06 Απριλίου 2017

Η Ζωή με Κλειστά Μάτια









Σε τι κόσμο ζω?
Υπάρχει ο κόσμος μέσα στο κεφάλι μου
κι ο κόσμος έξω απ’ το κεφάλι μου
μικρός συνήθιζα να ζω με κλειστά μάτια
ήταν πανέμορφα
υπήρχε μια γαλαζωπή φαντασία
στο βάθος ένας κήπος
παράθυρα παντού
μηδενική απομόνωση
η κουβέρτα πάνω απ’ το κεφάλι
οι φωνές έξω απ’ την κουβέρτα
η μοναξιά ζεστή, φιλική
κάτω απ΄ το κρεβάτι κανένα τέρας - καθαρό τίποτα
λίγος φόβος ήρθε μετά και πήρε τη θέση του
σ’ ένα μικρό λαμπάκι νυχτός στην πρίζα
η πρώτη γνωριμία μας με το σκοτάδι
το νυχτερινό λαμπάκι έκανε θραύση εκείνη την εποχή
στις ηλικίες μας τα παιδιά έκλαιγαν
ζητούσαν τη μάνα τους - κι άλλη μάνα
από τότε δεν έπαψαν να ζητούν τη μάνα τους - κι άλλη μάνα
μα που να βρεθεί τόση μάνα σ’ έναν κόσμο ορφανό

Μετά μάθαμε πως υπάρχουν κλέφτες - διπλοκλειδώσαμε πόρτες και παράθυρα
πήραμε στο σπίτι έναν σκύλο
που τον αγρίεψε ο φόβος μας
κι η δαγκωμένη μας γάμπα
στην εφηβεία μας σφαλιάρησε ο πόνος
κάποιος άτυχος έρωτας
γιατί στα στήθια μας βούιζε
ένα μελίσσι αγάπης

Μετά τα μάτια καρφώθηκαν ανοιχτά
χωρίς να βλέπουν, από επιφύλαξη
το νυχτερινό λαμπάκι χάθηκε
ο φόβος όμως έμεινε, πήρε πρόσωπα, καταστάσεις και μορφές
έγινε γνωστός φόβος
έγινε σχεδόν δικός μας φόβος
η ζωή με κλειστά μάτια απονεκρώθηκε
χωρίς το χρώμα να βασιλεύει εν ταύτα
μα εμείς στο βάθος ακόμα ουρλιάζαμε:
θέλουμε κι άλλη μάνα! κι άλλη μάνα!
θέλουμε κι άλλη παιδική ηλικία!

Το σώμα μας στο μεταξύ μεγάλωσε
μας κυρίεψαν έγνοιες κι υποχρεώσεις
ξεχάσαμε να ξεχνούμε
η μάνα μας πέθανε
όμως ποτέ δεν την αποχωριστήκαμε
την κρατήσαμε στη ζωή
γιατί ποτέ δεν μας έφτανε – θέλαμε κι άλλη μάνα

Μικρός συνήθιζα να ζω με κλειστά μάτια
εκείνη η ζωή πάντα μου έφτανε
με συγκλόνιζε
ήμουν ελεύθερος
είχα δικό μου αλώνι·

άλλοι το λένε καταφυγή
εγώ το λέω παράδεισος
που μας λείπει.



Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...