17 Απριλίου 2017

Ο Κοντός Βασιλιάς







 Ήταν μια παράξενη θολή νύχτα που η Λ. τη θυμόταν σαν όνειρο. Είχε μέσα της έναν αγαπητικό, έναν σύντροφο, που όμως κρατούσε στα χέρια δρεπάνι.
 Παράξενος άνθρωπος, θα έλεγες αγαπούσε απ’ το μίσος του, ή είχε μια αβάσταχτη λατρεία στη γυναίκα που δεν την άντεχε. Στο πρόσωπό της, ένιωθε πολλές φορές, να κατηγορεί όλες τις γυναίκες του κόσμου. Μια εντελώς παράλογη κατάσταση που την είχε εγκλωβίσει. Το είχε κάνει λόγο της αγάπης του που της είχε, αλλά και λόγο του μαστιγίου που είχε στο στόμα του. Έφυγε, μετρημένες δεκατρείς φορές από κοντά του, και μετρημένες δεκατρείς γύρισε πίσω. Όχι για κανένα άλλο λόγο, μα μόνο επειδή η αγάπη που της είχε... έδρευε βαθύτερα απ’ το μαστίγιο που της είχε.
 Φυσικά, αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο ανεκδήλωτος άνθρωπος, μια μέρα αυτοκτόνησε, και φρόντισε - αυτή ήταν η μεγαλύτερη παλιανθρωπιά αλλά και εκδίκηση μαζί - να το κάνει με τέτοιο τρόπο, που να της ρίξει το φταίξιμο, την τύψη και την ενοχή.

 Πέρασαν δύο χρόνια από τότε κι ακόμα είχε τύψεις, παρόλο που η λογική της έλεγε το αντίθετο, από την πρώτη κιόλας ώρα. Κάποιοι έλεγαν να ακούς την καρδιά σου, λες και μπορούσες να κάνεις διαφορετικά. Ό,τι καρδιά κι αν είχες την άκουγες. Άλλωστε κι ο Χίτλερ την καρδιά του άκουγε.

 Εκείνο τον καιρό, στην προσπάθειά της να ξεφύγει απ’ τις Ερινύες, είχε γίνει λιγάκι ελαστική κι επιρρεπείς στις ερωτικές προτάσεις. Τέλος πάντων, το κρασί της είχε πάρει αρκετό νερό - η αδυναμία το κάνει, κι η κόλαση το κάνει. Λίγη προσπάθεια από μέρους της κι έβρισκε το συμπαθητικό στοιχείο στους αλλοτινούς αντιπαθείς. Γιατί και με αυτόν που κοιμήθηκε εκείνη τη νύχτα... δεν ήταν Ρόδο αμάραντο. Ένας μεσήλικας τύπος ήταν, ασήμαντος κατά την αλλοτινή κρίση της. Είχε καταφέρει να την αγγίξει βαθιά όμως κι αυτό, λες και άλλαζε την εικόνα του και τον ομόρφαινε στα μάτια της. Παράξενα πράγματα, αλλά το είπα αυτό.

 Μετά, αυτός ο τύπος, ο ήσυχος, έκρυβε μέσα του ένα ηφαίστειο μαζί με τη λάβα του. Πού άγνωστο. Ίσως επειδή το έκρυβε γι’ αυτό ήταν ηφαίστειο.
 Πάντως, στην αγκαλιά του ξέχασε. Κατάφερε αυτός να την πάρει μαζί του, την ταξίδεψε, την έκανε να αισθανθεί, όπως θα λέγαμε, σαν άλλοτε. Κι όχι μόνο την έκανε να αισθανθεί περισσότερο γυναίκα απ’ όσο ποτέ ένιωσε... αλλά την έκανε μαζί και να θυμηθεί. Γιατί γυναίκα ήταν, θηλυκό εις βάθος. Ποιος όμως θα το έβγαζε στην επιφάνεια; Ποιος θα το τραβούσε απ’ τους βυθούς; Ποιος θα το ανέβαζε στα μάτια της; Ένας υπάλληλος. Ένας τύπος με χοντρά μυωπικά γυαλιά, που είχε περάσει τη ζωή του πάνω από έγγραφα και χαρτοφύλακες. Ένας τύπος, που αν τον παρουσίαζες ως ερωτικό σύμβολο στο Χόλιγουντ, θα έκανες παταγώδη αποτυχία. Η συγκυρία όμως, σε συνδυασμό με την ανάγκη της, και του σώματος τη φλόγα που τη δυνάμωνε ο πόθος της ελευθερίας απ’ τον βασανισμό της, που την είχε πιάσει σαν πουλί στη ξόβεργα... λειτούργησε έτσι, που όχι μόνο η ίδια δεν αναγνώριζε μετά τον έρωτά τους τον εαυτό της, αλλά ούτε κι εκείνος, που δεν είχε ποτέ πιστέψει πως είχε τη στόφα του εραστή. Αν και, την είχε, λίγο μερεμέτι του έλειπε.

 Τέλος πάντων και στην περίπτωσή της, ίσχυσε ο νόμος των αντιθέτων. Θέλω να πω, μετά από μια τρικυμιώδη σχέση, είναι δύο φορές όμορφη και ζητούμενο η γαλήνη σε μια σχέση. Ενώ τυχαίνει,  στην γαληνεμένη σχέση, να φτάνει στο όριο του χασμουρητού και της νύστας κι εκεί, φαντάζει μακρινή κι ωραία η τρικυμία των παθών.
 Το θετικό ήταν, πως η περίπτωσή τους ήταν κάπου στη μέση. Τόσο διανοούμενος ο τύπος όσο και ζώο. Η Λ. ήταν πολύ ωραία γυναίκα κι ο τύπος κοντύτερός της. Όπου πήγαιναν μαζί, δεν τους έκανες για ζευγάρι, αυτός έμοιαζε πάντα σαν ο δούλος μιας αυτοκράτειρας. Όμως υπήρχε ένα μυστικό στην όλη υπόθεση, που μόνο λίγες εξαιρετικά έξυπνες γυναίκες το μάντευαν και σχεδόν κανένας άντρας. Ο τύπος αυτός, κατάφερνε να της χαρίζει δύο ειδών οργασμούς, τον σωματικό και τον πνευματικό. Οι περισσότεροι άντρες αγνοούν τον πνευματικό οργασμό, όμως πολλές γυναίκες τον κατέχουν, δεν στερείται σε ύψος εκτίναξης του σωματικού οργασμού, άλλωστε μελέτες του εγκεφάλου λένε, πως εκρηγνύονται τα ίδια χημικά συστατικά.

 Δεν μπορείς να καταλάβεις πάντα τις γυναίκες, ελάχιστοι τις καταλαβαίνουν. Όμως η Λ. μετά από ένα τέταρτο συζήτησης μαζί του, ήταν έτοιμη για το κρεβάτι και στα πρόθυρα σωματικού οργασμού. Έναν οργασμό, που δεν της τον είχα χαρίσει παίδαροι.

 Όπου κι αν πήγαιναν μαζί, κανείς δεν καταλάβαινε, πως η Λ. μια πρώην αυτοκράτειρα και πεσμένη απ’ το θρόνο της, είχε αποκτήσει έναν βασιλιά.
Σε όλη τη ζωή της η Λ. - καθώς πριγκίπισσα - για έναν βασιλιά έψαχνε. Όμως είχε λάθος αντίληψη για τους βασιλιάδες.

 Και; Τίποτα. Μια απλή ταπείνωση τα γύρισε όλα, χαμήλωσαν τα ψηλά και ανυψώθηκαν στα μάτια της τα χαμηλά.

 Κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει, πως αυτή η πανέμορφη γυναίκα, μερικές νύχτες γονάτιζε μπροστά του. Και μετά, ούτε ένιωσε ποτέ την ανάγκη, ούτε θέλησε ποτέ σε κάποιον να το εξηγήσει. Το ήξερε αυτή και της έφτανε. Μαζί του ένιωθε κι αυτό αρκούσε.  



Δημοσίευση σχολίου

Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...