06 Απριλίου 2017

Η Ζωή με Κλειστά Μάτια









Σε τι κόσμο ζω?
Υπάρχει ο κόσμος μέσα στο κεφάλι μου
κι ο κόσμος έξω απ’ το κεφάλι μου
μικρός συνήθιζα να ζω με κλειστά μάτια
ήταν πανέμορφα
υπήρχε μια γαλαζωπή φαντασία
στο βάθος ένας κήπος
παράθυρα παντού
μηδενική απομόνωση
η κουβέρτα πάνω απ’ το κεφάλι
οι φωνές έξω απ’ την κουβέρτα
η μοναξιά ζεστή, φιλική
κάτω απ΄ το κρεβάτι κανένα τέρας - καθαρό τίποτα
λίγος φόβος ήρθε μετά και πήρε τη θέση του
σ’ ένα μικρό λαμπάκι νυχτός στην πρίζα
η πρώτη γνωριμία μας με το σκοτάδι
το νυχτερινό λαμπάκι έκανε θραύση εκείνη την εποχή
στις ηλικίες μας τα παιδιά έκλαιγαν
ζητούσαν τη μάνα τους - κι άλλη μάνα
από τότε δεν έπαψαν να ζητούν τη μάνα τους - κι άλλη μάνα
μα που να βρεθεί τόση μάνα σ’ έναν κόσμο ορφανό

Μετά μάθαμε πως υπάρχουν κλέφτες - διπλοκλειδώσαμε πόρτες και παράθυρα
πήραμε στο σπίτι έναν σκύλο
που τον αγρίεψε ο φόβος μας
κι η δαγκωμένη μας γάμπα
στην εφηβεία μας σφαλιάρησε ο πόνος
κάποιος άτυχος έρωτας
γιατί στα στήθια μας βούιζε
ένα μελίσσι αγάπης

Μετά τα μάτια καρφώθηκαν ανοιχτά
χωρίς να βλέπουν, από επιφύλαξη
το νυχτερινό λαμπάκι χάθηκε
ο φόβος όμως έμεινε, πήρε πρόσωπα, καταστάσεις και μορφές
έγινε γνωστός φόβος
έγινε σχεδόν δικός μας φόβος
η ζωή με κλειστά μάτια απονεκρώθηκε
χωρίς το χρώμα να βασιλεύει εν ταύτα
μα εμείς στο βάθος ακόμα ουρλιάζαμε:
θέλουμε κι άλλη μάνα! κι άλλη μάνα!
θέλουμε κι άλλη παιδική ηλικία!

Το σώμα μας στο μεταξύ μεγάλωσε
μας κυρίεψαν έγνοιες κι υποχρεώσεις
ξεχάσαμε να ξεχνούμε
η μάνα μας πέθανε
όμως ποτέ δεν την αποχωριστήκαμε
την κρατήσαμε στη ζωή
γιατί ποτέ δεν μας έφτανε – θέλαμε κι άλλη μάνα

Μικρός συνήθιζα να ζω με κλειστά μάτια
εκείνη η ζωή πάντα μου έφτανε
με συγκλόνιζε
ήμουν ελεύθερος
είχα δικό μου αλώνι·

άλλοι το λένε καταφυγή
εγώ το λέω παράδεισος
που μας λείπει.



Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...