27 Μαρτίου 2017

Του Αγγίγματος η Απόσταση





Λόγια - φωτιά χωρίς θερμοκρασία
λόγια - ζωή χωρίς αντίκρισμα
λόγια - η ευκολία προσωποποιημένη
μα εγώ θέλω τα μάτια σου, τα χείλη σου και τα μαλλιά σου
θέλω να πιάσω τους ήχους σου
γιατί θέλω τα δωμάτια να γυρίζουν και να είμαι μέσα
γιατί θέλω ανατιναγμένες τις σκεπές
και να περπατώ χωρίς πατώματα

Γιατί θέλω τα πράγματα να μ’ αγγίζουν
και με τα χέρια τους και με τα πόδια τους
γιατί θέλω να σε πιάνω για να σε πιστεύω πως υπάρχεις
γιατί θέλω να σε μυρίζω για να σε βλέπω
γιατί θέλω να είσαι εδώ και με τα λόγια σου δεν έρχεσαι
και γιατί δεν με γλυκαίνουν πια οι υποσχέσεις
κι όσο κι αν σε φανταστώ δεν σε βλέπω

Γιατί ο κόσμος έγινε χάρτινος από τότε που μιλούμε
και λέμε πολλά
μα ένα άγγιγμα δεν κάνουν
και γιατί το σώμα σου μακριά μου γίνεται ζάχαρη
μα εγώ θέλω να μου δείχνεις τις ουλές σου
κι όχι να τις βλέπω·
γιατί δεν αντέχω πια την αυθαιρεσία

Μείναμε καιρό μακριά
ο ένας απ’ τον άλλον κι ο ένας απ' όλους
κι αυτό μέσα στον κόσμο
πως πήραμε τόση απόσταση δεν το καταλάβαμε
ο πλησίον μας, θα έφτασε τώρα πια
ίσα με το φεγγάρι·
οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι ξεθώριασαν
γνωστοί μας έγιναν πιότερο οι γλάροι κι οι γάτες
εμπιστευόμαστε πιο εύκολα ό,τι δεν ξέρει γράμματα
ό,τι δεν γνωρίζει την προδοσία·
εμπιστευόμαστε πιο εύκολα ό,τι είναι μόνο καρδιά

Τραβηχτήκαμε πίσω οι άνθρωποι μάτια μου
Μπροστά, στο προσκήνιο, κονταρομαχούν οι σκιές μας
φιλονικούν, ποθούν κι εξαγοράζονται
μα εμείς, για να πλησιάσουμε, μας χωρίζουν χάσματα
κι αν είμαστε παιδιά μιας γενεάς τα χάσματα μεγαλώνουν
σου πιάνω το χέρι μα εσένα δεν σε βρίσκω
και μου ζητάς τώρα τον έρωτα που σε βγάζει
εκλιπαρείς, θεραπεύεσαί με όλο το σώμα
που ακόμα τινάζεται στα χάδια σου

Σε κρατώ μα δεν σε έχω
κι είναι ο έρωτάς μας μια πάλη γι’ άφεση
τόσο κινδύνεψε η ύπαρξή μας που την κρατήσαμε
κι απ’ τα φιλιά μας πάντα λείπει ένα τρίτο φιλιού
κι απ’ τη σιωπή μας πάντα λείπει το ποσοστό που μας γαληνεύει
κι απ’ τα μάτια μας πάντα λείπει ένα μερτικό του εαυτού μας
και λείπουμε ο ένας για τον άλλον μέσα στην ίδια κάμαρα
χωρίς ακέραιες τις προθέσεις μας

Και σου ζητώ να μου παραδοθείς
και μου ζητάς να σου παραδοθώ
ακυρώνοντας του σώματος τη μνήμη

Και σου ζητώ να σε γιατρέψω
και μου ζητάς να με γιατρέψεις
κι όσα οι ψυχές μας προσπαθούν
σ’ εμάς μένουν άγνωστα.

Γιατί ακόμα μιλούμε οι άνθρωποι αγάπη μου
και δεν είμαστε τίποτ’ άλλο από φωτογραφίες
που ονειρεύονται αισθαντικότητα. 



Δημοσίευση σχολίου

Η Μοίρα των Ζωγράφων

Υπάρχει μια μοίρα όταν γράφεις να στρέφεσαι προς τα μέσα είναι η μοίρα της απομόνωσης αν αντιστέκεσαι σ’ αυτή...