19 Απριλίου 2017

Αηδόνια στο Κλουβί





Μέσα στο μαύρο τον καιρό
αναζητώ τον ποιητή που μου ταιριάζει
σαν χέρι να πιαστώ.
Το κάνω από ένστικτο, το κάνω από ελπίδα
ένας ποιητής, λέω, θα με βγάλει

Βρίσκω τον Ελύτη - είναι ένας ανοιχτός ουρανός
ακολουθώ
τον έχω αντί αγίου - χωρίς φυλαχτό στο λαιμό
παραδείσου υπόσχεση το κενό
με τη διαφορά πως δεν του τάζω
δεν μου τάζει
κι απ’ την υπόθεση διόλου ο θεός δεν απουσιάζει·
γιατί δεν μου έμεινε φόβος να φοβηθώ
κι έχω πίστη ανεκμετάλλευτη

Γυρίζω το πρόσωπο στην επιστήμη
να ρίξω θεμέλιο ερευνώ
να βρω τι είναι πραγματικό·
η εποχή μου πάει βάρκα γιαλό
και δεν έχω άλλα πόδια πέρα απ’ τα δικά μου να σταθώ

Βρίσκω την ποιήτρια Ντίκινσον
αυτή, λέω, μου κάνει - ανάσα αναζητώ
περιγράφει κρεμαστές πολιτείες με ανθισμένους κήπους
σε μια τέτοια να ζήσω ποθώ·
μια αγωνία αηδονιού όλη κι όλη η υπόθεσή μου

Η εποχή μου είναι ζαλισμένη
ζαλίστηκα κι εγώ
γυρίζει γύρω γύρω
πρέπει μόνος απ’ την εποχή να βγω

Πρέπει να ακολουθήσω το κελάηδημα 
όπου κι αν το βρω 
να φτιάξω ένα δέντρο κρεμαστό 
να επινοήσω την ομορφιά που θα με σώσει
η ελπίδα μου σαν σκυλί ουρανούς οσμίζεται

Πρέπει απ’ την εποχή μου να βγω
η εποχή μου έκλεισε πια
πρέπει να γίνω ο ίδιος
η νέα εποχή που ευαγγελίζομαι
αλλιώς η εποχή θα με καταστρέψει

Πρέπει να σπάσω τον κύκλο της
να βγω απ’ την ασφυξία της·
το παρόν της εποχής μου είναι παλιό.


Δημοσίευση σχολίου

Η Μοίρα των Ζωγράφων

Υπάρχει μια μοίρα όταν γράφεις να στρέφεσαι προς τα μέσα είναι η μοίρα της απομόνωσης αν αντιστέκεσαι σ’ αυτή...