Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2017

Σχέση με το Δάσκαλο

Εικόνα
 Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος μου και δεν με νοιάζει αν το αρνείσαι. Όχι πως έφτιαξες κάποια γαλαξιακή οδό, αλλά εμένα με ωφελεί να σε ακολουθώ, ακόμα κι αν τη σημαία σου την έκρυψες στο τσεπάκι. Θέλω να σ’ ακούω να μιλάς, για τ’ άλλα μη σε νοιάζει. Μη σκεφτείς πως θα πάρω τα λόγια σου και μη σε παρεξηγήσω, άλλωστε αν το έκανες και τα σκεφτόσουν τα λόγια σου, δεν θα ήταν λόγια τέτοια που τα χρειάζομαι. Κι όταν δε μιλάς μου είσαι πιο χρήσιμος. Ακόμα κι όταν απομένεις με κλειστά μάτια και δεν σε βρίσκει το βλέμμα μου. Σε έχρισα δάσκαλο, μην το αρνείσαι. Και δεν το έκανα από γνώμη ούτε από πλειοψηφία, το έκανε η ψυχή μου που συναντά την ψυχή σου. Το έκανε το κράμα, το μάγμα, έγινε μόνο του, μου αρκεί που υπάρχεις αν και χρόνια νεκρός. Ακολουθώ, έρχομαι ξοπίσω σου, ίσως σε ξεπεράσω, μπορεί να φας τη σκόνη μου, ξέρω πόσο θα το χαρείς. Γιατί εσύ άθελά σου έγινες δάσκαλός μου, ούτε σ’ έψαξα ούτε μ΄ έψαξες…

Το Τρένο

Εικόνα
Το τρένο περνάει μέσα απ’ τη γαλαρία ο καιρός σκοτεινιάζει βαδίζει πάνω στις ράγες, θα βγει το μαρτυρά ο απέναντι ήλιος η αγωνία περισσεύει πυξίδες μάταιες
Το τρένο μυρίζει σαν λαγωνικό την έξοδο
ο καπνός του φουντώνει όσοι τυλίχτηκαν, τυλίχτηκαν στις φλόγες μετρημένος ο καιρός της κόλασης επιβάτες σ’ ένα τρένο αλλά ο καθένας με δικό του προορισμό και το χάρτη στα στήθια πιο κοντινός σταθμός η ξεκούραση προσφέρονται ερωμένες και νερό σε τιμές πάνω του κόστους· ναι, του κόστους που πρέπει να ξεπεραστεί
Ανοίξτε παράθυρα ανατολικά
αλλιώς χαλάει η θέα τελευταίο βαγόνι οι αποσκευές χώρεσε όλο το παρελθόν (το κοινό και το ιδιωτικό) ο καθένας έχει τη δικιά του ατμομηχανή και μερικές ρεζέρβες· βάλτε μπρος τη θέληση
Αγκομαχάει στη στάση ξεπεράστε τώρα την υπομονή αυτά που περιμένετε είναι εδώ στο σημείο του χρόνου από εσάς εξαρτάτε
Ένα ο

Η Μοίρα των Ζωγράφων

Εικόνα
Υπάρχει μια μοίρα όταν γράφεις να στρέφεσαι προς τα μέσα είναι η μοίρα της απομόνωσης αν αντιστέκεσαι σ’ αυτή δεν επιτελείς το σκοπό της γραφής βασανίζεσαι, ταλαιπωρείσαι άδικα βαδίζεις αντίθετα, πηγαίνεις κόντρα στην κατεύθυνση της γραφής.  Να κατεβαίνεις, να πέφτεις, ν’ αφήνεις τα χέρια που σε κρατούν χωρίς παράπονα, δίχως γρίνιες να μένεις μόνος στη γωνιά που σου όρισε ο θεός χωρίς μάταιες προσπάθειες αντίστασης να ξεβγάζεις απ’ τις κηλίδες του το πνεύμα την καρδιά απ’ τις σκιές της να καθαρίζεις. Υπάρχει μια μοίρα γι’ αυτόν που γράφει να οδηγείται, να κατευθύνεται προς την υπέροχη άβυσσο προς το απέραντο γαλάζιο να διασχίζει το θρήνο να βιώνει την εγκατάλειψη να ξεχνά και να βγαίνει μέσα απ’ τα όστρακα
Υπάρχει μια μοίρα που φαντάζει σκληρή
γι’ αυτόν που γράφει και τον παρακολουθούν οι άνθρωποι μυστικά κι εναγωνίως, γιατί τον άρπαξε εκείνο που συνήθως οι άνθρωποι αποφεύγουν και μερικοί στοιχηματίζουν στο κεφάλι του
Υπάρχει μια μοίρα σκληρή γι’ αυτόν που γράφει
αν θα μπορέσει ποτέ να επιστρέψει απ’ το ταξ…

Επαναστατημένος Άνθρωπος

Εικόνα
Τι συμβαίνει; έχουν δίκιο οι σοφοί; όταν λένε να σπας την ασφάλεια, να παίρνεις το ρίσκο, να ξανοίγεσαι, να προχωράς στο άγνωστο, να φτάνεις στη μοναξιά. Να νικάς το φόβο, να νικάς ακόμα και το θάρρος. Να σπας το αυγό, ν' ανοίγεις το κλουβί, να πετάς. Έχουν δίκιο σε όλα αυτά; αν τ’ αντιπαραθέσουμε με μια υγιή κατά τ’ άλλα ασφάλεια, με μια, γιατί όχι, ωραία ρουτίνα, με μια σιγουριά.
Την απάντηση τη βρίσκεις στο τί λέει η ψυχή σου, πως νιώθει, αν την εμποδίζεις, αν την κατακρεουργείς, αν τη θάβεις, αν την κρατάς όμηρο των υποσχέσεών σου, αν ασελγείς στον ίδιο σου το λόγο, αν επιστρέφεις διαρκώς πίσω τη φωνή σου μέχρι να φτάσει η αληθινή φωνή σου στα χείλη σου. Αν στην προσπάθεια να ζήσεις κατέληξες να μην είσαι εσύ. Μήπως μέσα σου κρύβεις άνθρωπε μια επανάσταση;
Αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω το θυμό σου. Δεν μπορώ να καταλάβω με άλλο τρόπο την αντίρρησή σου, σε νιώθω διαρκώς απέναντι και σε σχέση με όλα κάτι να υψώνεις, γιατί δεν είσαι ψηλά άνθρωπε, έπεσες, είσαι άνθρωπος έκπτωτος. Αλλι…

Έρωτας & Εγωισμός

Εικόνα
Την καταλάβαινες απ' τον εαυτό σου πως δεν είχε περάσει λίγα ήταν νευρική, αβόλευτη, στριφογύριζε στο κάθισμά της σαν να είχε η ψυχή της μια ενόχληση, ένα εμπόδιο που δεν άφηνε χώρο στη γαλήνη. Βιαστική, να κοιτάζει συνεχώς το ρολόι της να μην παραδέχεται τ' αισθήματά της να λέει, για λίγο πέρασα να σε δω, να δω τι κάνεις και να εννοεί πεθαίνω, σώσε με, σε θέλω τρελά, χωρίς εσένα δεν ζω ζήτημα είναι αν αντέξω, ζήτημα είναι αν βγάλω τη νύχτα· κι όλο αυτό το επείγον ζήτημα της ζωής της να τη διώχνει μακριά μου και να με θέλει ωστόσο με αγωνία, με πάλη, με υπερηφάνεια, μ' εγωισμό αλλά να μην μπορεί να παραδεχθεί, ν' αποδεχθεί, ν’ αφεθεί να βουλιάξει, στην τρικυμισμένη της θάλασσα που τη σήκωνε απ’ το κάθισμα που δεν είχε νησί για κείνη




Κατοικίδιος Άνθρωπος

Εικόνα
υπάρχουν κι αδέσποτοι άνθρωποι δώστε και σ΄αυτούς λίγη σημασία υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν ανθρώπους έξω για βόλτα μ' ένα λουρί - μπορείτε να το δείτε σε γάμο -

επειδή δεν το βλέπετε και δεν κατουράνε στο πάρκο δεν σημαίνει πως ένα ζώο δεν κρατάει την άκρη του λουριού και σέρνει πίσω του άνθρωπο κι ίσως αν προσέχατε περισσότερο ν’ ακούγατε ανθρώπους να γαβγίζουν τις νύχτες

και πως άνθρωποι προσπαθούν να εκπαιδεύσουν ανθρώπους να μην δαγκώνουν οι ιδέες τους
με την αρχαία μέθοδο του πόνου και του φόβου 
και του ξύλου, και της πείνας, της ανάγκης κι ίσως εσείς, συχνά να μην βλέπετε ανθρώπους ευχαριστημένους μ' ένα ξερό κόκαλο να κουνούν την ουρά τους εν όψη χιλίων δυο μυρίων κακών 
πάντως σίγουρα έχετε δει άνθρωπο στην κοινωνία μας
να γλύφει το χέρι του αφεντικού του
και να δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει. 

Ίσως να μην κατέχετε τόσο τη ζωολογία κι όμως είστε γεμάτοι τρίχες κι όλοι σας παραπονιέστε πως κάποτε ένας άνθρωπος σας δάγκωσε και σας μάτωσε! 
Τι στ' αλήθεια βλέπετε! 
Πάντως δύσκολ…

Γραφή & Ελπίδα

Εικόνα
- Γιατί γράφεις; - Για να ξεσκάω. - Θα μπορούσες να πας μια βόλτα. - Δεν είναι το ίδιο. Θα μπορούσα να πάω μια βόλτα για να σκεφτώ, ή για να εκτονωθώ, ή για να δω. - Και με τη γραφή βλέπεις. - Ακριβώς, γράφουμε για να δούμε το περιεχόμενό μας, εμείς οι άνθρωποι, πάσχουμε από το σύνδρομο της ελευθερίας. Αυτό σου παρουσιάζεται με τον εξής τρόπο: να βάζεις στην αισθαντικότητα λέξεις, να την κάνεις γνωστή αισθαντικότητα. Ζητά το ίδιο το μυαλό σου να την καταλάβει, θέλεις να ξέρεις, με απελπισία κι απόγνωση πολλές φορές τί νιώθεις, κι αυτό, φτάνει ως τη λεπτομέρεια και την ξεπερνά, με τον καιρό γίνεται χρώμα.   Αν δεν γράφεις ο ίδιος ταυτίζεσαι μ' έναν που γράφει και λες: νά, αυτό που γράφει αυτός μού ταιριάζει, αυτό νοιώθω, κι έτσι καταλαβαίνεις και βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σ' ένα αισθαντικό χάος που μας ζώνει και μας περιλούζει. Γιατί οι άνθρωποι ταυτιζόμαστε πάντα στο σημείο της αλήθειας κι η αλήθεια μας αφορά όλους. Κι η γραφή φτάνει ως την αλήθεια, κι ο λόγος φτάνει, αλλά αν χρει…

Μισοτελειωμένος Πίνακας

Εικόνα
 Στη γωνιά του δρόμου ένας βιολιστής παίζει το βιολί του κάτι θέλει να πει παρακάτω ένας μάγος βγάζει κουνέλια απ’ το καπέλο του κάτι λέει διαβάτες βλοσυροί ανάμεσά τους κυκλοφορούν, κάτι λένε μια γυναίκα ερωτευμένη εδώ και ώρα έχει σταθεί στις μύτες των ποδιών της απέναντί του και καθώς το κάνει κυκλοφορεί ορμητική μες στην καρδιά της· κάτι θέλει να βρει να του πει, πιάνει κι αφήνει διαρκώς λέξεις στο τέλος υποχωρεί και τον φιλάει· παίρνει τη δροσιά του φιλιού και ξεχνάει όλα τ’ άλλα για να μπορέσει να συνεχίσει. Είναι η δέκατη φορά που τον συγχωρεί κι όλες το έκανε για τον εαυτό της
Ένα παιδί, μέσα στο πλήθος έχασε τη μητέρα του αισθάνεται το χέρι του μισό αισθάνεται μόνο κι ο κόσμος γύρω του θολώνει κλαίει επειδή του λείπει ο οδηγός στη ζωή το κάνει από όσφρηση, θέλει να τη μυρίσει παίρνει μια γεύση εγκατάλειψης του λείπει τρομαχτικά, τόσο που έχει αρχίσει να χάνει τον εαυτό του χωρίς αυτή δεν ξέρει ποιο είναι - δεν έχει εαυτό· από τότε οι άνθρωποι θα κλαίνε κάθε που δεν έχουν εαυτό. Το καταλαβαίνει …