31 Μαρτίου 2017

Ο Ενικός της Απόστασης









 Μετά, σου μιλούν με μια ευκολία στον ενικό λες και είσαι ένας. Είναι σχεδόν ξεδιάντροπο να μιλούν στον ενικό οι άνθρωποι. Ο ενικός για μένα, είναι ένας ακόμα παραλογισμός του ισχυρού εγώ που διέπει τις μέρες μας. Σε άλλες εποχές, ακόμα κι οι ερωτευμένοι, ιδιαίτερα οι ερωτευμένοι, μιλούσαν στον πληθυντικό.

 Τώρα, ιδιαίτερα στην πόλη μου τη Θεσσαλονίκη, σου μιλούν στον ενικό κι είναι σαν να σε πυροβολούν. Αυτοί, το λένε οικειότητα, το λένε φιλικότητα, όμως εσύ γιατί αισθάνεσαι να θέλεις να ξεφύγεις; Φέρονται λες και είσαι ένας, και επιπλέον φέρονται, λες και είσαι ένας για όλους. Παλιά το γνώριζαν πως δεν είμαστε ένας και πως κάθε συμπεριφορά μας είναι ένας άνθρωπος.

 Μετά, όταν σου μιλούν στον πληθυντικό, σου δίνουν το δικαίωμα να ελιχθείς ανάμεσα στις συμπεριφορές σου και να διαλέξεις την ομορφότερη να εκφράσεις, ενώ όταν σου μιλούν στον ενικό, είναι σαν να σε καρφώνουν στον τοίχο.
 Τό  ‘χουν για ζήτημα ευγένειας, δεν είναι ζήτημα ευγένειας αλλά ψυχολογικό ζήτημα. Καθώς σου μιλούν στον ενικό δεν σου αφήνουν χώρο, σε στριμώχνουν, σε στιγματίζουν, σε δείχνουν με το δάχτυλο, δεν σου επιτρέπουν, καθώς σε σένα αναφέρονται, να κατέβεις κάτω σου, να γυρίσεις μέσα σου, να κάνεις στροφή και σου προκαλούν μια σκέτη αντίδραση λες κι οι άνθρωποι είμαστε διαρκώς αντιμέτωποι. Λες κι αντί για αισθήματα οι άνθρωποι έχουμε κάνη όπλου κι αντί για καρδιά μπαρούτι.

 Όμως ο πληθυντικός έχει άπλα, σεβασμό, σου επιτρέπει να σκεφτείς κι όχι να αρπάξεις την πρώτη σκέψη σου και να την πετάξεις σαν πέτρα επειδή δέχτηκες σφυριά. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία οικειότητα και καμιά φιλία στον ενικό αλλά μόνο βαρβαρότητα.

 Ο Χριστός έλεγε, εσείς είστε εγώ, εγώ είμαι εσείς, εγώ είμαι μέσα σας, εσείς είστε μέσα μου, ο Πατέρας είναι μέσα σας, εσείς είστε μέσα στον Πατέρα. Σ’ αυτά τα λόγια έχει χαθεί το εγώ κι αναδύεται το εμείς. Κι όμως, είναι περισσότερο οι χριστιανοί που σχηματίζουν ένα απομονωμένο εγώ.

 Ο πληθυντικός είναι πιο κοντά στο εμείς. Μα, λένε, είναι πληθυντικός της απόστασης. Αυτό είναι λάθος, γιατί καθώς μιλάς, βλέπεις όλον τον άνθρωπο κι όχι μέρος της εικόνας του, αναφέρεσαι φυσικά κι οργανικά στον πληθυντικό. Η φύση μας, καθώς γίνεται κοινωνική φύση,  μιλά στον πληθυντικό, αναγνωρίζοντας την πλατύτητα της υπάρξεως.
 Γιατί, καθώς μιλάς στον ενικό, τον συρρικνώνεις τον άνθρωπο, τον μικραίνεις, τον μαζεύεις σε μια γωνιά, τον περιθωριοποιείς, τον βγάζεις απ’ το σύμπαν. Του λες εσύ και δεν του αφήνεις περιθώριο εξέλιξης, του καταστρατηγείς την εξέλιξη, του ψαλιδίζεις τα φτερά. Πως θα μπορούσε ο καθένας να είναι εσύ αφού αλλάζει; όμως οι άνθρωποι επιμένουν και το τονίζουν κιόλας, και μετά από χρόνια που έχουν να συναντηθούν πάλι επιμένουν να λένε εσύ. Ενώ το εγώ οφείλει να γίνεται εμείς απλώς και μόνο για να προχωρά. Επειδή το εγώ είναι σταματημένο, δεμένο.
 Ό,τι δεν προχωρά απ’ το εγώ στο εμείς δεν προχωρά, γιατί ό,τι προχωρά στους άλλους μέσα προχωρά. Δεν υπάρχει για την καρδιά πουθενά αλλού να πάει, απ’ το να λύνει τα προβλήματά της, του κόμπους και τις στεναχώριες της, και να βρίσκει διέξοδο στις καρδιές των άλλων. Μιλούμε όμως με μια ευκολία στον ενικό λες και γνωριζόμαστε, ενώ ζήτημα είναι αν γνωρίζει ο καθένας αρκετά τον εαυτό του και κάθε φορά ένα μικρό ποσοστό του.

 Έτσι, μιλούμε στον ενικό κι είναι σαν να χτίζουμε τοίχους γύρω μας. Ενώ ο πληθυντικός και μόνο, κάνει τη φυλακή να παίρνει μεγαλύτερη άπλα, της χαρίζει προαύλιο.
 Κάτι τόσο απλό μα τόσο σημαντικό για την ψυχολογία μας. Οι ερωτευμένοι, οι αγαπημένοι, οι οικείοι μας, αν και μόνο μας μιλούσαν στον πληθυντικό, θα άνοιγε η καρδιά μας για αυτούς μεγαλύτερα δωμάτια και σαλόνια λουσμένα στον ήλιο. Θα γινόταν ο κάθε άνθρωπος τριπλάσιος, αρκεί να του μιλούσες στον πληθυντικό.  Γιατί ο ενικός σφίγγει τον άνθρωπο, τον μαζεύει, τον περιχαρακώνει.

Όμως μιλούμε στον ενικό προσπαθώντας να μειώσουμε και να λιγοστέψουμε τη μοναξιά μας, γιατί μόνο ένα εγώ μπορεί να νιώθει μοναξιά. Κοροϊδεύουμε έτσι τον εαυτό μας, πως όλοι αυτοί που συναναστρεφόμαστε καθημερινά είναι κοντινοί μας άνθρωποι, φίλοι και δεν είμαστε μόνοι. Όμως ακριβώς ο ενικός, είναι ενικός της απόστασης, αν μπορούσες να δεις την ανθρώπινη ενέργεια πως μαζεύεται στον ενικό στο κουβάρι της θα το καταλάβαινες, και πως απλώνει και διαχέεται ευχάριστα στον πληθυντικό, που αφήνει χώρο στον άνθρωπο, τη σκέψη, το σεβασμό, την ίδια την έκφραση.
 Η αναφορά στον ενικό κι η έλλειψη αυτοσεβασμού… πάνε μαζί.

Στη Θεσσαλονίκη την πόλη μου, την όμορφη λατρεμένη αυτή πόλη, δυστυχώς τα έχουν λιγάκι χαμένα τα μυαλά τους. Είναι πολύ μόνοι αυτοί οι άνθρωποι μέσα στη φιλικότητα κι οικειότητά τους. Αγνοώντας πως ένα περιβάλλον ενικού δεν ευνοεί διόλου την ανάπτυξη, την ατομική ανάπτυξη. Και χωρίς την ατομική ανάπτυξη δεν υπάρχει συλλογική ανάπτυξη.  Χωρίς ο ένας να γίνεται καλύτερος οι πολλοί δεν καλυτερεύουν. Γιατί οι πολλοί ένας ένας είναι.

 Ένα περιβάλλον ενικού περιορίζει ασφυκτικά τον ανθρώπινο της συμπεριφοράς κύκλο κι αισθάνεσαι τον ενικό τους, τον φιλικό κι οικείο ενικό τους, πολλές φορές να σου ορμάει.
 Είναι σαν μέσα απ’ την καρδιά, να θέλει το ένα εγώ να κατασπαράξει το άλλο, και βρίσκει για αυτό, μια δίοδο φιλικότητας, γιατί για να σπάσει, να καταστραφεί ένα εγώ, θα πρέπει ο κάτοχός του, να το ενισχύσει πρώτα τόσο, που θα τον πιάσει απ’ το λαιμό και θα του γίνει τόσο βασανιστικό, που θα τον υποχρεώσει να το σκεφτεί και να το καταλάβει. 

 Η σωστή απάντηση στη συμπεριφορά ξέρεις ποιος είμαι εγώ? 
είναι όχι, γιατί μήπως εσύ ξέρεις? Αφού για να ξέρεις ποιος είσαι,
θα πρέπει να χάσεις το εγώ.  Γιατί πάντα στο βαθμό που έχεις εγώ,
δεν είσαι εσύ. Επειδή το εγώ σου δεν είσαι εσύ, είναι αυτό. 


Δημοσίευση σχολίου

Η Μοίρα των Ζωγράφων

Υπάρχει μια μοίρα όταν γράφεις να στρέφεσαι προς τα μέσα είναι η μοίρα της απομόνωσης αν αντιστέκεσαι σ’ αυτή...