Σχέση με το Δάσκαλο



  



 Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος μου και δεν με νοιάζει αν το αρνείσαι.
 Όχι πως έφτιαξες κάποια γαλαξιακή οδό, αλλά εμένα με ωφελεί να σε ακολουθώ, ακόμα κι αν τη σημαία σου την έκρυψες στο τσεπάκι.
 Θέλω να σ’ ακούω να μιλάς, για τ’  άλλα μη σε νοιάζει. Μη σκεφτείς πως θα πάρω τα λόγια σου και μη σε παρεξηγήσω, άλλωστε αν το έκανες και τα σκεφτόσουν τα λόγια σου, δεν θα ήταν λόγια τέτοια που τα χρειάζομαι. Κι όταν δε μιλάς μου είσαι πιο χρήσιμος. Ακόμα κι όταν απομένεις με κλειστά μάτια και δεν σε βρίσκει το βλέμμα μου.
 Σε έχρισα δάσκαλο, μην το αρνείσαι. Και δεν το έκανα από γνώμη ούτε από πλειοψηφία, το έκανε η ψυχή μου που συναντά την ψυχή σου. Το έκανε το κράμα, το μάγμα, έγινε μόνο του, μου αρκεί που υπάρχεις αν και χρόνια νεκρός.
 Ακολουθώ, έρχομαι ξοπίσω σου, ίσως σε ξεπεράσω, μπορεί να φας τη σκόνη μου, ξέρω πόσο θα το χαρείς. Γιατί εσύ άθελά σου έγινες δάσκαλός  μου, ούτε σ’ έψαξα ούτε μ΄ έψαξες, απλώς συναντηθήκαμε κάτω απ' το ίδιο δέντρο.
Μαζεύω απ’ όλα τα δέντρα καρπούς, αλλά απ’ το δικό σου είναι πιο γνωστοί μου, είναι ο τρόπος σου που με κάνει να με αναγνωρίζω κι όχι τόσο όσα λες με την ομιλία σου ή τη σιωπή σου. Ακούω τα ίδια από πολλούς αλλά τ’  ακούω διαφορετικά και δεν τα καταλαβαίνω. Βάζουν σε άλλη σειρά τις ίδιες λέξεις. Ξέρω πως δεν έχεις πρόσωπο, είσαι η αλήθεια, βάζεις τις λέξεις μου στη θέση τους. Σε χρειάζομαι γι’  αυτό σε βρίσκω. Είσαι μια ακολουθία, έρχεσαι απ’ τ' αρχαία χρόνια κι έχεις φτιάξει μια αλυσίδα, που είσαι κρίκος της κι είμαι κρίκος της.

 Δεν αναζήτησα ποτέ δάσκαλο, κι όμως είχα τόσους. Εσύ έχεις μέσα σου το γνωστό μου, αυτό που μού ταιριάζει, ό,τι λες είναι δικό μου, το αναγνωρίζει πρώτη η αισθαντικότητά μου, γιατί ό,τι λες δεν είναι συμπέρασμα αλλά αισθαντικότητα.  Είσαι ένα βιβλίο που ανασαίνεις, ζεις στις σελίδες ενός βιβλίου, σε αισθάνομαι κι υπάρχεις. Δεν είσαι όμοιός μου, δεν είμαι όμοιός σου, διόλου δεν μοιάζουμε, όμως αυτό δεν μας εμποδίζει να έχουμε κάτι κοινό, τον ίδιο μας τον εαυτό, πίσω, βαθιά εκεί που οι εαυτοί χάνονται.

 Προχώρησες ως εκεί που πηγαίνω, χωρίς να υπάρχει σ’ αυτό κάποια πρωτοπορία, γιατί όλοι είναι πρώτοι - πιο πρώτοι είναι όσοι φτάνουν τελευταίοι.

 Δάσκαλε που δεν δίδαξες, απλά μιλάς γι’ αυτιά ίδιας μάρκας. Είπες τα σημαντικότερα και κατάφερες να περάσεις απαρατήρητος - όπως κατά κανόνα συμβαίνει. Σε βρίσκω μέσα στο πέλαγος να έχεις σταματήσει να κολυμπάς. Η τύχη μου είναι σπουδαία! Να ξέρω πως νιώθεις όμορφα, είναι για μένα μια κατεύθυνση αισθαντικότητας. Σε νιώθω κι αυτό είναι όλο, γι’ αυτό άλλωστε καταπιάστηκες με τα λόγια. Με πας εκεί που είσαι και λες πως είναι ωραία. Σε πιστεύω και το βλέπω.  

 Δάσκαλε, χαμένε μέσα στο δάσος των ανθρώπων σε ανακάλυψα. Μου ταιριάζεις και ποτέ δεν σε ρώτησα αν  θέλεις να γίνω μαθητής σου. Σ’ επέλεξα, γιατί ο μόνος τρόπος ν’ αποκτούσα ποτέ δάσκαλο… ήταν να τον επιλέξω. Δεν το ξέρεις, μα το ξέρεις, πως τους αληθινούς  δασκάλους μας τους διαλέγουμε. Όλο το άλλο το λένε γνώση. 

 Δεν προσπάθησες ποτέ να μου δώσεις, εγώ παίρνω. Δεν θα μπορούσες ποτέ να μου δώσεις αν δεν έπαιρνα.  


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία