05 Απριλίου 2017

Ζωή από Θαύμα






Πάντα ένα θαύμα συμβαίνει την τελευταία στιγμή και με σώζει
καιρό τώρα, αιώνες τώρα.
Υπάρχει κάτι μέσα μου που θέλει να δει
αυτό μηρυκάζει το χρόνο κι όλος ο χρόνος
μαζεύεται σε μια τελευταία στιγμή έκρηξης
φορτώνει μηνών έγνοιες σε μια λάμψη
με μαθηματικό τρόπο μια αχτίδα εμφανίζεται
διαπερνά όλα τα σκοτάδια
και με παίρνει στην πλάτη της με προορισμό τον ουρανό.
Έχω μάθει να τραβώ όλες τις καταστάσεις ως το έπακρο
τις σέρνω ως την έξοδο απ’ τα σπασμένα τους πόδια
ενώ ουρλιάζουν τις πριμοδοτώ ησυχία
τις χουχουλιάζω τα φτερά
ό,τι λύνω παραμένει λυμένο
ό,τι λύνω το λύνω στη ρίζα του
μα το αφήνω πρώτα να με πυρώσει

Ό,τι βγάζω το βγάζω από μια σπηλιά
ό,τι φεύγει το παίρνει ο καιρός
ο τρόπος μου είναι ανήκουστος απ’ τη λογική
δεν σπεύδω να προλάβω τίποτα
ο χρόνος μου έχει παραιτηθεί και μεριμνά από κει
ό,τι είναι να γίνει σήμερα γίνεται μόνο σήμερα
αν δεν φτάσει ο κόμπος στο χτένι δεν βλέπω κόμπο·
δεν ανησυχώ

Καιρό τώρα ζω χωρίς επανάληψη
κουρασμένος να μεριμνώ
κουρασμένος να τρέχω να προλάβω μην και
γενικά κουρασμένος
έχω ανοίξει τις αποθήκες
κάτι πάλι θα με σώσει
μια φλογέρα, ένα χέρι, μια προσευχή, ένας άγγελος
τραβώ κατά των αγγέλων την πιάτσα
σ’  ένα μπαλκόνι ανύπαρκτο για τις σκέψεις μου

Το γύρισα όλο υπέρ μου
όσο φρόντισα μην με βρει το κακό μ’ έψαχνε
το καλό μου που γύρεψα με κατέφαγε
τώρα, με το δυνατόν λιγότερο χρόνο πορεύομαι
κι η στενοχώρια μου βγάζει φτερά

Το προτιμώ από θαύμα να ζω
γιατί η λογική αργά με σκοτώνει
έχω μια άλλη λογική, που κρύβει
κάποιο για τη ζωή θράσος
είμαι ανάμεσα σε αυτούς που γλιτώνουν
απ’ τη δαγκάνα του πέλματός τους
παρόλο, που απ’ τη φτέρνα μου ζω
την αισθάνομαι να βγάζει σαν ένα
απ’ του Ερμή τα φτερά

Απλώς άλλαξα τρόπο
η στεναχώρια δεν μου πάει
η γανάδα με μαραζώνει
προτιμώ το θαύμα
πιστεύω στο μάνα εξ ουρανού·
μάνα, εσύ αυτό εσύ μου το έμαθες

Απλώς δεν τρέχω, σταμάτησα
και δεν έχει τίποτα να προλάβω

Το πάω μέρα τη μέρα
λεπτό το λεπτό
στιγμή τη στιγμή
και κατεβαίνω στο δευτερόλεπτο·
Αισθάνομαι σαν να προσπαθώ να σπάσω
κάποιο ρεκόρ σταθερότητας
είμαι ένα είδος αθλητή
ζω στην αφετηρία και το τέρμα ταυτόχρονα

Ίσως να μην πάρω σύνταξη με τέτοια μυαλά
μα τουλάχιστον ως τον καιρό της σύνταξης θαρρώ θα ζήσω
περισσότερο απ’ τους συνταξιούχους.

Κι όλο αυτό σκέφτομαι να το κάνω πανό
και να το κατεβάσω στο σύνταγμα·
δύο τρεις θα είμαστε βέβαια
αν και όλοι στην Ελλάδα
από θαύμα ζουν.



Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...