02 Απριλίου 2017

Η Μέσα Έξω Άνοιξη







Και μετά ήρθε η άνοιξη
το βλέμμα έφτιαξε ακόμα μια διαδρομή
άρπαξε ελπίδα και τη φανέρωσε·
Δεν ήταν τίποτα άλλο απ’ την πυγμή του κότσυφα
και το βλαστάρι του δέντρου
ένα χαμήλωμα του ήλιου, μια πρόθεση να φτάσει
τον σκεπασμένο άνθρωπο.  
Οι διαθέσεις συναντήθηκαν με την αχτίδα του
ξημερώνει πάντα από δυο πλευρές
απ’ έξω φτάνει η εποχή
από μέσα έρχεσαι εσύ
μέσα από έναν πολύβουο χειμώνα.
Βγαίνεις στις επάλξεις σου και χαιρετάς
είν’ άνοιξη - η φύση τραγουδά 
συμμετέχεις στο τραγούδι της
μην αφήσεις σταγόνα της να πάει χαμένη·
        ωστόσο επέτρεψε όλη την άνοιξη να πέσει κάτω – κάτω σου
άνοιξε πόρτα, άνοιξε παράθυρο, τράβα την κουρτίνα
νέα ζωή περνάει έξω απ’ το σπίτι σου
κάνε στο πλάι και πέσε στο ποτάμι
βγάζει στη θάλασσα που ονειρεύεσαι·
το κουράγιο που σου δίνει η άνοιξη σκάρτο δεν είναι.
Τα λουλούδια μιλούν
οι μυρουδιές είναι γλώσσα
οι μέλισσες συνεχίζουν - μην σταματάς εσύ
τώρα που ανοίγει το τοπίο γίνε μέρος του
η  θέα αλλάζει απ’ τα μάτια σου
κυβερνά η ησυχία
έξω είναι πάντα τόσο όμορφα όσο ονειρεύεσαι
η εσωτερική συνθήκη μόνο ναυαγεί.
Όμως έξω υπάρχει ήδη ένα αιώνιος χορός
που αποζητά τη συμμετοχή σου·
πόνος, θλίψη, προβλήματα, σκιάζουν την άνοιξη
η εσωστρέφεια απ’ αυτήν σε απομακρύνει
ο κλειστός ανθρώπινος περιορισμένος κόσμος
φτιάχνει ένα σύνορο
κι ανάμεσα σε σένα και την άνοιξη μπαίνεις εσύ
εμποδίζεις την άνοιξη να σε φτάσει·
έτσι η θέα κόβεται στα δυό
το ένα μερίδιο μένει πίσω απ’ τα βλέφαρα
το άλλο μερίδιο είναι πάντα τραγουδιστό
μα τον κόσμο πίσω απ’ τα βλέφαρα
τον δέρνει, άλλοτε η τρικυμία, άλλοτε γέρνει
πίσω από ένα ιδιωτικό βουνό με προβλήματα
κι έτσι φτάνει να ζει ένας άνθρωπος στους πρόποδές του·
βλέπεις κάθε φορά ό,τι αισθάνεσαι
γι’ αυτό φρόντισε να αισθάνεσαι όσα αληθινά
υπάρχουν να βλέπεις
γιατί όσα για αληθινά βλέπεις υπάρχουν μόνο μέσα σου
έτσι περνάει η άνοιξη χωρίς εμάς μ’ ένα παράπονο
κι εμείς μικροί παραπόταμοι γεμάτοι διαξιφισμούς
χάνουμε ολόκληρα καράβια που κουβαλούν για εμάς θησαυρούς
και μας ψάχνουν
την ώρα που ασχολούμαστε με πενταροδεκάρες.
Γιατί πάντα μέσα είναι πιο φτηνά από έναν μεγαλεπήβολο ήλιο
και τα πλούτη καλπάζουν στο ορίζοντα
εμείς τείνουμε διψασμένα χέρια την ώρα που μονομαχούμε με τις σκιές·
κι υπάρχει μόνο μια συμφωνία: ενώσου με τη θάλασσα
φτάσε στην πηγή
η πηγή των δακρύων σου σε γέλασε πάλι·
μα είναι άνοιξη, το πρόβλημά σου δεν την απασχολεί
η σκέψη σου δεν τη φτάνει
μπορεί ωστόσο ως δακρύων να τη σκοτεινιάσει
κι είναι η δύναμή σου αφάνταστη
να μπορείς εσύ ένας άνθρωπος να παίζεις
μια ολόκληρη άνοιξη στα δάχτυλά σου
μέσα από την εσωτερική σου κατάσταση.
Όμως η άνοιξη είναι μία κι ακέραιη, είν’  όμορφη άνοιξη
όσο κι αν μπορείς με την ψυχή σου να την επηρεάζεις
όσο κι αν μπορείς να την κρυώνεις και να την σκοτεινιάζεις
μόνο για σένα το κάνει
κι έχουν έτσι οι άνθρωποι μια άνοιξη χωριστή
που τους ενώνει μονάχα η υποψία πως είναι όμορφη
κι όσα για την άνοιξη ξέρουν.
Όμως είναι πάντα όμορφη στο βάθος
γιατί στο βάθος είναι η άνοιξη
μα το ανθρώπινο βάθος έχει και φίδι και πεταλούδα
και το βλέπεις πως η ανθρώπινη ψυχή παραμορφώνει τα δέντρα
ενίοτε κάνει ένα αηδόνι επικίνδυνο·
αναρριχώμενα φυτά η ψυχή έχει πολλά
με ανθούς στην κορφή τους
και ρίζες πιασμένες στην άβυσσο·
κι όλοι προχωρούν κι ανεβαίνουν στο βλέμμα τους
με κόπο και βάσανα, σε μια διαδρομή ολισθηρού Γολγοθά
για μια πουτάνα θέα χωρίς εκρήξεις κι αίματα
χωρίς σπασμένα μέλη
ακέραια όμορφη σαν σταματημένη
τόσο που τα ποτάμια σαν σταθερά μοιάζουν·
γιατί η σκέψη μας ταλανίζει την άνοιξη
και κάνει τον ήλιο να τρεμοσβήνει·
πολλά μέσα στο ανθρώπινο κεφάλι ασελγούν
σε μια οριζόντια μακροχρόνια ομορφιά
που την ονειρευόμαστε κάθετη
και την ξεδιπλώνουμε απ’ το φυλλοκάρδι

Είθε ν’ ανταμώσουμε στη μία μόνη άνοιξη που υπάρχει, της πλάσης
και να δούμε το ίδιο
με καρδιές σιωπηλές γεμάτες έκσταση·
γιατί οι διαθέσεις μας τεμαχίζουν την άνοιξη σε μερίδες
και για πολλούς δεν είναι άνοιξη
κι υπάρχει πάντα καρφωμένο στον τοίχο τους
ένα ψευδή ημερολόγιο που το φτύνουν
κι ένα ρολόι να περιμένουν
καθώς άνοιξη είναι την άνοιξη να ‘ρθει
κι αυτό, το λένε αγώνα

Και λες τότε, ευλογίες ν’ ανοίξει η θέα
γιατί εσύ, δεν μπορείς να ορμήσεις, ούτε με το θυμό σου
σε άλλο παράθυρο ν’ ανοίξεις, σε άλλη πόρτα να σπάσεις
δεν μπορείς άλλη κουρτίνα να τραβήξεις ανθρώπου άλλου
δεν μπορείς άλλα περιορισμένα μάτια να φέρεις στο φως·
μπορείς ωστόσο να βοηθήσεις με κάθε τρόπο, με όλα τα μέσα
για όλους τους ανθρώπους την άνοιξη να υπάρξει και της το χρωστάς

Γιατί έγινε η άνοιξη μια διαφήμιση άνοιξης
και θα πρέπει τώρα, καθώς συναντιόμαστε οι άνθρωποι
και ρωτούμε τι κάνεις; Πως έχει το ένα και το άλλο;
Να το αλλάξουμε αυτό σε μια μόνο ερώτηση,
να λέμε: γεια σου, τι εποχή έχεις?





Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...