμα ήταν ένα άσχημο κάταγμα του μηρού ψηλά στο γοφό και στη στιγμή, κατάλαβα επακριβώς την έννοια της ανημποριάς από μέσα, απ’ την εμπειρία της. Κατάλαβα πως αισθάνεται εκείνος, ο πεσμένος σ' ένα πεζοδρόμιο, που σηκώνει το ασθενές χέρι του στα διερχόμενα αυτοκίνητα ενώ βρέχει. Το κατάλαβα ριζικά, εκ του πλησίον, το κατάλαβα γιατί ουδείς πιο κοντά από εμάς στο σώμα μας. Κατάλαβα τι σημαίνει να σου μιλά το σπασμένο κόκαλο μια γλώσσα χωρίς αντιρρήσεις, και τα βίωσα όλα αυτά ενώ άλλα σχεδίαζα για τη ζωή. Όμως αυτή τη φορά – ενώ έχω δει στη ζωή μου άπειρα ασθενοφόρα να περνούν με τις σειρήνες τους να στριγκλίζουν… αυτή τη φορά ήμουν αυτός που ήταν στον ασθενοφόρο Μέσα. Άλλη η θέα να βλέπεις το ασθενοφόρο να περνά… κι άλλη η θέα να βλέπεις τον κόσμο να περνά μπροστά απ΄τα μάτια σου και να είσαι εσύ μέσα στο ασθενοφόρο. Με το μισό σώμα διαλυμένο σκέφτεσαι το θάνατο πια όχι ως ενδεχόμενο ή φιλοσοφική θεώρηση, ή κάποια διατριβή, ή κάποια πιθανότητα, αλλά κάνεις κάποιες σκέψεις θανάτου πιο αληθινές κι απ΄τη ζωή. Και μπαίνεις στην ύστατη δοκιμασία.

 Δεν θέλω να προβώ σε μια κρίση για τα νοσοκομεία μας κι όλα αυτά. Αναγνώρισα αισθαντικά, πως ό,τι κι αν σκεπάσει τον άνθρωπο μια παρόμοια κατάσταση τον ξεθάβει. Γιατροί, Νοσοκόμοι, Αδελφές, όλον αυτόν τον οργανισμό τον βίωσα να λητουργεί και του είμαι ευγνώμων. Αδυναμίες
φυσικά υπάρχουν, όμως είναι ένας οργανισμός ανθρώπων που ασχολείται με την ύστατη στιγμή του ανθρώπου, τον ύστατο πόνο του, την ύστατη αγωνία του, κι ο άνθρωπος δεν συνεργάζεται πάντα ιδιαιτέρα όταν τον πονάς, ακόμα και για το καλό του. 
 Προσωπικά προσπάθησα να συνεργαστώ, έτσι με αρμονία προς την κατάστασή μου και τους θεραπευτές μου πήγαν όλα τελικά καλά. Τα πρόσωπα των γιατρών μας με γέμισαν πίστη κι εμπιστοσύνη. Δεν ρώτησα τίποτα άλλο γι' αυτούς, ούτε ποιοι είναι ούτε τι κάνουν, είδα τα πρόσωπά τους κι η ψυχή μου γαλήνεψε, όχι μόνο πίστευα αλλά ήξερα γι' αυτούς. Δεν με ένοιαξαν στιγμή φήμες για το ένα ή το άλλο, κοίταξα μερικά πρόσωπα, είδα αυτό που γύρευα να δω κι έκλεισα γεμάτος εμπιστοσύνη τα μάτια, αυτό μόνο.
 
 Δεν θέλω να πω περισσότερα ούτε έχω να πω περισσότερα. Άλλωστε είναι όλα ακόμα νωπά και συγκεχυμένα, δεν είναι κάτι που πέρασε αλλά κάτι που περνά, μάλιστα κάτι που τώρα άρχισε. Θέλω απλώς να ευχαριστήσω τους γιατρούς του Γεννηματά Θεσσαλονίκης, καθώς και όλο το προσωπικό εκεί όλων των  βαθμίδων, για το ειλικρινές ενδιαφέρον που ένιωσα απ΄τη μεριά τους. Ένα ενδιαφέρον γυμνό όπως η σάρκα, κι εκεί ανάμεσά τους αναγνώρισα αρκετούς αγγέλους κι άλλους, όχι λιγότερο αγγέλους αλλά περισσότερο αδύναμους ανθρώπους. Καθώς να στείλω και την αγάπη μου στα παιδιά του θαλάμου 115. Στον Χ. Στον Φ. στον Ά. Τέσσερα άτομα, αναμεταξύ τους κι εγώ, που φτιάξαμε έναν κοινό μικρόκοσμο πέντε ημερών, που θα μπορούσες να την πεις, γνωριμία και ζωή, απ΄το κόκαλο. 

Βρίσκομαι σπίτι και δέχομαι επισκέψεις, το κλειδί είναι έξω απ΄την πόρτα. 
 
 
Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...