Η Ανημποριά






 Τώρα, που βρίσκομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι σε ανάρρωση, μετά το κάταγμα του ποδιού, μαθαίνω ξανά να περπατώ. Ό,τι συμβαίνει δηλαδή στην ψυχή μας συμβαίνει και στο σώμα μας.
 Η εμπειρία αυτή, μου δίδαξε τί σημαίνει ανημποριά. Η ανημποριά είναι αίσθημα, που άλλο τρόπο, πλην της ανημποριάς σου, δεν έχεις να το βιώσεις κι η φαντασία είναι λίγη για να το ξέρεις. Ανημποριά σημαίνει να βρίσκεσαι στα χέρια των άλλων. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περάσεις μέσα από την ανημποριά, εξόν της φροντίδας των άλλων.Όταν ο εγκέφαλός σου δίνει εντολή στο πόδι σου να περπατήσει και δεν περπατάει... ένας άλλος περπατάει με το πόδι σου. 

 Η ανημποριά, στην δική μου περίπτωση τουλάχιστον, που η ηλικία μου ακόμα το επιτρέπει... είναι μόνο μια εμπειρία, ένα βίωμα, είναι περαστική. Υπάρχει όμως και η χρόνια ανημποριά, εκεί, εναποθέτεις αποκλειστικά τον εαυτό σου στα χέρια των άλλων.
 Στην ανημποριά σου δοκιμάζονται όλα, εσύ και οι άλλοι, φιλίες και συγγένειες.  Στην ανημποριά βλέπεις καθαρά τι υπάρχει από κάτω. Όσα μαράζια τρώνε την επιφάνεια εξαφανίζονται, όσες διαφορές χωρίς κύρος επικρατούν στους ανθρώπους,  σβήνουν σαν να ήταν γραμμένες με κιμωλία σε μαυροπίνακα.

 Στην ανημποριά έρχεται σε επαφή καθαρός άνθρωπος με καθαρό άνθρωπο. Πως έρχεται; βάζει ο άλλος τον εαυτό του στη θέση σου. Καταλαβαίνει, πως θα μπορούσε να είναι εκείνος ο ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου, και ξέρει, πως αυτή η ρουλέτα με τα σπαθιά, που σε όλους πάνω απ’ τα κεφάλι τους γυρίζει… δεν κάνει διακρίσεις. Σήμερα είσαι εσύ αύριο αυτός ο ανάσκελος. Γιατί, σώματα έχουμε, φορείς σωμάτων είμαστε κι αυτά χαλούν.

 Έτσι λοιπόν, θα έλεγες, πως ανημποριά και ανθρωπιά πάνε μαζί. Ακόμα θα έλεγες, μαζί πάνε, ανημποριά και χριστιανοσύνη. Η εικόνα δηλαδή, ταιριάζει περισσότερο πάνω απ’ το προσκεφάλι του αρρώστου. Όχι ως ντεκόρ, όχι με μέλημα να ταιριάζει με την ταπετσαρία, αλλά με σκοπό να κρατηθείς, να κρατηθεί το βλέμμα στη ζωή.

 Πολλά μπορείς να πεις, πολλά μπορείς να υποθέτεις, μέχρι να βρεθείς, ξαπλωμένος κι ανήμπορος με προδομένο σώμα. Τότε όμως, όλες οι σκέψεις σου, αποχτούν μια άλλη βάση, ένα άλλο εφαλτήριο, τότε οι σκέψεις σου σε φτάνουν απ’ το σώμα σου.

 Η ανημποριά, φέρνει στον άνθρωπο μια υπαρξιακή στροφή. Κατανοεί κάνεις εύκολα την αλληλεξάρτηση των ανθρώπων. Η περηφάνια σου πηγαίνει περίπατο, ο καλός τρόπος, η καλή συμπεριφορά, αποχτούν τεράστια σημασία.  Παραβλέπεις με άλματα τις αιματοβαμμένες λεπτομέρειες που διαχωρίζουν τους ανθρώπους. Στην ανημποριά βαθαίνεις, σου φεύγει και λιώνει ένα στρώμα πάγου.
 Για να καταλάβεις την όλη υπόθεση, σκέψου, πως ήρθε και με επισκέφτηκε εκείνος ο άνθρωπος, που δεν συμπάθησα ποτέ ιδιαίτερα στη ζωή μου, όμως κρατούσε στα χέρια του δώρα.  Κάτι τέτοιο σε βάζει σε δίλημμα, να δεις τα αισθήματά σου που τρέφεις γι’ αυτόν, ή να μείνει το βλέμμα σου στα δώρα;  Από πού να φτιάξεις αισθήματα; Απ’ τα γεμάτα χέρια ή την άδεια καρδιά;  Κι όταν είναι γεμάτα τα χέρια… υπάρχει περίπτωση να είναι άδεια η καρδιά;

 Γιατί στην ανημποριά σου, υπάρχει κι εκείνος ο άνθρωπος, που γι’ αυτόν είχες καλύτερη γνώμη, όμως δεν φάνηκε. Ζάρωσε, κρύφτηκε, έκανε στην άκρη, κοινώς έβγαλε την ουρά του απ’ έξω.
 Στην ανημποριά σου, έρχεται ο άνθρωπος ο παρακινημένος απ’ τον εαυτό του, κανείς δεν το κάνει για σένα, το κάνει εκείνος που συμπάσχει κι αυτό δεν σε αφορά, ακόμα κι αν είσαι αυτός που πάσχεις.
 Όμως εκείνος που συμπάσχει το ‘χει μέσα του. Δεν το μαθαίνεις αυτό στο σχολείο, το μαθαίνεις απ’ τον εαυτό σου, με τον τρόπο να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση ενός άλλου ανθρώπου. Αυτό σημαίνει συμπάσχω.
 Δεν χρειάζεται να πάσχεις για να συμπάσχεις, χρειάζεται να κατανοείς.

 Χρειάζεται να κατανοείς πως είμαστε μια σακούλα με σάρκα, αίμα και κόκαλα, και πως αυτά που μας χωρίζουν, μπροστά στην πραγματικότητα και την αλήθεια του σώματος, είναι αέρας. Γιατί οι γνώμες είναι αέρας, κι αν βρεθείς καταμεσής σ’ ένα πέλαγος να πνίγεσαι, δεν φωνάζεις βοήθεια Γιάννη ή βοήθεια Νίκο, φωνάζεις απλά βοήθεια άνθρωπε! Γιατί εκείνη τη στιγμή αναφέρεσαι στο ανθρώπινο είδος, δεν είσαι ούτε εσύ ο Θανάσης ή η Μαρία, κατεβαίνεις κάτω απ’ την προσωπικότητα, κάτω από τη γνώμη σου και την άποψή σου κι αποχτάς καθαρότητα. Γιατί η κραυγή σου, κάτω απ’ όλα όσα είσαι σε φτάνει.

 Κι αν σε σώσει ο Μανόλης ή ο Χαράλαμπος, εσύ χέρια και πόδια κοιτάς, και πράξη κοιτάς, και δεν σε νοιάζει αν αυτός που σε έσωσε ήταν λευκός ή μαύρος, χριστιανός ή μουσουλμάνος, καπιταλιστής ή κομουνιστής. Γιατί, όταν είσαι μέσα στο λάκκο και σε τρώει το λιοντάρι, χέρι τείνεις προς προτεινόμενο χέρι, δεν κάθεσαι να εξετάσεις να είναι μαύρο ή κίτρινο, κι όποιος σε τραβήξει έξω, σε όποια θρησκεία κι αν ανήκει, χριστιανός είναι. Γιατί οι διαφορές, είναι ρηχές στον άνθρωπο, και μπροστά στον κίνδυνο τις διαγράφει μονοκονδυλιά η σκέψη σου. Ιδιαίτερα όταν οι διαφορές αυτές είναι εγωιστικές, γιατί ο κίνδυνος σε κατεβάζει κάτω απ’ τον εαυτό σου και το χρώμα σου. Σε κατεβάζει κάτω απ΄το δέρμα σου.

 Την ανημποριά, την έχουμε ταυτίσει με τα γεράματα και τη φροντίδα, με το χρέος των παιδιών προς του γονείς τους. Χρέος. Αυτή η λέξη τρομάζει. Είναι τόσο λάθος, είναι μηχανική! Το αίσθημα του χρέους κάνει τη φροντίδα καταναγκαστική, εφιαλτική, την κάνει σκέτο βάρος! Ασκημένοι οι γονείς, αλλά και οι μεγάλοι άνθρωποι, καθώς και φορτωμένοι με τύψεις κι ενοχές, πως δεν μεγάλωσαν τέλεια τα παιδιά τους κι έκαναν λάθη στην ανατροφή τους... αισθάνονται στην καρδιά τους, το αίσθημα πως δεν αξίζουν μιας φροντίδας χωρίς υστεροβουλία, μιας φροντίδας απαλλαγμένης απ’ το φορτίο του παρελθόντος κι ελάχιστοι άνθρωποι πιστεύουν πια στον αλτρουισμό. Έτσι, οι γέροι φροντίζονται για την σύνταξή τους και φροντίζουν οι ίδιοι, μέσα απ’ όλα όσα νιώθουν, να κρατήσουν για τα γεράματά τους, ένα σπιτάκι, ένα χωραφάκι, ή ολάκερη την περιουσία τους στα χέρια τους, με σκοπό να υποκινήσουν τη συνείδηση των παιδιών τους.Όλες τις πληγωμένες αυτές συνειδήσεις, για να πάρουν πίσω τη φροντίδα που έδωσαν σε βρέφη.
 Όμως τα βρέφη, πέρασαν από τότε από χίλια κύματα, και τα βρέφη, δεν έχουν συνείδηση ως βρέφη, για να εκτιμήσουν τη φροντίδα που έλαβαν. Και φωνάζουν, και κραυγάζουν στ' αυτιά των παιδιών, μόνο τα λάθη των γονέων.  Αυτό το κάνουν τα παιδιά τ' "αλάθητα", που με τη σειρά τους, κάνουν λάθη στην ανατροφή των δικών τους παιδιών, κι έτσι η ανθρώπινη αλυσίδα συνεχίζει και σπάνια σπάζει ένας κρίκος.

 Σημασία έχει, πως πάντα έξω απ’ το χορό πολλά τραγούδια λέμε. Μα αν σε βρει το βόλι, βρήκε εσένα κι όχι τον διπλανό σου. Κι ο πόνος σου είναι ο δάσκαλός σου. Ευχή, να μην μάθει κανείς την ανημποριά πριν της ανημποριάς την ώρα. Γιατί είναι άλλο να την ξέρεις κι άλλο να είσαι ανήμπορος. Κι όλοι αυτοί οι "σκληροτράχηλοι", που πρεσβεύουν άλλου είδους θεωρίες, πλην της ανθρωπιάς, της συμπόνιας, της αλληλοβοήθειας, ακόμα και του ελέους... έχω δει πολλούς να μαλακώνουν και να γίνονται νερό, όταν τους πατάει ο θεός με την μπότα του στον σβέρκο τους.

Γιατί όπως λέει κι ο σοφός λαός μας: μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλα λόγια μη λες.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία