Έρωτας & Εγωισμός







Την καταλάβαινες απ' τον εαυτό σου πως δεν είχε περάσει λίγα
ήταν νευρική, αβόλευτη, στριφογύριζε στο κάθισμά της
σαν να είχε η ψυχή της μια ενόχληση, ένα εμπόδιο
που δεν άφηνε χώρο στη γαλήνη.
Βιαστική, να κοιτάζει συνεχώς το ρολόι της
να μην παραδέχεται τ' αισθήματά της
να λέει, για λίγο πέρασα να σε δω, να δω τι κάνεις
και να εννοεί πεθαίνω, σώσε με, σε θέλω τρελά, χωρίς εσένα δεν ζω
ζήτημα είναι αν αντέξω, ζήτημα είναι αν βγάλω τη νύχτα·
κι όλο αυτό το επείγον ζήτημα της ζωής της να τη διώχνει μακριά μου
και να με θέλει ωστόσο με αγωνία, με πάλη, με υπερηφάνεια, μ' εγωισμό
αλλά να μην μπορεί να παραδεχθεί, ν' αποδεχθεί, ν’ αφεθεί να βουλιάξει,
στην τρικυμισμένη της θάλασσα που τη σήκωνε
απ’ το κάθισμα που δεν είχε νησί για κείνη





Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία