04 Μαρτίου 2017

Ανάρρωση Ημέρα Δέκατη Τρίτη





  Για να είμαι ειλικρινείς το ατύχημα με βρήκε πάνω στην ανάρρωση. Όσο θυμάμαι τη ζωή μου αναρρώνω από ένα παλαιότερο ατύχημα. Η διαφορά της τωρινής κατάστασης είναι πως αυτή αφορά το σώμα, όμως η ψυχή μας γενικότερα αναρρώνει, βρίσκεται σε χρόνια ανάρρωση και μη ρωτάς τί μας βρήκε. Μας βρήκαν πολλά, μας βρήκαν όλα με την έλευσή μας στη ζωή, με την έλευση της συνείδησης.

 Αναρρώνουμε μ' έναν άλλον υπόγειο μυστικό ρυθμό, μέσα μας αναρρώνει το σπασμένο φτερό μιας πεταλούδας, το σπάσιμο του ποδιού που είναι εξόφθαλμο, έρχονται εδώ και τους το δείχνω, το κάνω παρουσίαση, το τραύμα, τα ράμματα, όλα φωνάζουν και πείθουν κάθε άπιστο Θωμά πως έπεσα. Μα εμένα με κυριαρχεί και μία δεύτερη πτώση, έπεσα παλιά μέσα μου, έχω σπάσει κι ένα δεύτερο πόδι, μάλλον όλα τα πόδια μου και τα χέρια μου μα κουβέντα γι' αυτά, τι να πω και ποιος να με πιστέψει; πως μια πεταλούδα μέσα μας πασχίζει να σπάσει τα δεσμά της; μια πεταλούδα μέσα μας οργώνει τα λιβάδια μας; μια πεταλούδα μέσα μας ώρες ώρες σκύβει το κεφάλι; ποιος ετούτα τ' αναιπέσθητα διακρίνει; που αν μιλήσω γι' αυτά θα πρέπει να το κάνω σε πεταλούδες και να πω για τον δεύτερο καημό του ανθρώπου, τον καημό της αιχμάλωτης πεταλούδας.

 Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, μ' έχουν πυροβολήσει, έχω δεχθεί μια σφαίρα στο πόδι, ποιος ξέρει ποιου πολέμου το φάλτσο με βρήκε, ξέρω όμως τί σημαίνει να σέρνεσαι, κοντά, πολύ κοντά στη νωπή γη, τόσο που η μύτη σου αγγίζει τη μυρουδιά της. Η ζωή, μετά τον πυροβολισμό που δέχθηκα, μ' έριξε αυτόματα σε ένα κορυφαίο δίλημμα, είπε: θέλεις να ζήσεις; αγαπάς τη ζωή; τότε απόδειξέ το, σύρσου γι' αυτήν, σύρσου ως εκεί κάτω απ’ το δέντρο να ανασυντάξεις τις δυνάμεις σου, κάντο για τη ζωή, δεν υπάρχουν τώρα ετούτη τη στιγμή λόγοι, ό,τι κάνεις το κάνεις γιατί πίσω σου ανοίγεται ο πλατύς δρόμος του θανάτου και μπροστά η λεωφόρος της ζωής. Προς τα πού πηγαίνεις; η ζωή είπε δεν μου αρκούν τα λόγια σου, θέλω να δω πόσο το θέλεις να ζήσεις και σου αφαιρώ αυτή τη στιγμή όλους τους λόγους που έχεις να ζήσεις.Έτσι είπε η ζωή: σου αφαιρώ όλους τους λόγους που έχεις να ζεις, μα νά και που πάλι ζεις, γιατί κάτι μέσα σου και χωρίς λόγο ζει. 

 Είπε, θέλω να σε δω να παλεύεις για μένα, καθαρά και ξεκάθαρα για να το εκτιμήσω. Δεν με ενδιαφέρουν οι αγώνες σου, είπε η ζωή, για όσα θέλεις. Χρήματα, θέσεις, προσδοκίες κ.λ.π.  Είπε, ίσως είμαι κάτι άλλο απ’ όσα γνώριζες, θέλω να σε δω γι' αυτό το κάτι άλλο να παλεύεις, το ατόφιο σου, τον καθαρό σου παράγοντα. Η ζωή είπε, δεν με αφορά η νοθεία σου, είσαι τώρα πυροβολημένος στο πόδι κι όπως βλέπεις, όλη τη σημασία σου την πήρε αυτό, τι νόημα λοιπόν έχουν όλες οι σημασίες σε όσα δίνεις; Η ζωή είπε, δεν ξέρω πάντα όσα κάνεις για τί τα κάνεις, μα τώρα αυτή τη στιγμή, κατάχαμα πεσμένος, εσύ περνάς από πάνω σου σαν δεύτερος άνθρωπος και κάτι μέσα σου παλεύει να ζήσει, κάτι που σε υπερβαίνει, κάτι που σε ξεπερνά, ακόμα κι αν απ’ τη θέλησή σου παραιτηθείς το βλέπεις πως εκείνο δεν ησυχάζει, καλπάζει μέσα σου, σε διασχίζει. 

 Εγώ, η ζωή, είπε η ζωή, ζω μέσα από σένα, κι εσύ, είπε η ζωή, μπορείς είτε να μ' εμποδίσεις είτε να μ' απελευθερώσεις. Είτε ακόμα μαζί μου να ταχθείς και να συμπορευτείς. Γιατί, είπε η ζωή, όπως βλέπεις, κάτι μέσα σου συνεχίζει ακόμα κι όταν εσύ σταματάς. Συνεχίζει, περνά στα παιδιά, στους επόμενους. Γιατί, είπε η ζωή, εγώ ζω μέσα από σένα και δεν με νοιάζουν πάντα οι σκέψεις σου, οι απόψεις σου και τα πιστεύω σου, ίσως όλα αυτά να είναι μόνο μια καρικατούρα στην ύπαρξή σου. Μα τώρα που συντελείται ο κίνδυνος, ένα άγριο φως σ’ αρπάζει από δυσθεώρητα βάθη, και πέρα απ’ τον κίνδυνό σου που εσύ αισθάνεσαι, η ζωή μέσα σου νιώθει έναν δεύτερο κίνδυνο και μια απειλή, πως αν εσύ χαθείς η ζωή θα μείνει ορφανή και χρειάζεται τα μάτια σου για να βλέπει. Γι' αυτό η ζωή, ετούτη τη δύσκολη στιγμή, ωρύεται μέσα σου σαν δέκα δράκοι και πιάνεις στις χούφτες σου χώμα νωπό να το ξεζουμίσεις. Η ζωή μέσα σου, είναι ένας κανόνας από μόνης της, είπε η ζωή. Δεν το βλέπεις πως τα νύχια σου και τα μαλλιά σου δίχως τη θέλησή σου μεγαλώνουν, δεν το βλέπεις πως τώρα που χτυπήθηκες όλος ο οργανισμός έτρεξε να προστατέψει το πληγωμένο πόδι σου και πως όλα τ' άλλα μέλη σου το καταλαβαίνουν και το συμμερίζονται σαν αδέρφι τους, και πως κάποια φορά που το πόδι σου πονά το χέρι περνά από πάνω του και το χαϊδεύει, το παρηγορεί και το δίνει ελπίδες και κουράγιο. Κι όλη την αγάπη του οργανισμού σου την πήρε τώρα το ένα αδύναμο μέλος σου, χωρίς γι' αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν να έχεις την παραμικρή ιδέα. Μα τη νύχτα, καθώς εσύ κοιμάσαι, κατεβαίνει το χέρι σου και χαϊδεύει το πληγωμένο πόδι σου και του μιλά.

 Γιατί, μην αυταπατάσαι, είπε η ζωή, και μην αλλιώς ξεχαστείς ποτέ και το δεις.
Μα συμβαίνει μονάχα εγώ, η ζωή, μέσα από σένα να ζω, και χρειάζομαι τα μάτια σου για να βλέπω, τα αυτιά για ν' ακούω, την όσφρησή σου για να μυρίζω, και την αφή σου για να αγγίζω, χρειάζομαι τη γεύση σου για να γεύομαι, είπε η ζωή και συμπλήρωσε:

Κατάλαβες τώρα γιατί δεν μπορείς εσύ να εγκαταλείψεις; 


Δημοσίευση σχολίου

Η Μοίρα των Ζωγράφων

Υπάρχει μια μοίρα όταν γράφεις να στρέφεσαι προς τα μέσα είναι η μοίρα της απομόνωσης αν αντιστέκεσαι σ’ αυτή...