23 Απριλίου 2017

Γραφή & Ελπίδα







- Γιατί γράφεις;
- Για να ξεσκάω.
- Θα μπορούσες να πας μια βόλτα.
- Δεν είναι το ίδιο. Θα μπορούσα να πάω μια βόλτα για να σκεφτώ, ή για να εκτονωθώ, ή για να δω.
- Και με τη γραφή βλέπεις.
- Ακριβώς, γράφουμε για να δούμε το περιεχόμενό μας, εμείς οι άνθρωποι, πάσχουμε από το σύνδρομο της ελευθερίας. Αυτό σου παρουσιάζεται με τον εξής τρόπο: να βάζεις στην αισθαντικότητα λέξεις, να την κάνεις γνωστή αισθαντικότητα. Ζητά το ίδιο το μυαλό σου να την καταλάβει, θέλεις να ξέρεις, με απελπισία κι απόγνωση πολλές φορές τί νιώθεις, κι αυτό, φτάνει ως τη λεπτομέρεια και την ξεπερνά, με τον καιρό γίνεται χρώμα. 
 Αν δεν γράφεις ο ίδιος ταυτίζεσαι μ' έναν που γράφει και λες: νά, αυτό που γράφει αυτός μού ταιριάζει, αυτό νοιώθω, κι έτσι καταλαβαίνεις και βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σ' ένα αισθαντικό χάος που μας ζώνει και μας περιλούζει. Γιατί οι άνθρωποι ταυτιζόμαστε πάντα στο σημείο της αλήθειας κι η αλήθεια μας αφορά όλους. Κι η γραφή φτάνει ως την αλήθεια, κι ο λόγος φτάνει, αλλά αν χρειάζεται να σκάψεις λιγάκι να βρεις την αλήθεια... τότε γράφεις. Η γραφή σε ξεθάβει.

- Που τελειώνει αυτό;
- Πουθενά, ξεκινάς να γράφεις και συνεχίζεις να γράφεις. Το κάνεις πάντα για σένα ή για ένα άλλο άτομο. Όταν γράφεις για ένα άτομο γράφεις για όλους. Αντίθετα, όταν γράφεις για πολλούς... μπορεί να μην περιλαμβάνεις κανέναν, γιατί στο βάθος, στον πυρήνα τους, όλοι οι άνθρωποι είναι ένα, ένας άνθρωπος.
  
 Στη γραφή όμως συμβαίνουν περίεργα πράγματα που χαλούν τη μαγιά. Αρχίζεις να σκέφτεσαι αυτά που γράφεις και εκεί το έχασες. Γιατί με τη γραφή αποσκοπείς σε μια σχέση με τους ανθρώπους, και κάθε είδους σχέση, αν αρχίσεις να τη σκέφτεσαι, τη χάνεις. Πάρε παράδειγμα την πρώτη σχέση με το θεό, αν αρχίσεις κι αυτή να τη σκέφτεσαι τη χάνεις. Αν θέλεις να γίνεις άθεος άρχισε να σκέφτεσαι λογικά κι η σχέση σου με το θεό θα εξατμιστεί. Μπορείς να το πετύχεις και γυρεύοντας αποδείξεις, δεν θα τις βρεις ποτέ.
  
 Οι άνθρωποι λοιπόν, καθώς γράφουν προχωρούν κοντά στον εαυτό τους, κατά βάθος γι’ αυτό το κάνουν επειδή αυτή είναι η εξέλιξή τους. Όμως καθώς προχωρούν κοντά στον εαυτό τους...μοιραία πάνε κοντά σε όλους κι απ’ αυτό το πλησίασμα προκύπτουν πολλά προβλήματα. Γιατί οι άνθρωποι, στο βάθος θέλουν να πλησιαστούν, τόσο το θέλουν, που αν μπορούσαν θα εξατμίζονταν, επειδή πονούν για μια διαφάνεια. Θέλουν να φτάσουν πίσω απ’ τη σάρκα του άλλου, θέλουν να κοιτάξουν μέσα του και δεν έχουν άλλο τρόπο να δουν μέσα τους. Και τη γραφή τους τη χαλάει, το ίδιο εκείνο στοιχείο που χαλάει και τις σχέσεις τους. 

 Δηλαδή έχουν προκαθορισμένα μοτίβα για το πως ΠΡΈΠΕΙ να είναι οι σχέσεις. ΠΡΈΠΕΙ να είναι έτσι, ΠΡΈΠΕΙ να είναι αλλιώς. ΠΡΈΠΕΙ ν’ αρέσουμε. Όμως με το ΠΡΈΠΕΙ και το ζόρι δεν γίνεται ν’ αρέσουμε. Μπορούμε ν’ αρέσουμε ΜΌΝΟ άθελά μας. Αν το θελήσουμε το χάσαμε. 
 Από τη στιγμή που θα θελήσεις ν’ αρέσεις πέρασε η κατάσταση στη σκέψη. Αν περάσει στη σκέψη τελείωσε, χάθηκε το παιγνίδι. Η γραφή είναι καρδιά με καρδιά, κάτι τέτοιο συγκλονίζει το μυαλό. Αν θέλεις να γράψεις από σκέψη σε σκέψη, καλύτερα να σκεφτείς να πας να δουλέψεις σε τράπεζα.

- Θέλεις να πεις, πως δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τί θα πουν οι άλλοι; αυτό είναι ντεμοντέ να το λες.

- Όχι, δεν λέω κάτι τέτοιο, τους άλλους φυσικά και πρέπει να τους σκεφτόμαστε, όμως στα πλαίσια μιας καλαισθησίας και μιας ευγένειας, να μην είμαστε μοσχάρια και ταύροι με κέρατα, όχι όμως η σκέψη των άλλων να μας αλλοιώνει. Οι άλλοι θέλουν κι αυτοί να βρουν τον εαυτό τους, αν τον χάνεις εσύ πρώτος μέσα στη γραφή σου για χάρη των άλλων... δεν πρόκειται να τον βρουν ποτέ. Αν δεν βρουν εσένα μέσα στη γραφή σου ούτε τον εαυτό τους βρίσκουν.

- Η θλιμμένη γραφή είναι πιο αληθινή.
- Όχι, δεν είναι, απλώς υπάρχει πολύς κόσμος θλιμμένος.

- Πότε μπορείς ν' ασχοληθείς πλατύτερα κι ευρύτερα με τη γραφή;
- Μπορείς να το κάνεις αν το νιώθεις, δεν θα στο πούνε οι άλλοι. Αν στο πούνε οι άλλοι σε ξεγέλασαν. Στη γραφή είσαι ο διοικητής, ο αυτοκράτορας. Πού ακούστηκε ο αυτοκράτορας να περιμένει να του πούνε οι άλλοι τι θα κάνει; Αυτά είναι αστεία πράγματα, θα γράψεις και θα τελειοποιήσεις τη γραφή σου απολύτως μόνος. Μη ξεχνάς, πως ο  Χριστός, και πριν γίνει Χριστός για τους άλλους,  Χριστός ήταν. Και ξέρεις τι είπε; Είπε: Εγώ τον κόσμο τον νίκησα. Παραδειγματίσου λοιπόν, αν δεν νικήσεις τον κόσμο, δεν μπορείς να του κάνεις καλό!

 Για ν’ ασχοληθείς πλατύτερα κι ευρύτερα με τη γραφή, θα πρέπει να φτάσεις να έχεις μια σύλληψη, μια πρωτογενή ιδέα. Αυτή την ιδέα αν την ανοίξεις, εσωκλείνει ένα τεράστιο περιεχόμενο να ξεδιπλώσεις, αν σε απορροφήσει μια τέτοια μόνο ιδέα κι έχεις μια τέτοια σύλληψη… τότε κάντο. Μα όσο έχεις αμφιβολίες σχετικά με τον εαυτό σου κι όσα γράφεις…προτιμότερο είναι να το αποφύγεις. Όμως αν μπορέσεις να δοθείς απόλυτα κι αποφασιστικά σε μια ιδέα και να την κοσμήσεις με το καλύτερο που μπορείς… ε τότε αυτή είναι όλη η ουσία. Κέρδισες πρωτίστως το δικό σου παιγνίδι, έφτασες το σκοπό σου, ολοκληρώθηκες σε σχέση με τη γραφή. Αυτό θα περάσει και στους άλλους· ψυχή με ψυχή πάει και τα βιβλία χέρι με χέρι. Κι οι αμφιβολίες σου είναι αμφιβολίες τους, κι ο δισταγμός σου είναι δισταγμός τους, κι όλα τα δικά σου είναι δικά τους. Μα αν πιστέψεις στο χέρι σου πιστεύουν στο χέρι σου.
  
 Συνέχισε να γράφεις μέχρι να μην σκέφτεσαι αυτά που γράφεις, τότε η σκέψη σου περνά απόλυτα στη γραφή σου. Φτάσε στο υποσυνείδητο. Ξεκίνησες να γράφεις για να φέρεις το υποσυνείδητό σου στην επιφάνεια. Ξεκίνησες να γράψεις για να φτάσεις στην αλήθεια. Φτάσε στην αλήθεια, δεν έχεις άλλο τρόπο να σωθείς. Μη δώσεις σε τίποτα άλλο περισσότερη σημασία απ’ όση του αρμόζει.  Γιατί όσο σκέφτεσαι όσα γράφεις... το υποσυνείδητό σου το σκεπάζεις. Μ' εσένα σκεπασμένο δεν θα σε βρουν ποτέ, μ' εσένα σκεπασμένο ούτε εσύ βλέπεις το περιεχόμενό σου.
  
 Και το παιγνίδι χάθηκε, και η ζωή σου χάθηκε. Και το μπράβο τους, η κολακεία τους, ακόμα κι η επιτυχία, είναι λιγοστά πράγματα να τα σκεφτείς μπροστά στη ζωή σου. Γιατί ό,τι έχεις είσαι εσύ. Ξεκίνα από σένα. Φτιάξε βάση στέρεα.    
 Μπορείς να φτάσεις σε σένα ξεκινώντας απ’ τους άλλους, όμως μπορείς να φτάσεις στους άλλους ξεκινώντας μόνο από σένα.
 Και να σου πω κάτι τελευταίο: ξεκίνησες να γράφεις γιατί ασυνείδητα ποθείς να φτάσεις στην ευτυχία σου. Αυτή μπορεί να είναι εσύ κι ένα κλαδί ελιάς, μη τη φορτώνεις με βάσανα.

Αν θέλεις να γράψεις, κάντο με τη σκέψη πως παράγεις έργο, με αυτή τη σκέψη θα είναι μοναδικό και πρωτότυπο. Αν δεν είναι μοναδικό και πρωτότυπο εσύ απέτυχες ως άνθρωπος. Κι αν αποτύχεις ως άνθρωπος αγαπητέ μου, τα βραβεία δεν σε σώζουν.  

 Γράφε και συνέχιζες να γράφεις μέχρι να φτάσεις στο θησαυρό. Φτάσε στη λάμψη σου, ακόμα κι αν ποτέ δεν σε αναγνωρίσουν... θα ζήσεις στη λάμψη σου. Αυτό είναι που πρέπει να κάνεις και μόνο εσύ για τον εαυτό σου μπορείς να το κάνεις. Κέρδος ανώτερο δεν έχει η γραφή να σου δώσει. 



Δημοσίευση σχολίου

Ο Χώρος κι ο Χορός

Τελειώνουν τα ψέματα τώρα πρέπει να στρωθούμε στη δουλειά και να ζήσουμε για τον εαυτό μας αρκετά χάσαμε χρόνο ονει...